به گزارش اصفهان زیبا؛ آیا تا به حال دیدهاید که کودکتان با ترس و وحشت از خواب بپرد و شما متوجه شوید که کابوس دیده است؟ کابوسها میتوانند هم برای کودکان و هم برای والدین بسیار ترسناک باشند. اغلب کابوسها ناشی از احساس ناامنی، اضطراب، ترس یا نگرانی هستند و معمولاً از حدود ۳ سالگی شروع میشوند و بین ۴ تا ۶ سالگی شدت مییابند. دختران معمولاً کمی دیرتر از پسران کابوس میبینند.
در هنگام کابوس، کودکان ممکن است عرق کنند، جیغ بزنند و نفسنفس بزنند. والدین میتوانند سریع کودک را بیدار و آرام کنند. کودک بعد از بیدار شدن معمولاً بخشی از خواب خود را به یاد میآورد.
کابوسها ممکن است به دلیل بیماری، درد، هیجان بیش از حد، ترس، اضطراب، برنامههای تلویزیونی خشن یا کمتوجهی والدین ایجاد شوند. والدین میتوانند با دقت به رفتار و گفتوگوهای کودک، سرنخهایی درباره علت کابوس پیدا کنند.
کودک را آرام کنید و اطمینان دهید
هنگام کابوس، کودک را بیدار و آرام کنید و به او اطمینان بدهید که همه چیز امن است. او را در آغوش بگیرید و نوازش کنید، اما درباره جزئیات کابوس زیاد صحبت نکنید تا کودک یاد نگیرد از این طریق جلب توجه کند.
از هیجان بیش از حد جلوگیری کنید
کودکان باید قبل از خواب آرامش پیدا کنند. اجازه ندهید کودک برنامههای تلویزیونی تحریککننده یا ترسناک ببیند، داستانهای ترسناک نشنود و فعالیتهای بدنی شدید انجام دهد.
با کودک درباره ترسها و نگرانیهایش صحبت کنید
در طول روز درباره کابوسهای کودک گفتوگو کنید و سعی کنید ترسها و نگرانیهایش را کاهش دهید. به تدریج او را برای مواجهه با حوادث رنجآور آماده کنید. برای مثال، بعد از یک سفر یا تعطیلات، میتوانید کودک را به مهدکودک ببرید تا رفتن به مهد برای او کمتر استرسزا باشد.
با کابوسهای تکراری برخورد کنید
اگر کودک مرتباً یک کابوس را میبیند، ممکن است مسئلهای خاص او را ناراحت کند. کودک را تشویق کنید تا کابوس را در روشنایی روز به شکل یک نمایش با پایان خوش اجرا کند.
ابزارهای مقابله با کابوس را به کودک بیاموزید
برای کودکان بزرگتر، داشتن وسیلهای برای دفاع مقابل کابوس مفید است. برخی کودکان با پوشیدن «زره» به رختخواب میروند، برخی با روشن گذاشتن چراغ، و برخی با دعا کردن از خدا کمک میگیرند. این روشها به کاهش خوابهای ترسناک کمک میکنند.
لیلاغلامی
کارشناس آموزش و ارتقای سلامت دانشگاه علوم پزشکی گیلان