به گزارش اصفهان زیبا؛ مقاومت جانانه و دفاع ملی مردم ایران در مقابل زیادهخواهی، نفرتپراکنی و حملات ددمنشانه دشمنان بهروز پنجاهم خودش نزدیک میشود و این چند روز اخیر در شرایطی که قرار بود آتشبس دوهفتهای فضا را برای رسیدن به اهدافی صلحطلبانه آماده کند دوباره با ایجاد تنش از سوی آمریکای جنایتکار و اسرائیل غاصب بخشی از فعالیتهای سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و حتی ورزشی کشورمان تحت تاثیر اتفاقات این جنگ قرار گرفته است.
تراکتور نماینده فوتبال ایران بازی خودش در مرحله حذفی لیگ نخبگان آسیا را در کشور عربستان و در برابر الاهلی برگزار کرد و اوایل همین هفته هم که کشتیگیران آزادکار و فرنگی کشورمان در بیشکک قزاقستان دست به انجام یک کار بزرگ زدند و کاپ قهرمانی آسیا را بر بالای سر بردند، بااینحال مهمترین دغدغه این روزهای ورزش ایران مدل برگزاری یا حتی تعطیلی این فصل از رقابتهای لیگ برتر فوتبال ایران است که محل بحث شده و جلسات مختلفی در این ارتباط برگزار شده تا تصمیمی درست و متناسب با شرایط این روزهای کشور برای آینده فوتبال ایران گرفته شود. کمتر از دو ماه دیگر هم رقابتهای جام جهانی 2026 آغاز میشود و از طرف دیگر الزام کنفدراسیون فوتبال آسیا برای معرفی نمایندگان حاضر در لیگ قهرمانان نخبگان و سطح دو هم باعث شده تا برگزاری لیگ بیست و پنجم و تعیین قهرمان از اهمیت فراوانی برخوردار باشد. اما جدای از اینکه این 8 هفته پایانی لیگ قرار است چطور به سرانجام برسد بدون شک مهمترین دغدغه علاقهمندان به فوتبال و هواداران تیمهای صنعتی چه در سطح لیگ برتر و چه در سطوح پایینتر این موضوع است که سرنوشت تیمهای موردعلاقه و محبوبشان در فصل آینده چه خواهد شد و ورزش حرفهای و حتی قهرمانی در ایران چطور باید خودش را با مشکلات اقتصادی ناشی از حمله دشمن به زیر ساختهای صنعتی کشورمان وفق دهد.
صنعت حامی ورزش
همه میدانیم که بخش مهمی از فعالیتهای ورزشی در کشورمان تحت تاثیر حمایت اقتصادی صنعت قرار دارد و شرکتهای کوچک و بزرگ اقتصادی در راستای مسئولیت اجتماعی و تعهدی که به مردم داشتهاند با حضور در عرصه ورزش بخشی از درآمد خودشان را در این راه هزینه کردهاند و رابطه صنعت با ورزش موضوعی کاملاً جدی و ملموس در ورزش ایران بوده است.
همین امروز برای نمونه در سطح لیگ برتر فوتبال ایران که بهنوعی ویترین ورزش کشور هم بهحساب میآید تیمهای فولاد مبارکه سپاهان، گلگهر سیرجان، چادرملو اردکان، فولاد خوزستان، پیکان، آلومینیوم اراک، ذوبآهن و مس رفسنجان مستقیماً از جانب بنگاههای اقتصادی دولتی موردحمایت قرار گرفتهاند و بقیه تیمها مثل پرسپولیس، استقلال، شمسآذر و استقلال خوزستان هرچند مستقیماً با شرکتهای صنعتی در ارتباط نیستند؛ ولی بااینحال چرخش مالی در صنایع پتروشیمی و کنسرسیومهای بانکی بهنوعی بودجه این تیمها را تامین کرده و کاملاً مشخص است که هر گونه توقف در چرخ اقتصادی کشور میتواند بهصورت عمومی و کلی ورزش کشورمان را تحت تاثیر مشکلات اقتصادی قرار دهد.
خیلی از این نامها فقط یک تیم فوتبال نیستند و مجموعههایی مثل فولاد مبارکه، ذوبآهن و فولاد خوزستان هزاران ورزشکار دیگر در رشتههای منهای فوتبالی را در سطوح داخلی و بینالمللی تحت پوشش قرار میدهند و زمانی که صحبت از بودجه 2 هزار میلیارد تومانی باشگاه ه های ورزشی در سال جاری صحبت میشود به این معناست که ورزش ایران بر سر سفره اقتصاد کشور نشسته وهر توقفی در این چرخه به معنای بروز مشکل برای ورزش خواهد بود. در سطح پایینتر لیگ هم حمایت نفت از ورزش وجود دارد و حالا که صنعت نفت درگیر جنگ و مشکلات اقتصادی و زیرساختی ناشی از حملات وحشیانه دشمن شده سرنوشت این باشگاههای ورزشی برای فصل بعد ورزش ایران درگیر تردید و ابهام شده است.
در روزهای گذشته منوچهر نیکفر مدیرعامل باشگاه سپاهان در گفتگو با رسانهها اعلام کرد که باتوجهبه توقف تولید و حملات زیرساختی به فولاد مبارکه شرایط کمی سخت شده و این باشگاه امکان حمایت اقتصادی از جانب حامی اصلی خودش را ازدستداده است. در بقیه باشگاهها هم مشکلات فراوانی به وجود آمده و بدون شک ورزشی که هزاران میلیارد تومان بودجه خودش را از صنعت ارتزاق میکرد در ماههای آینده با چالشی بزرگ روبرو خواهد بود. شاید در گام اول پایان جنگ تحمیلی و رسیدن به یک شرایط باثبات بتواند تکلیف این حامیان اقتصادی را مشخص کند؛ ولی باید دید که دولت چگونه میتواند چتر حمایتی خودش را بر روی سر باشگاههایی قرار دهد که امید اول ورزش یک استان و حتی یک کشور بودهاند و امروز بهخاطر ازدسترفتن و خرابی زیرساخت توان انجام هزینه در حوزه ورزش را ندارند.
باشگاه فولاد مبارکه سپاهان در طول یکسال ورزشکاران متعدد آقا و خانم در رشتههای مختلف را تحت پوشش خودش قرار داده بود و حتی در بحث میزبانی و برگزاری مسابقات بینالمللی هم میشد رد پایی از فولاد مبارکه و ذوبآهن را بهوضوح دید و بدون شک منصفانه نخواهد بود که در زمان بعد از جنگ این بنگاههای اقتصادی و باشگاههای ورزشی وابسته به آنها به امان خودشان رها شوند و هزاران ورزشکار که تا دیروز چشم امیدشان به چرخش صنعت بوده ناامید و بدون حامی مالی بخواهند فعالیتهای حرفهای ورزشی را ادامه دهند.