رفاقت با طبیعت

نشان دادن زیبایی‌های محیطی که در آن زندگی می‌کنیم، به کودکان کمک می‌کند با شناخت محیط و زیبایی‌های آن، به‌دنبال مراقبت، نگهداری و احساس مسئولیت مقابل چیزی باشند که دوستش دارند.
 
مراقبت از محیط‌زیست در دین، عرف و قوانینی که ما انسان‌ها برای خودمان نوشته‌ایم تا زندگی سالم، مطلوب و بهتری داشته باشیم، تأکید شده است.در آموزه‌های دینی توجه ویژه‌ای به محیط‌زیست شده و برای کسانی که مراقب محیط‌زیست هستند، پاداش معنوی و مادی زیادی ذکر شده است.مثلا حضرت رسول (ص) می‌فرماید: «هرکس درختی بکارد، خدا به اندازه محصول آن برایش پاداش می‌نویسد.» یا اینکه امام صادق(ع) می‌فرماید: «نگاه‌کردن به جنگل و سبزه، چهره را نورانی و درخشان می‌کند.» همچنین امام کاظم(ع) درباره آب فرموده است: «نگاه به آب جاری چشم را روشنی می‌بخشد.»با توجه به سخنان بالا می‌توان گفت علاقه‌ ما به زیبایی و طبیعت امری فطری است و اگر بخواهیم در جهت فطرتمان عمل کنیم، خواه ناخواه به حفاظت از محیط‌زیست می‌پردازیم.شاید اکنون این پرسش برای شما پیش بیاید که چگونه می‌توانید به حفاظت از محیط‌زیست بپردازید؟ توجه به این نکته ضروری است که حفاظت از طبیعت تنها رها نکردن زباله در طبیعت نیست؛ بلکه مهم‌ترین کار مدیریت مصرف است؛ از استفاده آب و گاز و انرژی گرفته تا خرید لباس و کتاب و … .
به زبان راحت‌تر باید بگوییم تمام وسایلی که استفاده می‌کنیم با استفاده از طبیعت ساخته شده‌اند و اگر بی رویه مصرف کنیم، شاید نا خواسته، موجب آسیب‌زدن به طبیعت شده‌ایم.اما در کشور ما چند سالی است که عده‌ای با عنوان زندگی سبز، یا زباله صفر مشغول کار و فعالیت شده‌اند و سعی در فرهنگ‌سازی برای کمترکردن آسیب به محیط‌زیست دارند.به نظر می‌رسد اگر مسئولان اهمیت بیشتری به این گروه‌های مردم‌نهاد در راستای حفظ محیط‌زیست بدهند، آنان نیز بهتر می‌توانند فرهنگ‌سازی درست را در جامعه بنا کنند.
 
اهمیت و نحوه آموزش به کودکان
محققان شروع سن آموزش فرهنگ محیط‌زیست به کودکان را پیش‌دبستانی (سه تا شش سال) که کودک از لحاظ ذهنی آمادگی یادگیری دارد، می‌دانند. آموزش در خانه، خانواده و والدین، همچنان حرف اول را در یادگیری و درونی‌شدن یک رفتار در کودکان می‌زند. کودکان آیینه والدین خود هستند و با مشاهده‌گری یاد می‌گیرند که چرا و چطور مراقب محیط‌زیست باشند.والدین می‌توانند در فرصت‌های مناسب (مثلا در پارک و زمانی که فردی زباله‌اش را در سطل زباله می‌اندازد یا برعکس) با کودکان صحبت کنند؛ مثلا مادری تعریف می‌کرد: «هنگامی که در خیابان در حال عبور بودیم، ماشین جلویی در حین رانندگی مشغول خوردن تخمه بود و هر بار پوسته‌ آن را از شیشه به خیابان پرتاب می‌کرد. پشت چراغ خطر، هنگامی که کنار او قرار گرفتیم، از داخل ماشین پلاستیک خالی برداشتم و به راننده تقدیم کرده و از او خواهش کردم از این پس اگر حین رانندگی زباله‌ای داشت، در پلاستیک بریزد و به محض رسیدن به سطل زباله آن را تخلیه کند.» احتمالا فرزندانی که درون ماشین و کنار این مادر نشسته‌اند، با دیدن این کار، زباله ریختن در خیابان برایشان امری زشت و بد تلقی خواهد  شد.همچنین در هنگام نقاشی‌کشیدن یا کاردستی درست کردن، والدین می‌توانند پیشنهاد دهند که وسیله‌ای بکشیم یا درست کنیم که کمترین مصرف انرژی را داشته باشد یا در داستان‌هایی که تعریف می‌کنند نیز می‌توانند غیر مستقیم دوستی و رفاقت با طبیعت را به دلبندانشان آموزش دهند.