به گزارش اصفهان زیبا؛ 18 اردیبهشت ماه، با عنوان روز جهانی صلیب سرخ و هلال احمرشناخته میشود. به همین مناسبت مبتنی بر سلسله مقالههای پژوهشی وزارت بهداشت «یک قرن نوع دوستی»، تاریخچه تأسیس این نهاد را در ایران بررسی کردیم.
تاریخ هلالاحمر ایران، این نماد بشردوستی و امدادرسانی به ابتدای قرن بیستم برمیگردد. زمانی که ایران تنها کشور مسلمان حاضر در کنفرانس ژنو 1906 بود.
کمک به انسانها فارغ از قومیت و مذهب
در این کنفرانس جهانی، ایران با پیشنهاد هلال ماه بهعنوان نماد هلال احمر، جایگاه ویژهای در شکلگیری این سازمان بینالمللی پیدا کرد. هلال ماه که نمادی از ایمان اسلامی بود، در آن زمان بهعنوان نشانی از کمک به انسانها فارغ از قومیت و مذهب معرفی شد. پس از تصویب این نشان در کنفرانس ژنو، ایران تلاشهایی جدی برای تأسیس یک سازمان امدادرسانی آغاز کرد.
در سال 1922، با تلاشهای دولت وقت و تحت رهبری امیر اعلم وزیر بهداری، جمعیت «شیر و خورشید سرخ» تأسیس شد که بعدها به جمعیت هلال احمر ایران تغییر نام داد.
این جمعیت بهعنوان نهاد رسمی امدادرسانی کشور، بهسرعت در حوادث طبیعی مانند زلزلهها و سیلابها فعال شد و خدمات خود را در سطح ملی گسترش داد.
در دهه 1930، جمعیت هلال احمر ایران ساختار خود را بیشتر توسعه داد و با برگزاری دورههای آموزشی برای اعضا، سطح تخصصی امدادگران خود را بالا برد. همچنین روابطش را با فدراسیون بینالمللی صلیب سرخ و هلال احمر تقویت کرد و در عرصه جهانی نیز مطرح شد.
در دوران پهلوی دوم (۱۳۲۰ تا ۱۳۵۷)، جمعیت هلال احمر ایران به یکی از نهادهای برجسته و سازمانیافته تبدیل شد که در کنار امدادرسانیهای داخلی، در سطح بینالمللی نیز نقشی مهم ایفا میکرد.
این نهاد در طول تاریخ خود همواره در برابر بحرانها و حوادث طبیعی بزرگ مانند زلزلهها و سیلها، بهعنوان یک مرکز کمکرسانی مهم شناخته میشود. از زمان تأسیس تا امروز، هلالاحمر ایران همچنان بهعنوان نماد نوعدوستی و همبستگی انسانی در کنار مردم ایستاده و با کمکهای بشردوستانه خود، در حفظ جان و سلامت انسانها در بحرانها سهم بسزایی داشته است.