به گزارش ایمنا، پیادهروها یــکی از زیــربــنــاهــای اســاسـی و بـخـش جداییناپذیر شهرهاست. در تمام نقاط شهر، بهخصوص در نقاط پرجمعیت، حق شهروندی برای مصونیت عبورومرور و ترافیک اعمال میشود. گلشهر سال ۱۳۸۲ از تجمیع چهار روستا به شهر تبدیلشده است. وضعیت این شهر طی این سالها نهتنها تغییری نکرده، بلکه بدتر نیز شده است. در مسیر خیابان اصلی شهر و محور مواصلاتی غرب به مرکز کشور، پیادهروها وضعیت مناسب ندارد و عابران پیاده مجبور هستند برای تردد از کنار خیابان عبور کنند که موجب بروز حوادث ترافیکی میشود. شهرداری در سالهای اخیر با نصب سرعتگیرهای غیراستاندارد از بروز حوادث ترافیکی جلوگیری کرده است. لازم است بهمنظور تأمین امنیت شهرداری، پروژه پیادهروسازی در دستور کار قرار گیرد تا تردد عابران پیاده در مسیر خیابان اصلی با خطر مواجه نشود و آنان بهراحتی در سطح شهر رفتوآمد داشته باشند.
شهروندان گلشهر به دنبال مطالبهها و خواستههایشان هستند
احمد یاوری، یکی از شهروندان گلشهر میگوید: «شهر گلشهر پیادهرو ندارد و شهروندان مجبورند برای تردد از کنار خیابان عبور کنند. بیشک با اجرای کامل قانون و رعایت اصول پیادهروسازی میتوان همسو با شهرداری برای ساختن شهری آباد و توسعهیافته قدم برداشت.» او میافزاید: «شهرداری امکانات و ماشینآلات لازم را برای تسطیح و پیادهروسازی در اختیار دارد؛ بنابراین نباید برای برطرف ساختن این معضل کوتاهی کند. شهروندان گلشهر به دنبال مطالبهها و خواستههایشان هستند تا در سایه آن، آرامش در شهر حاکم باشد.»
نامناسب بودن ساختار پیادهروها
محمود فیاضی، از کاسبان شهر گلشهر میگوید: «ساختار پیادهروها مناسب نیست. اگر دقت کنید مسیر پیادهروها در شهر گلشهر پیوستگی ندارد و موازی هم نیست.»او ادامه میدهد: «بیتفاوتی به این موضوعهای شهری باعث میشود برخی شهروندان از این فرصت برای کاشت درخت در پیادهروها استفاده کنند که باید منطبق با قانون شهرداری با آن برخورد شود.»
فضای نامناسب سطح پیادهروها
یکی دیگر از شهروندان گلشهر میگوید: «زنان باردار، افراد معلول، کودکان و سالمندان برای عبورومرور در سطح پیادهروهای شهر نیازمند سطحی هموار و فضای فیزیکی مناسب هستند؛ اما سطح، هموار نیست؛ حتی بعضی از پیادهروها توسط کسبه مسدود شده است.» او میافزاید: «روزانه برای خرید نان و مایحتاج خانواده مجبور هستم دو بار این مسیر را طی کنم و به خاطر مسدود بودن مسیرش، بهاجبار خیابان اصلی را برای عبور انتخاب میکنم که خطرهای جدی را در پی دارد.»
مدنظر قراردادن شاخصهای مختلف برای طراحی پیادهروها
حــســن ســجــادزاده، دانــشیــار گــروه شهرسازی و مدیرگروه شهرسازی دانشگاه بوعلیسینا همدان اظهار میکند: «ایمنی در فضاهای شهری بــهویـــژه پــیــادهروهـــا، مــســئــلــهای چــالــشبــرانگیــز است. در ســیــســتـم شهرسازی مشکلات زیادی در این خصوص داریم؛ چراکه مؤلفههای ناامنی در اینگونه فضاها متعدد است.» او میافزاید: «مهمترین علت ناامنی پیادهروها، تداخل سواره و پیاده است. درزمینه قوانین و مقررات و طراحی شهری ضعف داریم.» این دکترای طراحی شهری خاطرنشان میکند: «به دلیل انبوه و غلبه خودروها در فضاهای شهری، جزو معدود کشورهایی هستیم که به دلیل نبود سیستم حملونقل عمومی کارآمد و هوشمند، برای انجام امور روزمره نیاز به استفاده از اتومبیل داریم. کوچهها و خیابانها کفاف این تعداد خودرو را نمیدهد.»ســجــادزاده تــأکیــد مــیکنــد: «شاهد هســتــیــم در فــضــاهــای شــهــری و پیادهروها، فضاهای مخصوص عبور عابران پیاده موردتعدی موتورسیکلت و خودرو قرارگرفته و موجب ایجاد ناامنی شده است. مؤلفههای مختلفی برای طراحی پیادهروها باید مدنظر قرار بگیرد و همه این شاخصها باید باهم دیده شود.» دانشیار شهرسازی و مدیر گروه شهرسازی دانشگاه بوعلی سینا همدان با بیان اینکه شهروندان برای انجام امور مجبور به استفاده از پیادهروها هستند، ادامه میدهد: «مهمترین علت ناامنی پیادهروها، خودروها و موتورسیکلتسواران هستند که هرروز شاهد افزایش آنها هستیم؛ علاوه بر خودروها، فضاهای شهری نیز استاندارد نیست و برای تمام گروههای سنی بهویژه کودکان و سالمندان ناامن است.» سجادزاده تأکید میکند: «در کشورهای توسعهیافته این موانع رفع و امنیت روانی و اجتماعی برقرار شده است. برای افزایش امنیت روانی و اجتماعی در ساخت پیادهروها، باید از مبلمان شهری و رنگ و مصالح مناسب و دوربینهای مداربسته استفاده کنیم تا عابرپیاده هنگام شب احساس ناامنی نکند.» او تصریح میکند: «در شهرهای بزرگ کشور، عرض پیادهرو هیچ سنخیتی با عرض سوارهرو ندارد؛ همه اینها نشان از آن دارد که به پیادهروها اهمیت نمیدهیم تا عابران پیاده با خیال آسوده در شهر تردد کنند.»
پیوستگی پیادهروها اولویت شهرداری است
مصطفی محمودی، شهردار گلشهر، با اشاره به اهداف کلان بودجه ۱۴۰۱ شهرداری گلشهر، اظهار میکند: «امور عمرانی شهر مبتنی بر ساماندهی معابر و پیادهروهای شهر است.» او با بیان اینکه شرط توسعهیافتگی شهرها، استانداردسازی معابر و پیادهروها است، تأکید میکند: «با معضل نبود پیادهرو در گلشهر مواجه هستیم. بعضی نقاط شهر محور پیاده ندارد و عابران زمانی که به پلها میرسند، مجبور هستند وارد خیابان شوند و سپس با گذر از پل به پیادهرو بازگردند.» شهردار گلشهر خاطرنشان میکند: «این مشکلات درخور یک شهر نیست و اولویت شهرداری، پیوستگیهای پیادهروهای شهر است.» محمودی تصریح میکند: «رویکرد پیادهمحور سیاست اساسی در شهرهای دنیاست؛ حتی مدیران و برنامهریزان در بعضی شهرهای بزرگ باوجود پیادهروهای وسیع، روی پیوستگی پیادهروها تمرکز دارند تا عابران پیاده وارد فضاهای ماشینرو نشوند.» او با بیان اینکه اولویت اصلی شهرداری گلشهر بهسازی پیادهروهای خیابان اصلی شهر است، میگوید: «در بودجه سال ۱۴۰۱ شهرداری گلشهر بیشترین پروژهها در بخش بهسازی معابر شامل آسفالت، کانیوگذاری، جدولگذاری و پیادهروسازی تعریف شده است.» شهردار گلشهر ادامه میدهد: «در ۱۰ ماه گذشته با اعتباری بالغبر ۹۵۰ میلیون تومان بیش از ۵۶ هزار مترمربع پیادهراه سازی اجراشده و قرار است در سال جاری پروژه پیادهروسازی در سطح گلشهر به طول ۱۰ هزار متر اجرا شود و تاکنون یکسوم آن اجرا شده است.»گفتنی است؛ گلشهر شهری است در بخش مرکزی شهرستان گلپایگان که در فاصله ۱۵کیلومتری از گلپایگان قرار دارد. گلشهر در شمالشرقی شهرستان گلپایگان قرار دارد و از ادغام چهار روستای ورزنه، فیلاخص، کنجدجان و وداغ تشکیلشده و در سال ۱۳۸۰ جمعیتی بالغبر ۹، ۹۶۶ نفر داشته است. بخش غربی منطقه حفاظتشده موته در این شهر قرار دارد.شغل اصلی مردم این شهر کشاورزی و دامپروری است و از سوغات این شهر لبنیات محلی، تخممرغ بومی، نان محلی، انگور و کشمش را میتوان نام برد. مهمترین عوامل برای توسعه گلشهر قنوات بوده است. دو رشته قنات دشت کنجدجان و دست ویر مربوط به کنجدجان بوده و عامل اصلی زنده و پویا نگهداشتن منطقه بوده است؛ اما بعد از حفر چاههای عمیق این قناتها خشک شدهاند.