برندینگ در نساجی اصفهان جایگاه ندارد

تولیدکنندگان نساجی اصفهان همچنان به طور سنتی در حال فعالیت هستند. به گفته برخی متولیان این بخش، برخی تولیدکنندگان نساجی هنوز حتی الفبای بازاریابی را هم نمی‌دانند چه برسد به اسلوب برندینگ! این‌طور که حبیب‌الله شاه کرمی، دبیر انجمن صنفی کارفرمایی نساجی استان اصفهان، به رسانه‌ها گفته است 25درصد اشتغال این استان به صنعت نساجی اختصاص دارد و 75درصد فرش ماشینی، 50درصد الیاف و نخ و 60درصد پارچه در استان اصفهان تولید می‌شود. با وجود این تفاسیر، صنعت نساجی اصفهان از ظرفیت‌های زیادی برخوردار است؛ ولی از این ظرفیت‌ها به درستی استفاده نمی‌شود. برای استفاده از این ظرفیت‌ها و به منظور اینکه محصولات نساجی اصفهان با برندسازی هویت پیدا کنند، نگاه سنتی مدیران صنایع باید تغییر کند.

متأسفانه این تفکر بین برخی تولیدکنندگان وجود دارد که برندسازی به نوعی اتلاف سرمایه است؛ ولی یک برند موفق و قدرتمند به اعتبار کسب‌وکار در صنعت و در میان رقبای آن برند ارزش خاصی می‌بخشد و یک شرکت را به‌عنوان یک تجارت حرفه‌ای تثبیت می‌کند.
علاوه بر تغییر نگاه صاحبان واحدهای تولیدی، برندسازی در صنایع نساجی اصفهان مسـتلزم افزایش کیفیت محصولات هم هست. به گفته برخی کارشناسان، تا تولیدکنندگان نساجی در اصفهان با دید صادراتی به تولید نگاه نکنند و برای صادرات برنامه‌ریزی نداشته باشند، روی کیفیت محصولاتشان کار نمی‌کنند و تولیدات خود را با کیفیت متوسط در بازار داخلی به فروش می‌رسانند. برند صرفا یک لوگو نیست، بلکه تصویری است که مشتری از محصول، شرکت یا فرد دارد؛ یعنی آنچه در رابطه با این محصول یا شرکت تعریف می‌شود؛ به‌عنوان‌مثال یک برند گران است، برند خوبی است یا فلان برند باکیفیت است. برندسازی می‌تواند تصمیم مصرف‌کننده را به راحتی به سمت محصول برند هدایت کند و اگر خاطره خوشی از این محصولات در ذهن مشتری نقش ببندد تا سالیان سال مشتریان وفاداری برای این محصولات می‌مانند.

اهمیت برندینگ در افزایش فروش

در اصفهان هنوز مدیران صنایع به این باور نرسیده‌اند که برند تولید ثروت می‌کند و جزئی از دارایی شرکت‌هاست. دبیر کمیته نساجی اتاق بازرگانی اصفهان در گفت‌وگو با اصفهان‌زیبا اظهار می‌کند: قوانین حاکم بر بازار و دنیای کسب‌وکار قوانین برندینگ است، در گذشته شرکت‌ها با مدیر فروش و بازاریاب محصولات خود را روانه بازار می‌کردند؛ ولی واقعیت این است که دیگر اصول بازاریابی برای فروش جواب نمی‌دهد، بلکه قواعد و اسلوب برندینگ حاکم است و بر این اساس کسب‌وکارها جلو می‌روند.
آرش امامی می‌گوید: برندسازی، هویت یک محصول را نشان می‌دهد؛ ولی متأسفانه بسیاری از شرکت‌ها حتی با ملزومات اولیه بازاریابی نیز آشنا نیستند چه برسد به قواعد برندسازی.امامی بیان می‌کند: تولیدکنندگان با برندسازی می‌توانند فروش اولیه خود را رونق دهند. در کمال تأسف در صنایع نساجی و پوشاک حتی بسترهای اولیه برای بازاریابی هم وجود ندارد. محصولات نساجی باید یک شناسنامه اولیه داشته باشند تا ویژگی‌ها و کیفیت محصول را معرفی کند؛ ولی بعضا شاهد این موضوع هستیم که حتی تولیدکنندگان یک سایت اولیه فروش هم ندارند.
دبیر کمیته نساجی اتاق بازرگانی اصفهان تصریح می‌کند: در کشورهای توسعه‌یافته تا زمانی که برند مورد تأیید قرار نگیرد توسعه کسب‌وکارها اتفاق نمی‌افتد و بدون برند کسب‌وکارها با شکست مواجه می‌شوند.
امامی می‌افزاید: بـرنـد نـشـان‌دهـنـده هویت محصولات است و هویت برند شامل چندین جزء است که باید با همکاری سهام‌داران ساخته شود و پس از هویت‌سازی، محصولات باید در قالب پوشش مشخصی معرفی شوند.

 مشکل کجاست؟

در واحدهای تولیدی اصفهان روش‌های تولید به صورت سینه‌به‌سینه و نسل به نسل انتقال یافته است. درواقع بخش تولید از خرید گرفته تا تولید و طراحی، همگی به شیوه سنتی صورت می‌گیرد و نیازمند یک تحول جدی است؛ زیرا روند کنونی، قابلیت ادامه مسیر را ندارد. به طور حتم هر تولیدکننده نیاز دارد که با فناوری‌های روز دنیا و بهترین متدهای تولید آشنا شود.
عضو هیئت‌علمی دانشگاه صنعتی اصفهان به اصفهان‌زیبا می‌گوید: تولیدکنندگان، برندسازی را با معماری برند اشتباه می‌گیرند؛ این در حالی است که معماری برند آخرین کاری است که باید انجام شود؛ ولی اولین کاری که تولیدکنندگان سنتی در زیست‌بوم تولید سنتی انجام می‌دهند همین کار است؛ یعنی بیشتر به این فکر می‌کنند که محصول را در یک بسته‌بندی با یک آرم مشخص ارائه دهند.
مهدی حجازی خاطرنشان می‌کند: برند صفر تا صد یک کالا را توصیف می‌کند و به گونه‌ای است که زمانی که مصرف‌کنندگان نام برند را می‌شنوند درک و تلقی ناخودآگاهی از محصول پیدا می‌کنند و مزه، کیفیت، وفاداری، اصالت و فرهنگ آن محصول در ذهن متبادر می‌شود. حجازی بیان می‌کند: مشکل اینجاست که صنایع در اصفهان سنتی فعالیت می‌کنند و صنایع نتوانسته‌اند خودشان را به‌روز کنند؛ البته برخی تولیدکنندگان هم هستند که مشاور برندینگ استخدام کرده‌اند و مفهوم تولید را در کالاها متجلی می‌کنند؛ ولی بخش زیادی از صنایع اصفهان سنتی فکر می‌کنند و سنتی تولید می‌کنند.عضو هیئت‌علمی دانشگاه صنعتی اصفهان تصریح می‌کند: تولیدکنندگان نساجی در بازار داخل تقاضا دارند و زمانی که محصولاتشان خریدار دارد، برای برند و توسعه محصول فکری نمی‌کنند. با برگزاری جلسه و صحبت کردن نیز نمی‌توان آن‌ها را به سمت برندینگ ترغیب کرد، بلکه باید برای ترغیب آن‌ها به منظور افزایش کیفیت محصولاتشان بسترهای توسعه بازار را برایشان فراهم و شبکه تبادل استانی را راه‌اندازی کرد. در واقع زمانی که تولیدکنندگان بخواهند محصولاتشان را به کشورهای خارجی صادر کنند، ناچارند کیفیت را افزایش دهند و روی برندینگ کار کنند.
حجازی تأکید می‌کند: وضعیت صادرات برخی محصولات نساجی اصفهان مانند فرش ماشینی مناسب است. تولیدکنندگان نساجی در سایر بخش‌ها نیز با نگاه صادراتی باید محصول تولید کنند و کیفیت را افزایش دهند. با افزایش کیفیت می‌توانند روی برندینگ نیز کار کنند تا محصولات نساجی اصفهان هویت پیدا کند.