به گزارش اصفهان زیبا؛ مولتیپل اسکلروزیس یا اماس، یک بیماری خودایمنی و مزمن است که در آن سیستم ایمنی بدن به پوشش سلولهای عصبی حمله میکند.
این اختلال بر مغز و نخاع تأثیر میگذارد و باعث بروز مشکلات حرکتی، حسی و روانی میشود. اگرچه درمان قطعی برای اماس وجود ندارد، اما با دارو، فیزیوتراپی و اصلاح سبک زندگی میتوان آن را کنترل کرد. در این میان، سینما میتواند ابزاری مهم در آگاهیبخشی و حمایت روانی از بیماران باشد.
سینماگران در مسیر امید
سینما توان آن را دارد که واقعیتهای پنهان زندگی بیماران اماس را با روایتهای انسانی و صادقانه به تصویر بکشد. ساخت فیلمهایی با موضوع اماس، موجب افزایش آگاهی عمومی، کاهش دورافتادگی و ایجاد امید در دل بیماران میشود.
داستانهایی از ایستادگی و مواجهه روزمره با چالشهای این بیماری، میتوانند الهامبخش باشند و به درک اجتماعی کمک کنند. همچنین سینما در کمپینهای خیریه، آموزش خانوادهها و حتی تقویت روحیه کادر درمان نقش مؤثری ایفا میکند.
چهرهها و آثار الهامبخش
چند چهره سرشناس هنری در ایران با وجود ابتلا به اماس، همچنان در مسیر حرفهای خود فعالاند؛ از جمله آتنه فقیهنصیری، بهناز جعفری، امیرمهدی ژوله، ماندانا سوری، سیاوش حکمت شعار و نادر مشایخی. آنها با مدیریت بیماری خود، پیام روشنی از امید و تداوم را به جامعه منتقل کردهاند.
از آثار سینمایی قابل اشاره در این زمینه، فیلم ایرانی «الارُز» است؛ روایت زنی که پس از فوت مادر، با اماس دستوپنجه نرم میکند و برای درمان راهی تهران میشود. همچنین در سینمای جهان، فیلم سینمایی هیلاری و جکی، بهخوبی تأثیر اماس را بر زندگی شخصی و هنری یک نوازنده به تصویر کشیده است.
جمعبندی
سینما تنها روایتگر درد نیست، بلکه میتواند دریچهای به سوی همدلی، آگاهی و امید باشد. بیماران اماس نیازمند دیدهشدن با نگاهی انسانیاند و این وظیفه هنرمندان است که با دوربین خود، مسیر روشنی در ذهن جامعه ترسیم کنند.