به گزارش اصفهان زیبا؛ تولیدکنندگان پوشاک اصفهان با فرانچایز آشنایی ندارند و همچنان به صورت سنتی فعالیت می کنند.تا زمانی که برندهای ایرانی ساختار مدیریتی خود را از روشهای سنتی حجرهای به سیستمهای دادهمحور مدرن تغییر ندهند، تمایل به استفاده از فرانچایز واقعی در صنعت پوشاک ایران محدود خواهد ماند.
تولیدکنندگان همچنان به شعب مالکیتی برای حفظ پرستیژ و کنترل و نمایندگیهای سنتی برای توزیع سریع کالابسنده خواهند کرد.
در دنیای پرشتاب مد و پوشاک، جایی که سلیقهها به سرعت تغییر می کنند، شبکه و مقیاس حرف اول را میزنند. در این میان، مدل کسبوکار فرانچایز نه تنها به عنوان یک روش توسعه، بلکه به عنوان یک استراتژی هوشمندانه برای بقا و پیشتازی در بازار مطرح شده است.
در این مدل، صاحب برند (فرانچایزر)، دانش فنی و اعتبار نام تجاری را به اشتراک میگذارد و سرمایهگذار محلی (فرانچایزی) سرمایه و شناخت از بازار محلی را به میان میآورد. این یک پیوند برد-برد است. با این حال، اصفهانی ها استقبالی از فرانچایز در صنعت مد و پوشاک نکرده اند.
تولیدکنندگان با فرانچایز آشنایی ندارند
دبیرکمیسیون بازرگانی، خدمات و ارتباطات اتاق بازرگانی اصفهان به اصفهان زیبا گفت: حدود 5 الی 6 هزار تولیدکننده پوشاک در اصفهان فعالیت دارند ولی ما سهم زیر 2 درصدی تولید کشور را در اختیار داریم، فرایند پوشاک مانند یک منظومه است که 20 سیاره دارد ولی در کمال تاسف فقط روی کارخانه های تولید پوشاک که تنها یکی از این سیاره هاست مانور می دهند.
سید آرش امامی بیان کرد: فرانچایز یک علم است ولی تولیدکنندگان پوشاک اصفهان با این مبحث آشنایی ندارند، باوجود فعالیت 6 هزار تولیدکننده پوشاک در اصفهان می توان از این علم استفاده کرد تا این صنعت رشد پیدا کند ولی تولیدکنندگان به این سمت نمی روند.
پوشاکی های اصفهان، سنتی فعالیت می کنند
امامی خاطرنشان کرد: تولیدکنندگان پوشاک اصفهان به صورت سنتی فعالیت دارند و با این مفاهیم بیگانه اند همانطور که با علم برندینگ نیز در صنعت پوشاک آشنایی ندارند ولی استفاده از فرانچایز در پایتخت با استقبال مناسبی مواجه شده است.
فرانچایز می تواند صنعت پوشاک را متحول کند
صنعت پوشاک سالهاست میان دو وضعیت متناقض گرفتار مانده است: از یک سو، ظرفیت بالای تولید، نیروی انسانی ماهر، بازار مصرف گسترده و ذائقه متنوع جامعه؛ و از سوی دیگر، ضعف در توسعه برند، پراکندگی شبکه فروش و ناتوانی در گسترش منسجم بازار. در چنین شرایطی، «فرانچایز» میتواند یکی از مهمترین ابزارهای تحول در این صنعت باشد؛ ابزاری که در بسیاری از کشورهای جهان، مسیر رشد برندهای پوشاک را هموار کرده، اما در ایران هنوز آنگونه که باید جدی گرفته نشده است.
فرانچایز ریسک سقوط را کاهش می دهد
برای یک سرمایهگذار، ورود به دنیای فرانچایز پوشاک، میانبری است برای دوری از شکستهای احتمالیِ برندسازی از صفر. وقتی شما تحت نام یک برند شناختهشده فعالیت میکنید، در واقع دارید از اعتبار آماده استفاده میکنید. مشتری شما را از قبل میشناسد، کیفیت کالای شما را تضمینشده فرض میکند و مهمتر از همه، سیستمهای لجستیکی و بازاریابیِ تستشدهای در اختیار دارید.
بسیاری از برندهای ایرانی (مانند چرم مشهد، سالیان، نوین چرم، هاکوپیان یا بانیمد) شعب متعددی دارند، اما ساختار این شعب معمولاً به صورت شعب مالکیتی مستقیم یا عواملیت فروش و نمایندگی سنتی است، نه فرانچایز استاندارد.
صنعت مد به شدت به سمت فرانچایزهای هوشمنددر حال حرکت است. امروزه، سیستمهای دادهمحور به برندها اجازه میدهند که رفتار مشتری در یک شعبه کوچک در شهری دورافتاده را تحلیل کنند و بر اساس آن، کالکشنهای بعدی را شخصیسازی کنند. مرز بین خرید آنلاین و تجربه فروشگاههای فرانچایزی در حال محو شدن است؛ جایی که فروشگاه به یک نمایشگاه فیزیکی تبدیل میشود که در آن موجودی کالا با هوش مصنوعی کنترل میشود.
فرانچایز در صنعت مد تنها یک قرارداد تجاری نیست؛ بلکه یک «فرهنگِ همافزایی» است. برای آنهایی که به دنبال ورود به بازار پوشاک هستند، این مدل دریچهای است که ریسکِ سقوط را به حداقل میرساند. با این حال، شرط اصلی موفقیت در این بازی، انضباط است. در دنیای فرانچایز، تفاوت میانِ یک فروشگاه پرسود و یک واحد زیانده، در دقتِ عمل به دفترچه راهنمای برند نهفته است.
در نهایت، صنعت مدِ آینده، متعلق به برندهایی است که بهتر از بقیه میتوانند استانداردهای جهانی خود را با نبضِ محلیِ مشتریانشان در نقاط مختلف جهان هماهنگ کنند؛ و این همان کاری است که فرانچایز به بهترین شکل ممکن انجام میدهد.