به گزارش اصفهان زیبا؛ قیمت لباس کودک این روزها سر به فلک کشیده است و باعث شده تا خیلی از خانوادهها امکان خرید لباس همچون سابق را نداشته باشند؛ خانوادههایی که تا قبل از این ممکن بود بهصورت مستمر و در بازههای کوتاهمدت اقدام به خرید کنند!
حالا، اما خیلی از مادرها ترجیح میدهند در خرید لباس برای کودکان خود، صرفهجویی کنند؛ البته این موضوع صرفا بعد اقتصادی ندارد و خیلی از مادران به دلایل محیط زیستی و صرفهجویی و… ترجیح میدهند بهجای خرید لباس، از لباسهای دستدوم دوست و آشنای خود برای بچههایشان استفاده کنند.
پدیده ای که فقط مربوط به یک قشر نیست!
استفاده از لباس دستدوم کودک، تنها مختص به اقشار محروم و پایین جامعه نیست، بلکه این روزها خیلی از مادرهایی که از طبقه اقتصادی و اجتماعی خوبی نیز برخوردار هستند، به دوست و آشنای خود میسپارند که در صورت داشتن لباس قابلاستفاده آن را دور نریزند تا بتوانند به همدیگر قرض بدهند.
سارا یکی از همین مادران است؛ زن 39 سالهای که امسال پسرش به 3 سال رسیده است. میگوید وضع مالی بسیار خوبی دارد؛ اما چندین بار از دخترخاله و دختردایی خودخواسته تا لباسهایی که برای کودکشان کوچک شده و دیگر خودشان نمیتوانند، استفاده کنند به فرزند او بدهند: «به نظرم هیچ اشکالی ندارد که از دوست و آشناهایی که میشناسم و با آنها رفتوآمد دارم، لباس بگیرم. بعضیها میگویند این کار بهداشتی نیست؛ اما این حرف را قبول ندارم. اول این که معمولا لباسهایی که با یکدیگر ردوبدل میشود، هنوز نو هستند و کیفیت خودشان را همچنان حفظ کردهاند. دوم این که لباس را که میگیرم، میشویم و اتو میزنم و بعد تن کودکم میکنم.»
سارا میگوید ترجیح میدهد بهجای خرید لباس، هزینه را صرف سایر امور دیگری برای کودکش کند. زهراهم میگوید دو پسر دارد که لباسهای زیادی از دوران کودکی آنها بهجای باقیمانده است.
میگوید: «اگر دوست یا آشنایانم بخواهند لباسها را به آنها میدهم؛ چون دیگر قصد بچهدارشدن ندارم و لباسها به کارم نمیآیند.»
میگوید: «عادت داشتم قبلا برای بچهها لباسهای گرانقیمت و کیفیت بالایی میخریدم. برخی از این لباسها فقط دو یا سه بار استفاده شدهاند و نو هستند. همچنین کالسکه و دوچرخه پسرم را هم به دوستم بخشیدم. وقتی این وسایل به کارم نمیآید، چرا الکی آنها را نگه دارم و دوستانم مجبور شوند، برای خرید آنها هزینه کنند؟»
زینب که اصالت اصفهانی دارد، اما چند وقتی است که در تهران زندگی میکند، نیز ردوبدلکردن لباس را پدیدهای مطلوب میداند و میگوید البته این موضوع هنوز در اصفهان به طور کامل جا نیفتاده است.
او که یک دختر سه ساله دارد، میگوید: «در اصفهان چشموهمچشمی زیاد است و این فرهنگ هنوز جا نیفتاده است؛ بهخاطر همین هم یا کسی این کار را نمیکند، یا اگر هم بکند، بهخاطر قضاوتشدن، خسیس بهنظرآمدن و نیز به دلیل فرهنگسازینشدن، آن را بیان نمیکند.
اما در تهران، گروههای بزرگی بهصورت مجازی وجود دارد که حتی آدمهایی که همدیگر را نمیشناسند، در آن حضور دارند. در این گروهها وسیلهها را بهصورت امانت به هم میدهند یا اینکه به قیمت دستدوم میفروشند که هم توجیه اقتصادی دارد و هم فرهنگی؛ ازاینجهت که از مصرفگرایی کمی دور میشویم و هم به حفظ محیط زیست کمک میکنیم. این موضوع هم شامل لباس است و هم وسایلی مثل کالسکه و اسباببازی و… .»
به گفته او، ردوبدلکردن لباسها بیشتر از جهت صرفهجویی برای منابع طبیعی توجیه دارند و واگذاری وسایلی مثل دوچرخه و اسباببازی چون گرانتر هستند، شاید به دلایل اقتصادی صورت میگیرند.
امانت اسباب بازی!
واگذاری لباس یا اسباببازی و وسایل دیگر صرفا توسط افراد فقیر انجام نمیشود؛ بلکه ممکن است حتی بعضی از آدمها پولدار هم باشند، اما این کار را انجام دهند.
به گفته زینب علاوه بر این، گروههایی هستند که در آنجا افراد با پرداخت هزینه مختصری میتوانند، بهجای خرید اسباببازی، آن را امانت بگیرند که به نظرم اتفاق خوبی است؛ زیرا میتوان امتحان کرد و دید که بچه چقدر آن را دوست دارد؛ درحالیکه گاهی آدم هزینه میکند، بعد بچه با آن بازی میکند و آن را کنار میاندازد.
یا اینکه یک سری از بچهها هستند که والدینشان دوست دارند آنها تجربه بازی با اسباببازیهای مختلف داشته باشند؛ برای همین هم این ماه فلان چیز را امانت میگیرند، ماه بعد پس میدهند و دوباره اسباببازی دیگری را امانت میگیرند و بچه با آنها بازی میکند. بهاینترتیب هم هزینه زیادی نمیکنند و همخانهشان شلوغ و تبدیل به انباری اسباببازی نمیشود
زینب معتقد است که آدمهای زیادی این روزها لباسها و وسایل کودک خود را که دیگر به آن نیاز ندارند، به دیگران واگذار میکنند: «البته آدمهایی که احتیاج مالی بیشتری دارند، بیشتر این کار را میکند؛ البته هستند آدمهای مرفهای هم که با این کار مشکلی ندارند. در اصفهان هنوز این فرهنگ جا نیفتاده، اما در تهران بیشتر است. ردوبدلکردن لباس الان رواج پیدا کرده است: «شاید به دلیل وضعیت اقتصادی و گرانی لباس و همچنین بهخاطر پیدایش شبکههای اجتماعی و سایتی مثل دیوار.»
او میگوید: «در کشورهای خارجی، این پدیده عادی است و آدمها چیزهایی را که نمیخواهند، بیرون میگذارند، و بقیه برمی دارند؛ بدون اینکه کسی شرمسار باشد؛ مثلا دوچرخه بچه را میگذارند بیرون و کسی میآید و آن را برمیدارد. یا دوستم که شوهرش هلندی است، میگوید بچهاش از تخت پدر خود استفاده میکند و دوچرخهاش را از سر کوچه برداشته است. برخلاف اینجا، آنجا آدمها این موضوع را از همدیگر پنهان نمیکنند.»
باوجوداینکه واگذاری لباس و وسایل کودک این روزها در حال رواج است؛ اما هستند برخی از مادرانی که تمایلی به انجام این کار ندارند. زنی ۳۶ساله که دارای سه فرزند است میگوید: «تمایلی به گرفتن لباس از دیگران برای کودکانم ندارم؛ مگر از خواهرم یا دوست صمیمیام، چون نمیدانم لباس را چطور نگهداری کردهاند و به نظرم این کار بهداشتی نیست.»
او میگوید، اما خودش لباسهایی که از بچههایش مانده و دیگر به کارشان نمیآید به دوستانش میدهد: «بچههایم بزرگ شدهاند و لباسها دیگر به کارشان نمی آیند؛ بهخاطر همین اگر بدانم دوستانم به آن نیاز دارند، آنها را میبخشم؛ چون دیگر قصد بچهدارشدن هم ندارم.»
زن دیگری میگوید بههیچوجه حاضر به ردوبدلکردن لباس یا گرفتن لباس دستدوم برای کودکانش نیست و همسرش اصلا اجازه چنین کاری را نمیدهد؛ چرا که از قضاوت دیگران میترسد و دوست ندارد که دیگران با چشمی دیگر به او نگاه کنند!
الگوی خرید لباس تغییر کرده است
اگر تا همین چند سال پیش استفاده از لباسهای دستدوم برای خیلی از خانواده رواج نداشت و خیلیها آن را برنمیتابیدند حالا، اما این پدیده در حال رواج است؛ البته لیلا گوهریان، رئیس اتحادیه پوشاک استان اصفهان در مورد سبک خرید لباس کودک به «اصفهان زیبا» میگوید: «سبک خرید لباس بچهها نیز اندکی متفاوت شده است؛ خانوادهها در شرایط فعلی به سمت خرید لباس باکیفیتتر سوق پیدا کردهاند تا فرزندشان بتواند بهصورت متناوب و طولانیمدت از آن استفاده کند.»