من مادرم؛ عاشق امام حسین(ع)

محرم شروع می‌شود با همه شور و شعورش؛ هرچند غم اباعبدالله همیشه تازه است و ما شیعیان هر جا اسم اربابمان بیاید، بغض گلوگیرمان می‌شود. اسم ماه عزای آقا خودش حزن‌انگیز است؛ چه برسد که فرارسد.

تاریخ انتشار: 12:38 - سه شنبه 1403/04/19
مدت زمان مطالعه: 2 دقیقه
من مادرم؛ عاشق امام حسین(ع)

به گزارش اصفهان زیبا؛ محرم شروع می‌شود با همه شور و شعورش؛ هرچند غم اباعبدالله همیشه تازه است و ما شیعیان هر جا اسم اربابمان بیاید، بغض گلوگیرمان می‌شود. اسم ماه عزای آقا خودش حزن‌انگیز است؛ چه برسد که فرارسد.

محرم که می‌شود دلمان تاب نمی‌آورد؛ انگار از همان شب اول دنبال گوشه‌ دنجی می‌گردیم برای خلوت و عزاداری؛ گوشه دنجی مثل مجلس روضه امام حسین (ع). روضه برای ما شیعیان مأمن است، پناه است. برای همه‌مان؛ از کودکی تا آخر عمر. بچه‌های ما کجا بروند از اینجا بهتر؟ کجا بروند از اینجا امن‌تر؟ چقدر خوب می‌شود اگر بتوانیم حس خوب حضور در مجلس آقا را از همان کودکی درون بچه‌ها ایجاد کنیم. این حس امنیت باید حفظ شود تا زمانی که آن‌ها با اختیار خودشان تصمیم بگیرند. تصمیم بگیرند که پایشان به کجا باز شود. چنین مجالسی یا … .

در ایجاد این حس خوب همه ما نقش داریم. از منِ مادر تا سخنران و مداح و همه افرادی که در هیئت حضور دارند. مبادا با یک رفتار ناشایست پای این بچه‌ها از هیئت بریده شود! همه می‌دانند که بچه‌ها بابرکت‌اند. مجلس اباعبدالله که همه‌اش خیروبرکت است؛ مبادا با یک صحبت بیجا برکت مجلس آقا کم شود.سال گذشته به یکی از هیئت‌های بزرگ شهر رفتم.

مکان خانم‌ها و آقایان در این هیئت کاملا از هم جداست. هنوز سالن پر نشده بود و بچه‌ها آخر مجلس بدوبدو می‌کردند. به طبع بچگی‌شان کمی سروصدا داشتند. انتظامات هیئت مدام به بچه‌ها تذکر می‌دادند که سرجایشان بنشینند و صدا نکنند. جالب اینکه هیئت هیچ مکانی برای بچه‌ها نداشت؛ نه مهد، نه فضایی که بچه‌ها بتوانند به‌راحتی در آن بازی کنند. نمی‌دانم شاید من یک‌طرفه به ماجرا نگاه می‌کنم؛ اما بازی و سروصدای بچه‌ها در آخر مجلس آنقدر آزاردهنده نبود که مسئولان جلسه فکر می‌کردند. شاید این تذکرات، مادر را بر سر دوراهی رفتن به هیئت و ماندن در خانه قرار دهد؛ حتی بر سر دوراهی هیئت یا جای دیگر. به نظر من هیئت باید مکان امنی برای همه مادران و کودکان باشد. اگر پای این کودکان از هیئت بریده شود، به کجا باز شود؟

یاد مسجد رضوی افتادم؛ مسجدی که پای ثابت مریدان حاج‌آقامعمار است. همیشه بدون دغدغه و با اطمینان خاطر به آنجا می‌روم. واقعا ذهن تدبیرگری داشته کسی که برای خانم‌ها سه‌طبقه در نظر گرفته؛ دوطبقه برای افرادی که می‌خواهند حرف‌های سخنران را موبه‌مو دنبال کنند و از قلم نیندازند. اما همه می‌دانند زیرزمین مسجد برای مادرها و بچه‌هاست. جالب است که چنین فضای بزرگی برای بچه‌ها اختصاص دارد.

جدای از اینکه در زیرزمین کسی به بچه‌ها تذکر نمی‌دهد و آن‌ها هرکار بخواهند انجام می‌دهند، هرآنچه کودک برای سرگرمی نیاز دارد در اختیارش است. نه آنکه بگویم از بهترینش و باکیفیت‌ترینش؛ اما از اسباب‌بازی و مدادرنگی گرفته تا سرسره و وسیله‌های بازی دیگر به‌اندازه‌ای هست که بچه‌ها تا پایان جلسه سرگرم شوند.

در زیرزمین خود مادرها مراقب فرزندانشان هستند و بچه‌ها باهم کنار می‌آیند. حسن دیگری که این مکان دارد، پخش صوت و تصویر برنامه است. در زیرزمین برای مادران صوت و تصویر برنامه پخش می‌شود و افرادی که به زیرزمین می‌آیند از برنامه بی‌بهره نیستند. زیرزمین مسجد رضوی برای من هم خاطره‌انگیز است؛ چه رسد به کودکانی که در فضایی با اسم هیئت بدون محدودیت سرگرم بازی می‌شوند. من مادرم؛ عاشق امام حسین(ع). اگر آسوده‌خاطر به مجلس اباعبدالله نروم، کجا بروم؟

برچسب‌های خبر
اخبار مرتبط
دیدگاهتان را بنویسید

- دیدگاه شما، پس از تایید سردبیر در پایگاه خبری اصفهان زیبا منتشر خواهد‌شد
- دیدگاه‌هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد‌شد
- دیدگاه‌هایی که به غیر از زبان‌فارسی یا غیرمرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد‌شد

سیزده − ده =