از «نوهد» ارتش تا «غدیر» سپاه

مسئله «آموزش در دوران دفاع مقدس» به‌صورت خودجوش و مردمی در مساجد، اطراف شهرها و مناطق کوهستانی انجام می‌شد. به‌غیراز این حرکت‌های مردمی، سپاه اصفهان نیز اقداماتی را برای آموزش جوانان انقلابی در دستور کار خود قرار داد. این سپاه از اولین سپاه‌هایی بود که به آموزش به‌صورت یک برنامه سازمان‌دهی‌شده نگاه و مراکز آموزشی خود را در چند پادگان راه‌اندازی و حتی میزبان نیروهای دیگر استان‌ها برای امر آموزش بود. با آغاز جنگ تحمیلی، افراد زیادی برای رفتن به جبهه داوطلب شدند؛ اما عمده تلاش‌ها بر این بود که تنها افراد آموزش‌دیده یا سربازی‌رفته یا دارای تجربه جنگ در کردستان، به آنجا اعزام شوند. این دقت، نشان‌دهنده اهمیت آموزش برای اعزام نیرو به جبهه دارخوین است. آنچه در ادامه می‌آید بخش دوم معرفی مراکز و پادگان‌های آموزشی رزمندگان جبهه دارخوین؛ «پادگان آموزشی غدیر» است.
 
پادگان آموزشی غدیر با 371 هکتار وسعت در جنوب شهر اصفهان و ابتدای جاده اصفهان- شیراز قرار دارد. این پادگان از غرب به سلسله کوه‌های صفه، از شرق به جاده اصفهان-شیراز و پایگاه هوایی شهید منصور وطن پور و از جنوب به اراضی موات سپاه دوم سیدالشهدا علیه‌السلام و سپاهانشهر منتهی می‌شود. پس از برگزاری 11 دوره آموزشی، در پادگان 15 خرداد، توسعه دادن و بالابردن ظرفیت‌های آموزشی، امری کاملا ضروری و مهم بود؛ لذا در اولین‌قدم فرمانده سپاه اصفهان، حجت‌الاسلام‌والمسلمین سالک برای تعیین و انتخاب مکان مناسب با برادران ارتشی وارد مذاکره شد. پس از چند مرحله گفت‌وگو بین مسئولان سپاه و سرهنگ شیرانی؛ فرماندهی مرکز آموزش توپخانه ارتش و چند نفر دیگر از نیروهای ارتشی، پادگان تیپ نوهد را پیشنهاد دادند. بلافاصله چندین پاسدار از پاسگاه بازدید کردند و آنجا را مناسب تشخیص دادند.برای طی‌کردن مراحل قانونی، سپاه نامه‌ای به شورای تأمین استان نوشت و «پادگان نوهد» را برای خود درخواست کرد. شورای تأمین نیز دراین‌باره دو جلسه تشکیل داد و درنهایت موافقت خود را اعلام کرد که در این زمینه، تلاش‌های بی‌وقفه مسئولان پشتیبانی سپاه اصفهان ازجمله آقای ناصر مدیدیان (مشهور به پدر) فراموش‌شدنی نیست. به دنبال این موافقت و با دستور فرماندهی سپاه، برادران مستقر در پادگان 15خرداد به پادگان نوهد رفتند و در آنجا مستقر شدند.در آن مقطع از زمان، احداث حدود 80درصد از ساختمان‌های پادگان به اتمام رسیده بود؛ اما تأسیسات آب، برق، تلفن و فاضلاب هنوز راه‌اندازی نشده و حتی ساختمان‌ها بدون شیشه بود و شرایط مساعدی برای استقرار و شروع کار نداشت. نیروهای سپاه به‌سرعت یکی از ساختمان‌ها را مهیا کردند؛ سپس سه ساختمان دیگر را که سفت‌کاری آن‌ها تمام‌شده بود، آماده کردند و نیروهای بیشتری مستقر شدند. استقرار کامل و شروع آموزش در پادگان نوهد، مصادف با عید ولایت بود؛ به همین مناسبت جشن مختصری در پادگان برگزار و نام غدیر برای آن در نظر گرفته شد. حجت‌الاسلام سالک برای اطمینان بیشتر و قطعیت واگذاری پادگان از طریق نایب‌رئیس مجلس شورای اسلامی (استاد پرورش) با نخست‌وزیر وقت شهید رجایی، وارد بحث و گفت‌‌وگو شد. او می‌گوید: «نامه‌ای برای نخست‌وزیر وقت تنظیم کردیم و لزوم واگذاری پادگان به سپاه را متذکر شدیم و شخصا همراه سرهنگ شیرانی، خدمت شهیدرجایی رسیدیم. حدود یک ساعت با ایشان صحبت کردیم. ایشان خوب به حرف‌های ما گوش دادند و در پایان گفتند: “پادگان حق شماست و تا پایان جنگ در اختیارتان باشد.” سپس در حاشیه نامه درخواست سپاه با خط سبز موافقت خود را مرقوم فرمودند. البته با رئیس‌جمهور درباره این اقدام توافق نشده  بود.»حجت‌الاسلام سالک در این خصوص می‌گوید: «به دنبال دعوت آقای بنی‌صدر، چند کپی از متن موافقت شهید رجایی را برداشتیم و به حضورشان رفتیم. جلسه به ریاست بنی‌صدر و با حضور سرهنگ شیرانی، بنده، ارتشبد دانش و چندنفر دیگر از ارتش تشکیل شد. بنی‌صدر از همان اول به ما حمله کرد و گفت: “شما باید پادگان را تحویل ارتش بدهید. سرهنگ شیرانی! تو هم باید تحویل بگیری و در آنجا مستقر شوی و به توپ‌ها اجازه ورود بدهی.” تا حرفش تمام شد، کپی نامه شهید رجایی را جلویش گذاشتم و گفتم: “پادگان، تحویل بنده است.” تا آمد حرفی بزند، گفتم: “آقای بنی‌صدر! فرمایشی نیست؟ ما فعلا جنگ داریم”.»بدین ترتیب پادگان نوهد در مهر 1359 به دستور شهید رجایی با پیگیری مسئولان سپاه اصفهان و همیاری فرماندهان و نیروهای آگاه و دلسوز ارتش به‌طور قطعی به سپاه واگذار شد و فعالیت‌های تکمیلی برای شروع آموزش‌ها صورت گرفت. سردار علی شمشیری به‌عنوان اولین فرمانده مرکز آموزشی معرفی شد. او در اولین‌گام با مشورت فرمانده سپاه و دیگر برادران مرکز، گروه‌های مختلفی را تشکیل و به هرکدام از برادران با توجه به توان و استعدادی که داشتند، مسئولیت داد. گروهی مشغول راه‌اندازی تأسیسات شدند؛ گروهی مشغول آماده‌سازی امکانات و پشتیبانی و گروهی هم به سازمان‌دهی و طراحی دوره‌های آموزشی و… پرداختند.آیت‌الله سید اسماعیل هاشمی، نماینده مردم استان اصفهان در مجلس خبرگان رهبری، از علمای بزرگواری بودند که برای برگزاری کلاس‌های تفسیر قرآن و اخلاق در پادگان غدیر حضور پیدا کردند.دوره عمومی شماره 12 سپاه، هم‌زمان با شروع جنگ تحمیلی، در این مکان برگزار شد؛ همچنین برای اولین‌بار آموزش‌های جدید ازجمله آموزش دوره‌های بسیج نیز در این مکان، طراحی و اجرا شد. در ادامه با توجه به مأموریت‌های جدید سپاه، دوره‌های نقشه‌خوانی، اطلاعات، توپخانه، تربیت مربی عقیدتی و تربیت فرمانده دسته و گروهان نیز شکل گرفت. پادگان غدیر مجموعه کامل آموزشی بود که از قسمت‌های عمده ذیل تشکیل می‌شد:1.چهار تیپ کامل و مستقل آموزشی؛ هر تیپ دارای مجموعه پنج‌کلاسی با سالن مطالعه، غذاخوری، آشپزخانه، انبار، ساختمان ستاد تیپ، آسایشگاه و سه گردان آموزشی؛
2.مجموعه کامل ورزشی و هنری شامل سالن ورزشی، سالن آمفی‌تئاتر، استخر و…؛3.امور خدماتی شامل سیستم صوت کل پادگان، شبکه آب‌رسانی، دو منبع آب آشامیدنی و مصرفی، برق، مخابرات، حمام، نانوایی، پمپ‌بنزین، رخت‌شوی‌خانه، سرویس بهداشتی، فاضلاب، آتش‌نشانی و امکانات کامل برودتی،حرارتی و…؛4.مجموعه ساختمانی شامل ستاد فرماندهی، ساختمان اداری، خدمات مهندسی، حفاظت، پاسدارخانه و دژبانی و مجموعه کامل تعمیرگاه ماشین‌های سبک و سنگین؛5.میدان‌های تیر مختلف (که به‌مرور تکمیل شد)؛6.میدان‌های موانع و صبحگاه (که در طول اجرای مأموریت احداث شد)؛7.مجموعه پلی‌کلینیک بهداری شامل دندان‌پزشکی، داروخانه، اورژانس، نقاهتگاه و…؛8. انبارهای پادگان با امکانات آموزشی.