به گزارش اصفهان زیبا؛ نمایش «آخرین تاریان» به نویسندگی خسرو امیری و کارگردانی سعید مؤذنی، این روزها در بخش مسابقه جشنواره بین‌المللی تئاتر مقاومت، در تالار هنر اصفهان روی صحنه است. این اثر که بنا بر اعلام روابط عمومی تالار هنر، هر روز ساعت ۱۸ اجرا می‌شود، می‌کوشد فراتر از یک روایت متعارف جنگی، مخاطب را با شخصیت‌هایی مواجه کند که در میانه نبردی بیرونی، گرفتار کشمکشی عمیق در جهان درونی خود هستند.
«آخرین تاریان» روایت تقابل دو تک‌تیرانداز است؛ آدریل، تیراندازی مرگبار و بی‌رقیب و سرباز صهیونیسم، و عبدالله که سوگند خورده تا جان حریفش را نگیرد، به آرامش نمی‌رسد. این دو در مسیری ناگزیر به سوی رویارویی نهایی حرکت می‌کنند؛ اما آنچه به این تقابل بُعدی فراتر از یک دوئل نظامی می‌بخشد، بحران روانی آدریل است. و شک او به همسرش، آنائل، پیش از شلیک گلوله‌ای در میدان نبرد، زندگی شخصی‌اش را به ویرانی کشانده است. به این ترتیب، جنگ بیرونی با بحرانی درونی پیوند می‌خورد و صحنه به میدان مواجهه انسان با تردید، فروپاشی و بحران هویت تبدیل می‌شود.
فراتر از روایت جنگ؛ ایستادگی در برابر زوال تئاتر آخرین تاریان
خسرو امیری در متن نمایشنامه از کلیشه‌های رایج آثار جنگی فاصله گرفته و به جای تمرکز صرف بر تقابل خیر و شر، لایه‌های روان‌شناختی شخصیت‌ها را مدنظر قرار داده است. آدریل تنها یک قاتل حرفه‌ای نیست؛ انسانی است که پیش از شکست احتمالی در میدان نبرد، در جهان شخصی خود فروپاشیده است. عبدالله نیز صرفاً دشمن او نیست، بلکه نماینده سوگندی است که می‌تواند انسان را به مرز نابودی یا رستگاری بکشاند.
این رویکرد، نمایش را از محدوده یک درام جنگی فراتر می‌برد و به اثری تأمل‌برانگیز درباره ماهیت خشونت، مسئولیت فردی و مرزهای هویت انسانی تبدیل می‌کند.
سعید مؤذنی نیز در مقام کارگردان، با شناخت ظرفیت‌های دراماتیک متن، اجرایی با ریتمی کنترل‌شده و فضایی تنش‌آفرین ارائه کرده است. مشاوره کارگردانی محمد ترابی و حضور سمانه صبوری به‌عنوان دستیار اول کارگردان و برنامه‌ریز، در انسجام اجرایی اثر نقش داشته است.
بازیگری؛ هماهنگی در خدمت روایت تئاتر آخرین تاریان
عبدالرسول زارع، رزا ماندنی، کیارش قاضی و آیناز نادرطهرانی، بازیگران این نمایش، با تسلط بر موقعیت‌های دراماتیک، شخصیت‌هایی باورپذیر خلق کرده‌اند. قدرت بیان، کنترل انرژی و هماهنگی گروهی از ویژگی‌های قابل‌توجه بازی‌هاست. حرکت‌ها، مکث‌ها و واکنش‌ها نیز عموماً به دور از اغراق و در خدمت پیشبرد روایت قرار دارند. تئاتر آخرین تاریان
یکی از تمهیدات اجرایی قابل‌توجه نمایش، استفاده از فیلم ضبط‌شده و پخش آن از طریق پروژکتور است. برقراری ارتباط دیالوگی بازیگر با تصاویر ضبط‌شده، ایده‌ای خلاقانه و در عین حال ریسک‌پذیر است؛ چالشی که بازیگر با مدیریت مناسب زمان‌بندی و هماهنگی قابل‌قبول، به‌خوبی از عهده آن برآمده است.
طراحی بصری؛ نور قرمز در امتداد بحران
طراحی صحنه با رویکردی کمینه‌گرا، ضمن انتقال حس خفقان و بن‌بست ناشی از جنگ، فضای لازم را برای تحرک بازیگران فراهم کرده است. لباس و چهره‌پردازی نیز با جهان اثر تناسب دارد.تئاتر آخرین تاریان
در میان عناصر فنی، نورپردازی و به‌ویژه استفاده از نور قرمز جایگاه ویژه‌ای دارد. این انتخاب علاوه بر تداعی خطر، بازتابی از جهان ذهنی آدریل و فضای آکنده از سوءظن، خشم و فروپاشی است. تغییر شدت و زاویه نور در لحظات کلیدی نیز به افزایش تنش و فضاسازی کمک می‌کند.
موسیقی حماسی؛ انتخابی جسورانه
موسیقی حماسی نمایش، با وجود برخورداری از هویتی متمایز و تأثیرگذاری بر فضای کلی اثر، همچنان ظرفیت پرداخت دقیق‌تری دارد. برخی لحظات دراماتیک می‌توانستند با تنوع و ظرافت موسیقایی بیشتری همراه شوند تا تأثیر عاطفی عمیق‌تری بر مخاطب بگذارند. با این حال، موسیقی در شکل‌گیری هویت اجرایی نمایش نقشی فراتر از یک عنصر تزئینی ایفا می‌کند.
«آخرین تاریان» تجربه‌ای قابل‌تأمل در پیوند مضمون جنگ با بحران‌های انسانی است؛ نمایشی که با فاصله گرفتن از شعارزدگی، مخاطب را به تأمل درباره هویت، تردید و خشونت دعوت می‌کند. اجرای این اثر در تالار هنر اصفهان، فرصتی برای دیده‌شدن تجربه‌های جدی و حرفه‌ای تئاتر این شهر فراهم آورده است.
این نمایش تا ۱۷ آبان‌ماه، هر روز ساعت ۱۸، در تالار هنر اصفهان روی صحنه است و تماشای آن به علاقه‌مندان تئاتر و روایت‌های روان‌شناختی پیشنهاد می‌شود.