به گزارش اصفهان زیبا؛ از جاکارتا ۲۰۱۶ تا هانگژو ۲۰۲۲ ورزش اصفهان در بازیهای آسیایی یک مسیر نزولی را طی کرد و حالا باوجود کاهش نفرات اعزامی به این رویداد، این امیدواری وجود دارد که آمار مدالی به یک دهه قبل باز گردد.
بازیهای آسیایی حکم المپیک چهارساله برای ورزش در قاره کهن را دارد و علاوه بر اینکه میدان رقابت کشورهاست، در سطح ملی نیز باتوجهبه رنکینگ نهایی و مدالهای بهدستآمده در رشتههای مختلف، ملاکی برای سنجش عملکرد استانها به شمار میآید.
در نوزدهمین دوره بازیهای آسیایی که به میزبانی هانگژوی چین برگزار شد، کاروان کشورمان با ۱۳ مدال طلا، ۲۱ نقره و ۲۰ برنز، در مجموع ۵۴ مدال کسب کرد و در رده هفتم جدول مدالی ایستاد. این در حالی بود که کاروان ورزشی ایران در جاکارتا ۲۰۱۸ در جایگاه ششم قرار گرفته بود و انتظار میرفت حداقل رتبه ششم حفظ شده یا اینکه ارتقا پیدا کند.
کسب رتبه چهارم بازیهای آسیایی یک رویای بلندپروازانه برای ورزش ایران است و دورنمایی که مدیران ورزشی کشور تعریف کردهاند، دستکم در افق چند ساله قابلدسترسی نیست، اما برای بلندمدت میتوان بر روی افق قرارگرفتن در جمع سه کشور برتر قاره برنامهریزی کرد.
طلای تعیینکننده
در رویدادهایی مانند المپیک و بازیهای آسیایی، مدالهای طلا در تعیین رنکینگ نهایی کشورها از اهمیت بسیاری برخوردار است، تا جایی که یک مدال طلا رتبه کشوری را چند ردهپایین و بالا میکند، ازاینرو کشورها سرمایهگذاری قابلتوجهی بر روی رشتههایی که شانس کسب طلا دارند، میکنند؛ زیرا یک مدال طلا ارزش جایگاهی بیش از ده مدال نقره یا برنز را دارد.
در دوره گذشته بازیهای آسیایی در رشتههای تیمی، تیم ملی شطرنج ایران و تیم ملی والیبال ایران به مقام اول دست پیدا کردند. دو طلای ووشو، یک طلای کوراش و دوومیدانی، یک طلای سنگنوردی و کاراته و پنج طلا در کشتی آزاد و فرهنگی رهاورد کاروان ایران در این رقابتها بود.
افت تعداد طلاهای کاروان ورزشی ایران در مجموع افت آماری رنکینگ کشورمان را نیز به همراه داشت، اما برای بازیهای آسیایی ناگویا که این روزها به میزبانی ژاپن در حال برگزاری است، مسئولان کمیته ملی المپیک از اهداف بلندپروازانهای مانند رسیدن به ۲۷ یا ۲۸ مدال طلا سخن گفتهاند؛ هدفی که تحقق آن نیازمند تحول گسترده در ورزش کشور است.
ورزش ایران برای مدالآوری روی رشتههایی مانند کشتی، وزنهبرداری و تکواندو حساب باز کرده و اگر این رشتهها ظرفیت واقعی خود را به نمایش بگذارند، رسیدن به آمار ۲۸ طلا چندان دورازذهن نیست، همچنان در المپیک لندن ورزش ایران موفق به کسب هفت مدال طلا شد که یک رخداد غیر قابلپیشبینی بود و بعید نیست در بازیهای آسیایی هم آمار تعداد بالای مدال طلا تکرار شود، اما واقعیت این است که چنین آماری ممکن است تصادفی به دست بیاید و ظرفیت ورزش ایران در حد کسب این تعداد عنوان قهرمانی نیست.
افت مدالی
در بازیهای آسیایی جاکارتا، ۳ مدال طلا، ۵ نقره و ۲ برنز سهم ورزشکاران اصفهان شد که آمار جالبتوجهی به شمار میرفت و به نسبت بازیهای آسیایی اینچوان کره جنوبی در سال 2014 که یک مدال طلا و ۶ نقره توسط ورزشکاران استان اصفهان کسب شده بود، روند صعودی به حساب میآمد، اما برای بازیهای آسیایی هانگژو، هیچ طلایی سهم اصفهانیها نشد و سه مدال نقره و سه مدال برنز حاصل تلاش ورزشکاران استان در این رویداد بود که از قضا هر شش مدال در بخش بانوان به دست آمد و هیچکدام از ورزشکاران اعزامی مرد موفق به کسب مدال نشدند.
زهرا کیانی در تالو ووشو، ترانه احمدی در اسکیت و الهه منصوریان در ساندا ووشو، نقرهایهای کاروان ایران بودند و رویا داوودیان در کبدی، شهربانو منصوریان در ساندا ووشو و مرجان سلحشوری در پومسه تکواندو نیز مدال برنز به دست آوردند.
برای بازیهای آسیایی ناگویا، تعداد نمایندگان اعزامی استان به نسبت دوره قبل کمتر شده، اما میتوانیم امیدوار باشیم در بحث مدالآوری عملکرد بهتری به دست بیاید. ورزش اصفهان سابقه قهرمانی در رشتههایی چون وزنهبرداری، کشتی و تکواندو را دارد و در این رشتهها استان نمایندهای ندارد، برای ناگویا میتوان به طلای ووشو یا پومسه امیدوار بود، اما نکته اینجاست که در این رشتهها در یک ثانیه رنگ مدال تغییر میکند.