مدیریت در ورزش ایران و به تبع آن اصفهان، مردانه بوده و بانوان سهم اندک نزدیک به صفری داشتند. از زمانی که سیستم ورزش در چارچوب سازمان تربیت بدنی فعالیتش را آغاز کرد، تا به امروز که نزدیک به نیم قرن از آن سپری میشود، تاکنون مدیریت کلان در اختیار مردان بوده است و سهم بانوان از مدیریت کلان، جایگاه معاونت بانوان بوده که طی این سالها دستخوش تغییرات زیادی شده و از یک معاونت مجزا تا امور گروه بانوان در مقاطع مختلف در نوسان بوده است. در بحث هیئتهای ورزشی که ساماندهی رشتههای مختلف را برعهده دارند، تا حدود دو دهه قبل انجمن بانوان مسئولیت بخش بانوان رشتههای ورزشی را برعهده داشتند، تا اینکه تصمیم به ادغام انجمنها در فدراسیونها و در استانها هیئتهای ورزشی گرفته و مسئولیت جدیدی با عنوان نایب رئیس بانوان در فدراسیونها و هیئتهای ورزشی تعریف شد.با توجه به ماهیت هیئتهای ورزشی و ادغام انجمن بانوان با آن، با اینکه مجموع ورزشکاران یک رشته ورزشی معمولا بین بانوان و آقایان در تساوی بود، با این حال بنا به یک قانون نانوشته، مدیریت در اختیار آقایان بود و قدرت بانوان در همان بخش خودشان محدود میشد.در دهه هشتاد و با تشکیل هیئت آمادگی جسمانی، سهیلا دستگردی از کارمندان اداره تربیت بدنی، ریاست این هیئت را برعهده داشت که تا زمان انحلال فدراسیون و تشکیل آن به انجمن ادامه داشت.در اواخر این دهه، فرشته سموعی که سابقه نایبرئیسی بانوان هیئت را داشت، در انتخابات هیئت تنیس روی میز به عنوان رئیس انتخاب شد که البته مسئولیت او در هیئت نیمه تمام باقی ماند.پس از برکناری سموعی از ریاست هیئت تنیس روی میز، تا مدتها در هیئت های ورزشی خبری از مدیریت بانوان نبود، تا اینکه در انتخابات هیئت نابینایان استان، مرضیه فرشادفر در جایگاه مدیرکل بهزیستی استان، سکانداری هیئت را در اختیار گرفت.ریاست فرشادفر در هیئت نابینایان که بهنوعی یک مسئولیت سازمانی محسوب میشد، تا دوره بازنشستگی او در بهزیستی ادامه داشت؛ از پایان دوره ریاست فرشادفر در هیئت نابینایان چندان سپری نمیشد که در انتخابات هیئت تنیس استان، ندا مؤمنزاده بهعنوان تنها کاندیدای مجمع حائز عنوان ریاست شد.مؤمن زاده که پدرش نیز سه دوره ریاست هیئت را برعهده داشت، سالها نایب رئیس هیئت بوده و پیش از انتخابات مجمع، تصمیم گیرندگان تنیس استان بر سر ریاست او به اجماع نظر رسیده بودند.علاوه بر هیئت تنیس، در هیئت ورزش دانشگاهی نیز مهناز منشوری که سالها مسئولیت مرکز تربیت بدنی دانشگاه صنعتی را عهده دار بوده، رئیس هیئت بوده و دارای حق رأی در تمام مجامع انتخاباتی است.با این حال کاندیداتوری زهرا یاوری در هیئت چوگان استان را باید رقابتیترین حضور بانوان در عرصه مدیریت ورزش اصفهان قلمداد کرد. یاوری که در بخش بانوان چوگان فعالیت چند ساله دارد، مشخصا پیش از برگزاری مجمع رایزنیهایی داشته و در مجمع انتخاباتی نیز با اعتماد به نفس لازم به ارائه برنامهاش پرداخت و از ایدههایش برای اداره هیئت دفاع کرد.او در جریان رأیگیری هم، سه مرحله رقابت نزدیک و تنگاتنگ با دیگر کاندیدای مجمع داشت و تا پیش از اعلام آرای دور سوم هم اینکه کدام گزینه حائز اکثریت بیشتر خواهد شد، معلوم نبود.حضور بانوان در انتخابات هیئتهای ورزشی چند سالی است که بیش از گذشته به چشم میآید، اما بیشتر حالت دکوری و تشریفاتی داشته و برخی بدون اینکه برنامه یا قصدی برای ریاست داشته باشند، صرفا ثبتنام میکنند و اکثرا در مجمع نیز غیبت داشتهاند؛ در چند مورد نیز در مجمع حضور یافتهاند، با این حال به نفع گزینه خاصی انصراف دادهاند.در مجمع انتخاباتی هیئت کاراته استان که دو سال قبل برگزار شد، زهره چگونیان، نایبرئیس سابق هیئت تلاشهایی را برای جلبنظر اعضای مجمع انجام داد و در مجمع هیئت نیز به ارائه برنامههایش پرداخت؛ اما در رأیگیری هیئت، حبیب الله ناظریان با 10 رأی در مقابل دو رأی چگونیان، ریاست هیئت را در اختیار گرفت؛ البته با توجه به جایگاه ناظریان و سابقه 16 ساله او در ریاست فدراسیون کاراته، صرف تصمیم رقابت با او نیز ارزشمند بود.تلاش چگونیان و یاوری را باید اولین گامها در ابتدای مسیر ورود رقابت بانوان به عرصه رقابت در هیئت های ورزشی عنوان کرد؛ اتفاقی که شاید در آیندهای نهچندان دور ترکیب همیشه مردانه مدیریت ورزش نصفجهان را دستخوش تغییر کند.
بازی عوض میشود!
چوگان نه رشته پرطرفداری است که انتخاباتش از بابت جامعه آماری پرشمار حساسیت داشته باشد و نه هیئت پردرآمدی است که بر سر ریاست آن دعوا باشد، اما انتخابات همین هیئت «معمولی» را میتوان مبدأ تازهای در ورزش اصفهان به شمار آورد؛ مبدائی برای ورود بانوان به عرصه رقابت ریاست هیئتهای ورزشی.