وقتی هوا نداریم…

روز گذشته روزنامه همشهری اعداد و ارقامی از روزهایی با هوای سالم و ناسالم و پاک را کنار هم چید تا به این نتیجه برسد که اصفهانی ها در سه سال اخیر، یک سال و نیم هوای آلوده به ریه های خود وارد کرده اند و در همه این روزها رنگ آبی آسمان را ندیده اند؛آماری که شاید برای بسیاری از مسوولان که تنها راهکار شان در روزهای آلوده،پشت میز نشستن و برگزاری جلسه است، موضوعی ساده و تکراری باشد، اما حقیقت امر این است که آلودگی هوا  دیگر جانی برای شهروندان باقی نگذاشته و برای آنها به یک مساله عادی تبدیل شده است؛به قدری که اگر در فصول سرد سال، یک روز هوای سالم تنفس کنند،قطعا آن روز در تعجب فرو خواهند رفت. متهمان همیشگی آلودگی هوا را دیگر همه به خوبی می شناسند؛ وسایل حمل و نقل و کارخانجات و کارگاه ها و… در شهری که به کلانشهر صنعتی شهره است و روز به روز هم صنایعش وسعت می یابند و پای مهاجران دیگری را از شهرهای مختلف به خود می کشاند، عرصه را برای شهروندان تنگ کرده اند و به طور خاموش و بی سر و صدا قربانی می گیرند. اگرچه آلودگی هوا روز به روز بیشتر و بیشتر می شود و روز و ماه و فصل هم نمی شناسد،اما راستش را بخواهید این معضل، برای ما رسانه ای ها هم به سوژه ای نخ نما و کلیشه ای تبدیل شده که دیگر از بس که در رابطه با آن نوشته ایم و گفته ایم واژه کم آورده ایم و حرفی برای گفتن هم نداریم؛ به جز اینکه حالا که عزمی برای رفع مشکل آلودگی هوا در کلانشهر اصفهان از سوی مسوولان دیده نمی شود یا افداماتشان و راهکارهایشان راه به جایی نمی برد، این خود ما هستیم که می توانیم نقش موثری در کاهش آلودگی هوا ایفا کنیم.نگاهی به اطراف خود بیاندازید؛ انبوهی از خودروهای تک سرنشین را خواهید دید که در ساعات مختلف شبانه روز در شهر تردد می کنند و خواسته و ناخواسته به آلودگی هوا دامن می زنند؛ درحالیکه در این شرایط بغرنج استفاده از ناوگان حمل و نقل عمومی نقش عمده ای را در کاهش آلودگی هوا دارند.کافی است ما شهروندان مسوولیت اجتماعی خود را ایفا کنیم و منتظر نتایج آن باشیم!