به گزارش اصفهان زیبا؛ پس از ورود به خیابان معراج و پرسهزنی در محله هفتون، مغازه عتیقهفروشی توجهم را به خود جلب میکند. در ابتدای مغازه انواع و اقسام درهای قدیمی با کوبههای مختلف و شیشهبریهای رنگارنگ به چشم میخورد که من را بیشتر برای گفتوگو ترغیب میکند. آقای میرلوح، صاحب این مغازه، حدود ۴۰ سال است که در این حرفه فعالیت میکند.
البته این حرفه از پدر مرحومشان به یادگار مانده است؛ زمانی که به گفته خودشان، در خیابان عبدالرزاق مغازه داشتند و پدر با ذوق فراوان برای خریدوفروش عتیقهها و وسایل قدیمی فعالیت میکرد. او میگوید: «پدر ابتدا در کار ساختوساز وسایل چوبی برای جهیزیه عروس بود؛ اما دیگر طراحی آنها برای او بهصرفه نبود؛ بنابراین آن کار را رها کرد و بعدها به این شغل مشغول شد.»
علاقه پدر و پسر به وسایل قدیمی
از او در ارتباط با چگونگی شکلگیری این مغازه در هفتون میپرسم و او میگوید: «سالها در کنار پدرم در همان خیابان عبدالرزاق فعالیت میکردم و در کنار آن کار، جوشکاری را ادامه میدادم. بعد از درگذشت پدر به هفتون آمدم و حدود ۲۰ سال است که در این مکان کار میکنم.»
میرلوح چگونگی خریدوفروش این وسایل را چنین توضیح میدهد: «بیشتر این وسایل را از خود مردمی که خانه قدیمی دارند و دیگر به وسایل خود نیاز ندارند خریداری میکنیم یا به شهرهای دیگر مانند نائین و هرند میرویم و آنها را میخریم. بعد از خرید آنها را تعمیر میکنیم و به افرادی که میخواهند خانههایشان را بازسازی کنند یا به تالارها میفروشیم.» او به وسایل داخل مغازه اشاره میکند و میگوید: «اینجا انواع و اقسام وسایل قدیمی مانند چرخ نخریسی، پنبهریسی، ترازوهای قدیمی، صندوق قدیمی، تلویزیون قدیمی، انواع و اقسام چراغهای قدیمی قرار دارد.»
این عتیقهفروش به قیمت این وسایل نیز اشاره میکند و میافزاید: «قبلترها بازار خریدوفروش خیلی خوب بود؛ اما حالا قیمتها افزایشیافته و مشتری نیست؛ برای همین کمی با مشکل روبهرو شدهایم.» از او میخواهم از خاطرات خود در ارتباط با این حرفه تعریف کند: «یادم میآید یک در حیاط قدیمی داشتم که به علت بزرگی، مشتری نداشت. گفتم این را دو تا کنم تا بتوانم بهتر آن را به فروش برسانم. وقتیکه در را بریدم، از داخل چوب یک پلاک طلای بزرگ قدیمی را دیدم که شاید ۱۰۰سال داخل این در مانده بود.» او در رابطه با کشتیهای چوبی داخل مغازه میگوید: «اینها هنر دست خودم است و مربوط به قدیم نیست.
بیشتر کشتیها، انواع صندوق و یا پنجرههای رنگی را به سبک قدیمی میسازم و در این کار بسیار توانا هستم.» میرلوح ادامه میدهد: «آن زمان اوایل ازدواج وقتی وسایل قدیمی را میخریدم خانمم علاقهای نشان نمیداد و بیتفاوت بود. بعدها که علاقه من را دید، حتی بیشتر از من به این کار علاقهمند شد و بارها شده که تعداد زیادی از این عتیقهها را به من معرفی میکند.» این مغازهدار وسایل عتیقه از علاقهاش به کار میگوید و خاطرنشان میکند: «آنقدر به این مغازه علاقهمندم که اگر یک روز نباشم، فردای آن روز پس از بازکردن مغازه مدتها مینشینم و به وسایل نگاه میکنم تا روحم جلا پیدا کند و انرژی بگیرم.» میرلوح درباره چگونگی شناسایی قدمت عتیقهها میگوید: «درها برخی متعلق به دوره پهلوی و برخی دیگر متعلق به دوره قاجار هستند. در دوره پهلوی درها تاج دارند و در دوره قاجار روی درها انواع و اقسام اسلیمی مشاهده میشود. درهای پهلوی لولایی هستند؛ اما درهای قاجاری روی پاشنه میچرخد. درهای اتاقها نیز دو لولا دارد و با یک قفل به بالای چهارچوب قفل میشود.»
در حال گشتوگذار داخل مغازه هستم که یک اجاق توجهم را به خود جلب میکند. او در رابطه با آن میگوید: «این اجاق در قدیمها با پمپ روشن میشد و برای پختوپز از آن استفاده میکردند.» به سمت ویترین بزرگی که در داخل مغازه قرار دارد میرود و یک دوربین قدیمی را نشانم میدهد و بیان میکند: «این دوربینهای فیلمبرداری و عکاسی یادگار دوران جنگ هستند؛ زمانی که خودم با دوستانم به جبهه رفته بودم. آنها را اینجا گذاشتهام و با دیدن آنها خاطراتم زنده میشود.» انواع و اقسام نردهها و آجرهای قدیمی در گوشه مغازه میبینم. او در رابطه با این آجرها میگوید: «این آجرها یا همان خشتیها، در گذشتهها برای لب پشتبام و زیبایی خانهها استفاده میشده، به آنها شکلهای خاصی میدادند یا روی قرنیز روی پشتبامها قرار میدادند.» درهای چوبی کوچکی درست مانند درهای بزرگ حیاط بر روی دیوار مغازه دیده میشود. او در ارتباط با آنها میگوید: «این درهای چوبی کوچک در گذشته بر روی پنجرهها قرار میگرفت که از آنها برای محافظت خانهها از سرما استفاده میشد.»
گالشهای مختلفی در مغازه دیده میشود که مربوط به زمان صفویه است. میچرخم و از تماشای وسایل مغازه لذت میبرم. انواع چراغ پیسوز، چپق، انواع و اقسام قفلهای قدیمی، چرتکههای قدیمی، آفتابه فلزی و گالشهایی که مربوط به دوران صفویه است؛ وسایلی که هرکدام یک اثر هنری محسوب میشوند و حاکی از ذوق هنری مردمان گذشته و علاقه آنان به طبیعت است.