مرز آزادی تا کجاست؟

فقط شده لقلقه‌ زبان و اداواطوار شبه‌روشنفکرانه برای تفاخر انسانیت توسط برخی. 
مدام می‌گویند «قضاوت نکن!»، «ما چه می‌دونیم چی بوده‌» و «ما در جایگاهی نیستیم که قضاوت کنیم؛ به ما چه.» اما این جمله‌های زیبا، فقط وقتی‌که آنچه آن‌ها دوست ندارند زیر سؤال برود، مورد پرسش واقع می‌شود. در مواردی که مطابق میل آن‌ها باشد، امرونهی‌کردن اشتباه برشمرده می‌شود و هرکس در جامعه باید آزاد باشد؛ البته دقیقا هم معلوم نیست منظورشان از آزادی چیست؟ طرف‌دار آزادی بی‌قیدوشرط در همه عرصه‌ها هستند یا طرف‌دار آزادی در چارچوب قانون!یعنی مثلا اگر فردی بگوید: «کاش فلانی با سگ‌هایش، آرامش و نظافت آپارتمان را بر هم نمی‌زد!» یا بگوید: «سگ‌گردانی در پارک‌ها آرامش خانواده‌ها را برهم می‌زند» احتمالا باید منتظر شنیدن جمله‌های فوق‌الذکر، از این جنس افراد باشید؛ اما وقتی در یک نقطه از کشور، اتفاقی رخ می‌دهد، گرچه اطلاعات کاملی از ابعاد ماجرا ندارد، شروع می‌کند به صدور قضاوت‌های قطعی و بروز احساساتش و هر آنچه هم به ماجرا ربطی ندارد، به آن الصاق می‌کند.سبک زندگی اسلامی نمی‌گوید هرگز قضاوت نکنید؛ بلکه تأکید دارد بر عدم تجسس در مسائل خصوصی افراد و همین اسلام، تأکید دارد بر مراقبت از رفتارها و امربه‌معروف و نهی‌ازمنکر در ساحت اجتماعی.این امرونهی می‌تواند انتقاد به فلان سیاست‌گذاری یا مسئول در فلان ساحت کشور بوده یا ناظر به رعایت هنجارها و قوانین زندگی اجتماعی برای زندگی سالم‌تر مردم کنار یکدیگر باشد؛ ولی اغلب ما در این مسیر، یک اصل را کامل رعایت نمی‌کنیم.امام‌علی(ع) می‌فرمایند: «لا یحْمِلَ هذَا الْعَلَمَ اِلَّا اَهْلُ الْبَصَرِ وَ الْصَّبْرِ وَالْعِلْمِ به مواضع الْحَقِّ»؛ «این پرچم را تنها کسانی می‌توانند بر دوش بگیرند که اهل بینش، پایداری و آگاه به مواضع حق باشند.»معمولا توجه نمی‌کنیم این حدیث، فقط کاربرد سیاسی ندارد؛ بلکه اتفاقا فراگیر و یک سلوک شخصیتی و سبک زندگی است؛ سبک زندگی صبورانه، بصیرانه و عاقلانه که عاقبت‌به‌خیری دنیا و زندگی عزتمندانه یک مسلمان را تضمین می‌کند؛ یعنی در دوران انبوه اخبار دروغ و راستی که حتی ناخواسته در معرض آن قرار می‌گیریم، باید تا حصول کامل و جامع اطلاعات موردنیاز صبور باشیم و بعد از دریافت هم، با بصیرت و درنظرگرفتن ابعاد پیش و پس پرده، به تحلیل و قضاوتی برسیم؛ اما جماعت اهل گفتمان «نه! قضاوت نکن!»، ناگهان می‌شوند عجولان و سبقت‌گیرندگان در قضاوت‌های خام و بی‌رحمانه. آن‌ها معتقد نیستند که نباید قضاوت کنیم، بلکه دوست دارند، فقط خودشان قضاوت کرده و افراد و دنیای اطرافشان را محکوم کنند. به‌محض شنیدن واقعه‌ای و تا قبل از مشخص‌شدن دقیق ابعاد آن، شروع به اظهارنظر کرده و تمام عاملان را از صدر تا ذیل قضاوت می‌کنند. در کلام آن‌ها حجاب اختیاری است؛ اما در عمل به محجبه‌ها بی‌احترامی می‌کنند و چادر از سر آنان می‌کشند.باید بیان کنیم که در هیچ جای دنیا بدون وضع قوانین و پایبندی افراد آن جامعه به قوانین نمی‌توان زندگی اجتماعی داشت. آزادی بی‌قیدوشرط در هیچ قانونی تعریف‌نشده و پیروی از قانون در تمام اجتماعات ضروری است؛ اما امکان اصلاح هر قانون یا تغییر آن وجود دارد که آن نیز در حیطه اختیارات قانون‌گذاران هر کشور است. متأسفانه در کشور ما چند سالی است اغتشاش و آشوب در هرمسئله، با تهییج جوانان و لیدری دشمنان، جای مطالبه درست را گرفته است. باید یادآور شد که وقتی فضای مطالبه‌گری به سمت اغتشاش‌ها پیش برود، مسئولان درگیر حل منازعه‌های داخلی می‌شوند و عملا اگر مطالبه حقی باشد، بر زمین می‌ماند؛ پس بهتر است در چنین زمان‌هایی آرامش خود را حفظ کنید و صبور باشید و اگر معترض هستید، از راه درست مطالبه‌گری کنید.