تصور کنید که در پارک نـــزدیــک خــانـــهتــان درحــــــال قـــــــدمزدن هستید. همچنان که درختان سرسبز پارک را نظاره میکنید و از هوای تمیز آن لذت میبرید، به زوج جوانی برمیخورید که کنار هم روی نیمکتی نزدیک شما نشستهاند. وقتی از کنارشان رد میشوید، اتفاقی صدای صحبتکردنشان را میشنوید: «عجیجم، بشتنیتو بخول! -باشه عجقم، ملسی!»احتمالا در این لحظه به خودتان میگویید: «چقدر چندش!»وقتی بزرگترها در تعاملات خود با بچهها از چنین طرز بیانی استفاده میکنند و به این شکل، محبت و علاقه خود را به آنها نشان میدهند، این میتواند از نظر بسیاری از افراد جالب و بامزه باشد؛ اما وقتی بزرگترها با یکدیگر بچهگانه صحبت میکنند چطور؟ احتمالا نه!بااینحال، پژوهشها نشان داده است که نزدیک به دوسوم زوجها برای ابراز عشق به یکدیگر در تعاملات خود از لحن بچهگانه استفاده میکنند و این اصلا رقم کوچکی نیست! بهعبارتدیگر، اگرچه ممکن است بچهگانه حرفزدن زن و شوهرها برای شما عجیب و غیرعادی باشد و حتی حالتان را به هم بزند؛ اما این اصلا یک مشکل یا اختلال رفتاری نیست!قبل از هرچیز، لازم است بفهمیم که وقتی از «بچهگانه صحبتکردن» حرف میزنیم، منظورمان دقیقا چیست. منظور ما از بچهگانه صحبتکردن، زبان و طرز بیانی نیست که بچهها در تعاملات خود با یکدیگر از آن استفاده میکنند؛ بلکه تناژ، ریتم و آهنگ ویژه و اغراقآمیزی است که والدین هنگام صحبتکردن با کودکان خردسال خود آن را به کار میگیرند؛ چیزی که زبانشناسان به آن «زبان مادرانه» یا «گفتار والدوار» میگویند.به گفته پاتریشیا کول، استاد دانشگاه واشنگتن و متخصص گفتار و شنوایی، این سبک خاص صحبتکردن، تعاملات اجتماعی با کودکان را تسهیل میکند و به آنها کمک میکند تا راحتتر یاد بگیرند که چگونه با دیگران ارتباط برقرار کنند. بهعلاوه، این پدیده فقط به یک زبان خاص محدود نمیشود؛ بلکه افراد مختلف با هر زبانی و از هر فرهنگی هنگام تعامل با کودکان و نوزادان، لحن خود را تغییر میدهند و کلمات را با آهنگ اغراقآمیزی بیان میکنند.پژوهشها نشان داده است که این سبک صحبتکردن در واقع باعث آزادشدن برخی انتقالدهندههای عصبی میشود که این انتقالدهندهها نوزادان را به یادگیری تحریک میکنند.اما وقتی پای رابطه عاشقانه در میان باشد، این سبک گفتار دیگر خیلی بهمنظور یادگیری استفاده نمیشود؛ بلکه بیشتر با هدف ابراز عشق و علاقه و افزایش محبت بین زوجها بهکار میرود.بر مبنای «نظریه تبادل محبت» برخی کنشهای آوایی نشانههایی از ابراز عشق و محبت هستند. از جمله این کنشهای صوتی میتوان به استفاده از صدای بلند، آهنگ اغراقآمیز و لحن ملایم و مهربانانه کلام اشاره کرد و جالب اینجاست که اغلب مردم وقتی میخواهند با نوزادان و کودکان حرف بزنند، دقیقا همین ویژگیها را در گفتار خود به نمایش میگذارند.اما این پدیده بعد دیگری هم دارد: شکلگیری نوعی چارچوب زبانی خاص که از جهان پیرامون و بقیه آدمها جدا شده است و فضایی را در اختیار زوجها قرار میدهد که میتوانند در آن، فارغ از پیچیدگیها و آدابو رسوم معمول گفتوگوهای بزرگسالان، خودشان را ابراز کنند و علاقه و محبتشان را به یکدیگر نشان دهند.استفــاده از یک زبــان تعــاملـــی خــاص و متــمایـــز یا بــهعبـارتدیـگر شخصیسازیشده میتواند بعد مهمی از روابط زناشویی و عاشقانه یا دوستیهای نزدیک و صمیمی باشد. درست است که اگر فردی خارج از رابطه بهطور ناخواسته چنین تعاملاتی را بشنود، احتمالا معذب میشود یا حس ناخوشایندی به او دست میدهد؛ اما برای خود زوجها این سبک تعاملی نمادی از رابطه آنها و تعهدی است که نسبت به یکدیگر دارند؛ مرزی که آنها را از جهان پیرامونشان و همه آدمهای دیگر جدا میکند. اسامی خودمانی و مستعاری هم بخشی از این سبک گفتاری ویژه محسوب میشوند و پژوهشها نشان داده است که استفاده از چنین عناوینی درواقع میتواند بیانگر رضایت بیشتر طرفین از رابطه مشترکشان باشد.
منبع: (theconversation.com)