به گزارش اصفهان زیبا؛ ترکیببندی این عکس با قرار گرفتن سه شخصیت در سطوح مختلف، روایتی چندبعدی از سوگ و ماتم را ارائه میدهد. دیوار نماد تکیهگاهی است که افراد به آن پناه بردهاند و نشاندهنده سنگینی بار واقعیت است.
مردی که تصویر رهبر شهید در کنارش است، ظاهراً تنهاست؛ اما گویا آن عکس، تنها همراه و مایه دلگرمیاش است و قرار دادن دستش روی سرش نشاندهنده استیصال است، نه خستگی.
خانمی که چادر روی سرش کشیده، نمادی از خلوت سوگ و فروپاشی درونی در عین حفظ حیاست. گویی چادر بر سرش کشیده تا رهگذران اشکهایش را نبینند. گویی بین تاریکی چادرش به دنبال نوری میگردد که با رفتن رهبر آن را از دست داده.
شخصیت بعدی با جمع کردن زانوها و گذاشتن انگشتان روی دهان، نشاندهنده حالت تأمل در عین حیرت است. او با پرچم یا لثارات الخامنهای، پیوند میان سوگ ملی و ریشههای مذهبی را به تصویر میکشد. در کل، فضای عکس متمرکز بر غم درونی شخصیتهاست که برخلاف فریادهای بلند مردم حاضر در تشییع، با سکوت و انزوا روایت میشود.
روز تشییع، صحنه چیزی فراتر از یک تشییع بود. تجسم روح یک ملت بود. نکته جالب این بود که مردم از همه اقشار و با همه وجودشان آمده بودند و همگی احساسی داشتند بین غم از دست دادن و شعله خونخواهی.
بین این همه سوگ و ماتم، یک ستون قد علم کرده بود با این مضمون که ما فقط بهخاطر سوگواری اینجا نیستیم و برای انتقام و بیعت با رهبر جدید آمدهایم. گرچه رهبر عوض شده، مسیر استقامت از همیشه جاریتر است.