به گزارش اصفهان زیبا؛ خشم و پرخاشگری کودکان همیشه به معنای لجبازی یا بدرفتاری نیست. گاهی کودک نمی‌تواند احساساتی مانند ناراحتی، ترس، حسادت یا ناامیدی را بیان کند. در این شرایط، او با گریه، داد زدن یا رفتارهای پرخاشگرانه ناراحتی خود را نشان می‌دهد. در واقع، کودک گاهی با خشم می‌خواهد چیزی را بگوید که نمی‌تواند با کلمات بیان کند. ما چرا و راهکار چیست؟
دکتر جواد درستکار، روانشناس بالینی به این سوالات پاسخ می‌دهد.
وقتی والدین احساسات کودک را نادیده می‌گیرند
جمله‌هایی مانند «این‌قدر لوس نباش»، «گریه نکن» یا «برای این چیزها ناراحت نشو» به کودک القا می‌کنند که والدین احساساتش را جدی نمی‌گیرند. اگر والدین مرتب چنین واکنشی نشان دهند، کودک ممکن است دیگر درباره ناراحتی‌هایش حرف نزند. در نتیجه، او به‌جای صحبت درباره مشکلاتش، خشم خود را با رفتارهای نامناسب نشان می‌دهد.
چگونه به کودک کمک کنیم؟
به کودک فرصت دهید بدون ترس از سرزنش یا تنبیه، درباره احساساتش صحبت کند. وقتی ناراحت یا عصبانی است، پیش از نصیحت کردن، با آرامش به حرف‌هایش گوش دهید. برای مثال، به او بگویید: «می‌فهمم که ناراحتی» یا «می‌خواهی بگویی چه چیزی اذیتت کرده؟» این جملات به کودک کمک می‌کنند احساساتش را راحت‌تر بیان کند.
همچنین به او یاد دهید برای توصیف احساساتش از کلمات استفاده کند. از کودک بپرسید چه چیزی ناراحتش کرده و چگونه می‌تواند مشکل را بدون داد زدن یا آسیب رساندن حل کند. شما نیز با حفظ آرامش و کنترل خشم خود، الگوی مناسبی برای فرزندتان باشید.
البته درک احساسات کودک به معنای تأیید پرخاشگری نیست. کودک باید بداند که عصبانی شدن طبیعی است، اما کتک زدن، توهین کردن و آسیب رساندن به دیگران رفتار درستی نیست. به احساسات او احترام بگذارید و هم‌زمان، مرزهای روشنی برای رفتارش تعیین کنید.
گاهی کودک بیش از نصیحت و تنبیه، به کسی نیاز دارد که با حوصله به حرف‌هایش گوش دهد. وقتی به احساسات فرزندتان توجه می‌کنید و به او فرصت صحبت کردن می‌دهید، کمکش می‌کنید به‌تدریج به‌جای پرخاشگری، ناراحتی خود را با کلمات بیان کند.