پاسخ به چراهای دین با زبان کودکی

12 سال است که مؤسسه فرهنگی «دختران باغ بهشت» مشغول به کار بوده و در این مدت، تمام تمرکز ما بر دنیای دختران پنج تا ۱۴ سال بوده است.

از هفت آسمان تا تاج بندگی

داستان شکل‌گیری گروه فرهنگی «نورالهدی» به ۱۳۹۴ بازمی‌گردد؛ روزهایی که من دانشجوی دانشگاه معارف در رشته علوم‌تربیتی بودم. در آن دوران، با نگاهی به فضای فرهنگی شهر اصفهان، یک خلأ بزرگ و محسوس توجه‌ام را جلب کرد. احساس کردم جای فضایی اختصاصی، شاد و درعین‌حال پرمغز برای جشن‌تکلیف دختران در فعالیت‌های فرهنگی سطح شهر به‌شدت خالی است.

سه بال برای پرواز

مسیر فعالیت حرفه‌ای من، سیری معکوس اما هدفمند داشته است. کارم را از ۱۳۸۶ به‌عنوان کارشناس فرهنگی در دانشگاه اصفهان آغاز کردم؛ اما هرچه پیش‌تر رفتم، احساس کردم برای ایجاد تغییر بنیادین در تربیت، باید به سال‌های آغازین زندگی بازگردم.

گزارشی از برگزاری جشن تکلیف‌های خانگی با حضور تیم‌های اجراکننده

مهمانِ جشنِ «تکلیف»

از عنوان کار معلوم است که می‌خواهم چه بگویم؛ من مهمان یک جشن «عبادت» شده بودم. شاید ظاهر کار تفاوت چندانی با جشن تکلیف زمان خودم نداشت؛ همان تزیینات و مهمان‌ها که نهایتا کمی به‌روزتر شده بود؛ اما خب من هیچ‌وقت مجری جشن تکلیف نداشتم.

نگاهی به حال‌وهوای موکب مجموعه فرهنگی شهید مفتح که این شب‌ها فضایی خاص و متفاوت دارد

70 شب ایستادگی

یازدهم اسفند، دومین شبی است که خبر شهادت رهبر اعلام شده. حوالی ساعت ۸:۳۰ شب به چهارراه نظر می‌رسم. فضای مستطیل‌شکل میان چهارراه بسته شده است و مردم آن میان ایستاده‌اند.

گزارشی از محفلِ «آثار آیت‌الله خامنه‌‌ای»

پاتوق بچه‌های آسمان

مراسم «چهلم» رهبر شهید، در میدان امام خمینی (ره)، جای سوزن‌انداز نیست؛ به خصوص در مقابل جایگاه و روبه‌روی مسجد شیخ لطف‌الله؛ پاتوقی که سال‌ها پیش، محل جمع‌شدن فرهنگی‌های اصفهان بود و حالا غرفه‌های نهادهای فرهنگی را هم در خودش جای‌داده است.

گزارشی از کاشت نهال در کشور‌ به نیابت شهدای ایران اسلامی

نهال بکاریم و امید برداریم

«نهال بکاریم و امید برداریم. قیمت هر اصله نهال: 200 هزارتومان. جهت اطلاعات بیشتر و مشاهده گزارش به….» این داده‌هایی است که روی برگه‌های 10 15 سانتی‌متری در موکب فارغ‌التحصیلان مدرسه و مجمع شهید اژه‌ای میان مردم توزیع می‌شود.

گزارشی از برپایی موکبی در یکی از محله‌های بمباران‌شده اصفهان

پرچم‌ها، چراغ محله شدند

ایستگاه اتوبوس همان جای قبلی است.به‌نظر سالم می‌رسد. سوپری نبش خیابان هم چراغ‌هایش روشن است و تک‌وتوک مشتری دارد؛ درخت‌های جلوی ساختمان‌ها هم هنوز هستند؛ شاید فقط کمی تنک‌تر از قبل. انگار همه چیز مثل قبل است.

گزارشی از حضور در یکی از کاروان‌های خودرویی شهر اصفهان

ما در مسیرِ کاروان

می‌گویند رأس ساعت 10 شب، شروع حرکت است. تقریبا همین‌طور بود. 10:10 ماشین اصلی حرکت کرد: وانتی سفیدرنگ، با چهار باند که دوتادوتا رو به عقب و جلو بودند؛ روی آن‌ها عکسی قدی از امام شهید بود که به مردم خیابان سلام می‌دادند و مهتابی سفیدرنگی بالای قاب، نورش روی عکس پخش می‌شد.

در ایامی که شهرها درگیر جنگ نظامی شده‌اند، زنان چطور تأثیرگذارند؟

زنان؛ میدان‌دار جنگ شهری

بچه را شال‌وکلاه کرده و به بغل گرفته است. روی جدول‌های کنار چهارراه ایستاده است. با یک دستش، کودکش را در آغوش، تکان می‌دهد و با دست دیگرش، پرچم را.

گزارشی از مجموعه‌های مردمی که در میدان جنگ خیابان‌ها حاضر شده‌اند

ثمره ملت‌باوری در خیابان‌ها

عزیزی می‌گفت عمر ما به روزهای دفاع‌مقدس هشت‌ساله نمی‌رسد و البته اگر بودیم هم انگار فضا آن طور نبوده که مردم به‌طور مستقیم و همگانی دست‌اندرکار باشند.

گزارشی از برنامه گفت‌وگومحور «روایتِ ایران» که در گفت‌وگو با مخاطبان جوان، به بازخوانی محورهای انقلاب می‌پردازد

شب‌هایِ بازخوانیِ ایران

مدرسه زیبایی است؛ مدرسه صدر خواجو. جمع‌وجور و خودمانی است؛ مثل جمعیتی که این شب‌ها دور هم جمع می‌شوند و از «ایران» روایت می‌کنند.