به گزارش اصفهان زیبا؛ هزینههای درمان دندان کمرشکن است و همین هم باعث شده است خیلیها قید رفتن به دندانپزشکی را بزنند و عطای رفتن به مراکز و کلینیکها را به لقایش ببخشند؛ چراکه این هزینهها بهقدری است که یک کارگر ساده برای درمان تنها یک دندانی که به عصب رسیده، باید حداقل چیزی حدود پنجمیلیون تومان، یعنی بخش عمدهای از حقوق ماهانه خود را هزینه کند؛ البته تعرفه درمان دندان در کلینیکها و مطبهای دندانپزشکی متفاوت است و هر چه کار تخصصیتر شود، بهتبع این میزان نیز افزایش مییابد؛ مثلا همین درمان در مطبهای بالای شهر ممکن است تا هشتمیلیون تومان و بیشتر نیز نرخ پیدا کند.
هزینه حداقلی روکش دندان از یکمیلیون و 800 هزار تومان به بالا و ترمیم دندان نیز 700هزار تومان به بالاست. به همه اینها باید هزینههای گرافی را نیز اضافه کرد؛ پس بیراه نیست اگر بگوییم که کمکم میرود تا درمان دندان به کاری لاکچری تبدیل شود که هرکسی قادر به پیگیری آن نیست؛ ضمن اینکه بیمهها نیز معمولا خدمات دندانپزشکی را پوشش نمیدهند یا تنها موارد خاصی را در برمیگیرند.
این موضوع را سیدجلال پورهاشمی، عضو شورای عالی نظام پزشکی نیز هشدار داده و ادعا کرده بود ۷۰ درصد مردم که اکثریت را تشکیل میدهند، توان پرداخت هزینههای دندانپزشکی را ندارند و زمانی به مراکز درمانی مراجعه میکنند که دیگر چارهای جز کشیدن دندان خود ندارند!
گزارشهای موجود نیز حاکی از این هستند که هزینههای دندانپزشکی کمرشکن است و همه شهروندان از عهده مخارج آن برنمیآیند.
شاخص سلامت کودکان در سالهای اخیر بدتر شده است
بر اساس نتایج آخرین پیمایش هزینه درآمد خانوار در سال 1400 در ایران، سهم خدمات دندانپزشکی از کل پرداخت از جیب هزینههای سلامت در سطح کل جمعیت، 21.14 درصد است؛ به این ترتیب، پس از دارو (31.84 درصد)، خدمات دندانپزشکی در رتبه دوم سهم پرداخت از جیب کل قرار دارد.
علاوه بر این، در شاخص هزینههای کمرشکن که بر اساس روش سازمان بهداشت جهانی، بهصورت بالارفتن پرداختهای مستقیم از جیب از 25 درصد از کل هزینههای مصرفی و 40 درصد از ظرفیت پرداخت خانوار تعریف میشود، در سطح کل جمعیت و خانوارهای شهری، خدمات دندانپزشکی سبب بیشترین مواجهه با هزینههای کمرشکن سلامت بودهاند.
این در حالی است که گزارشهای منتشرشده در رسانهها حاکی از این هستند که هر ایرانی حداقل شش دندان پوسیده دارد و افراد ۳۰ تا ۴۰ ساله که در اوج سن فعالیت اجتماعی هستند، ۱۲ تا ۱۳ دندانِ ازدسترفته دارند.
در گروه سنی بالای ۶۵ سال نیز بیش از ۵۵ درصد افراد اصلا دندان ندارند! این در حالی است که به گفته پزشکان، دندان اگر بهخوبی نگهداری شود، تا پایان عمر فرد ممکن است از دست نرود.
همچنین گفته میشود، شاخص سلامت دهان کودکان ایرانی در سالهای ۸۷ تا ۹۷ بدتر شده است و هر کودک پنجساله ایرانی حداقل پنج دندان شیری پوسیده، کشیده شده یا ترمیمشده دارد.
این شاخص در برخی کشورها بین یک تا یک و نیم دندان پوسیده، کشیده یا ترمیمشده است.درضمن سن بیدندانی در ایران پایین است؛ بهطوریکه از هر ۱۰ تا ۱۵ دانشآموز، ۹ نفر آنها دندان پوسیده دارند.
چرا دندان گران است؟
بر اساس نتایج پژوهشی که مرکز پژوهشهای مجلس بهتازگی آن را منتشر کرده است، استان تهران در رتبه نخست ازنظر توزیع دندانپزشک در کشور قرار دارد. پسازآن، استانهای یزد، اصفهان و فارس به ترتیب در رتبههای دوم تا چهارم قرار دارند.
این یافتهها همچنین نشان میدهند که توزیع نامتعادل و نامتوازن دندانپزشکان در هر دو مقطع عمومی و تخصصی منجر به کاهش دسترسی و در مواقع حادتر، عدم دسترسی به خدمت دندانپزشکی در مناطق محرومتر میشود.
این مورد در کنار کاهش دسترسی مالی مردم به خدمت دندانپزشکی، میتواند سلامت دهان و دندان کودکان و بزرگسالان را تحتتأثیر قرار دهد و بر افراد هزینه زیادی تحمیل کند و در مواردی منجر به عدم بهرهمندی آنها از خدمات ضروری دندانپزشکی شود.
از چالشها میتوان به کمبود فضای فیزیکی، امکانات، تجهیزات و منابع انسانی برای ارائه خدمات بهداشتی و درمانی دهان و دندان در شبکههای بهداشتی، کمبود فضای فیزیکی و منابع انسانی در مدارس، هزینههای بالای پرداخت از جیب خدمات دندانپزشکی و همچنین توزیع ناکافی دندانپزشک در استانهای مختلف کشور اشاره کرد.
به گزارش «اصفهانزیبا»، مهرداد برکتین، دندانپزشک و عضو هیئتمدیره انجمن دندانپزشکی ایران (شعبه اصفهان)، عوامل متعددی را برای گرانبودن تعرفههای دندانپزشکی برمیشمرد؛ آنجا که به «اصفهانزیبا» میگوید: «تبعیت قیمت مواد مصرفی از دلار، هزینه استهلاک تجهیزات دندانپزشکی، مالیات، گرانبودن مواد مصرفی و تجهیزات در لابراتوارهای دندانپزشکی، افزایش 10 تا 15درصدی تعرفهها در هر سه ماه یکبار و دلایل فنی ازجمله پرزحمتبودن کار دندانپزشکی بهعنوان یک فعالیت فیزیکی ازجمله عوامل مؤثر در تعیین تعرفههای دندانپزشکی است؛ البته تعرفهها معمولا بر اساس مصوبه دولت تعیین میشوند؛ به همین دلیل واقعی نیستند؛ چراکه دولت برای مراعات وضعیت مردم، همیشه دست پایین را میگیرد؛ درحالیکه اگر تعرفهها واقعی و از سوی خود صنف دندانپزشکی معلوم شوند، هزینههای درمان بسیار بالاتر از قیمت کنونی میشود.»