بر صحنه عدالت

“خوجه حکم” متنی است که  در سال 1957 زمانی که فیلم‌های سینمایی رنگی تازه ابداع شده بودند، به دلیل کمبود بودجه در نسخه سیاه و سفید روی پرده سینما رفت و به همین دلیل شکست تجاری خورد، اما هنوز پس از شصت و پنج سال چنان قدرتی در پردازش درام دارد که مخاطب را تا لحظه پایان بندی روی صندلی اش میخکوب نگه می‌دارد و این همان چالشی است که بهزاد سیفی و گروه همراهش به خوبی از عهده آن برآمده اند.

تاریخ انتشار: 18:16 - یکشنبه 1400/12/15
مدت زمان مطالعه: 2 دقیقه
no image

در واقع رفتن به سراغ متن هایی همچون « 12 مرد خشمگین» اثر رجینالد رز که نسخه سینمایی اش به عنوان یکی از موفق ترین فیلم‌های تاریخ سینما شناخته شده و بسیار دیده شده است و نمایشنامه اش ده ها یا شاید صدها بار در تمام جهان روی صحنه اجرا رفته است، نیاز به تولید محتوایی جدید بر پیکره‌ای با استخوان بندی قوی دارد که مخاطب آشنا به ماجرای آن را با رضایت از سالن نمایش خارج کند؛ حال به نظر می‌رسد در اجرای تازه‌ای که به سال 1400 خورشیدی در اصفهان بر روی صحنه رفته است، کارگردان از مسیر فضا سازی و شخصیت پردازی به تولید محتوایی جدید دست یافته است.

نمایش «جوخه حکم» بر اساس درام تلویزیونی 12 مرد خشمگین، بازیگران را به جای اتاق بزرگ و دلپذیر هیئت منصفه در دادگاه بخش جنایی شهری بزرگ در شرق ایالت متحده، به زیرزمینی نمور و تاریک با محیطی کوچک و هوایی گرفته و دودآلود می‌برد تا به این ترتیب مخاطب را بیشتر با ضرب الاجل شخصیت‌های درام برای اتخاذ تصمیمی حیاتی، درگیر کند. تنفس هوای سنگین زیرزمین وقتی با بوی ناخوشایند فاضلاب بالازده همراه می‌شود، عرصه را بر داوران هیئت منصفه تنگ تر کرده و ورود شخصیتی جدید به درام را ممکن می‌سازد. آن شخصیت تازه، پسر جوان تعمیرکار لوله فاضلاب است که به واسطه فضاسازی در زیرزمین، ورودش به نمایش توجیه شده و در ادامه داستان به عنوان کاراکتر همراه در مسیر گره گشایی، در کنار قهرمان داستان قرار می‌گیرد. همچنین شخصیت پردازی پسر جوان، کارکردی نمادین را در راستای محتوای متن بازی می‌کند. او که نماینده قشر آسیب دیده و کمتر مورد توجه قرار گرفته در اجتماع است که از عایدات کارگری هزینه دانشگاهش را می‌پردازد، روزی اگر جای یکی از اعضای هیئت منصفه قرار گیرد، گویی بیشتر از هر کسی می‌داند که متهم 18 ساله این نمایش، چرا در چنین موقعیتی گرفتار آمده است.

در کنار فضاسازی و شخصیت پردازی، دیگر نقطه قوت در نمایش جوخه حکم، بازی قوی بازیگران آن است که همراه با گریم مناسب و طراحی لباس قابل توجه، تصویری به یادماندنی از کاراکترهای این درام پرآوازه جهانی را در ذهن تماشاگرش به یادگار می‌گذارد. برای تاثیرگذارترین بازی شاید بتوان به بازیگری محمد رضا شیروانی در نقش «مرد شماره دو» اشاره کرد. او روند صعودی قابل درکی از شخصیتی که در ابتدا سعی می‌کند به دلایل منطقی استناد کند اما کم کم احساسات بر او چیره شده و چهره دیگری از خود بروز میدهد را در ایفای نقش اش به زیبایی ارائه می‌کند. همچنین لحن و رفتار اصطلاحا کوچه بازاری در بازی دلنشین رامین ربیعی که در تضاد با شخصیت ‌های اتیکت دار استاد تاریخ و کارشناس بورس با بازی خوب معین غروی و امیرشاهین مرادی قرار می‌گیرد، در تلطیف فضای دلهره و پیشبرد ماجرای اصلی بسیار موفق عمل کرده است.

در انتها، پایان بندی جوخه حکم تا حدودی متفاوت از پایان بندی متن اصلی بسته می‌شود؛ چرا که رای مرد شماره دو قاطعانه اعلام نشده و صحنه خاموش میشود. گویی این مخاطب است که باید تصمیم نهایی را بگیرد.

نمایش «جوخه حکم» به کارگردانی و طراحی بهزاد سیفی، بر اساس درام تلویزیونی دوازده مرد خشمگین اثر رجینالد رز، با بازنویسی بهزاد سیفی، دستیار کارگردانی معین غروری، بازی بازیگران علی صادقی، محمدرضا شیروانی، امیرشاهین مرادی، رامین ربیعی، امیرحسین خامسی پور، معین غروی، امیرمحمد بصیری، و همکاری دیگر اعضای این گروه نمایشی، با چند روز تمدید اجرا به دلیل استقبال تماشاگران، تا شانزدهم اسفندماه 1400 در سالن تماشای تالار هنر اصفهان، به روی صحنه اجرا خواهد رفت.

  • اصفهان زیبا
    پایگاه خبری اصفهان زیبا

    زهرا علوی

برچسب‌های خبر