کمک به افراد مشکوک به خودکشی از طریق شناسایی سرنخ‌های مرتبط با افکار آن

خودکشی در ایران، پدیده‌ای رو به رشد دانسته شده‌است. بیشتر خودکشی‌ها در میان افراد ۱۵ تا ۳۵ ساله روی می‌دهد. طبق اعلام وزارت بهداشت، به‌طور متوسط از هر صد هزار تن ایرانی، ۱۲۵ نفر اقدام به خودکشی می‌کنند که از این تعداد شش نفر جان خود را از دست می‌دهند. افکار خودکشی اغلب زمانی اتفاق می افتد که انسان احساس می‌کند طاقت تحمل وقایعی که برای او اتفاق افتاده را ندارد. درک افکار خودکشی و درمان برای افرادی که با بحران‌ها و عوامل روانشناختی مانند افسردگی سر و کار دارند بسیار اهمیت دارد. در افراد مشکوک به خودکشی حتی اگر افکار خودکشی شکایت فعلی یک فرد نباشد، احتمال اینکه یک فرد با افکار خودکشی خود را از بین ببرد بسیار بالاست و این تهدید باید کاملا جدی گرفته شود.

تاریخ انتشار: 10:37 - شنبه 1400/02/4
مدت زمان مطالعه: 2 دقیقه
no image

 عواملی که معمولا با ریسک خودکشی همراه هستند شامل بیکاری، بیماری، تکانشی بودن افسردگی، طلاق و جدایی و وقایع و بحران‌هایی که استرس‌های شدیدی برای فرد به‌وجود می‌آورند، است. فشاری که به دلیل اقدام به خودکشی یا تهدید به خودکشی اتفاق می‌افتد، تنها بر خود آن فرد نیست؛ بلکه خانواده و افراد نزدیک که با او در ارتباط بوده‌اند دچار فشار و استرس می‌شوند و زمانی که با چنین افرادی در حال کار هستیم لازم است کمک‌های روان‌شناختی و حمایت روان‌شناختی از همکاران و دوستان، خانواده یا مشاوران و روان‌شناسان دریافت کنند. از جمله این کمک‌ها می‌توان به علائم و سرنخ‌هایی مرتبط با خودکشی اشاره کرد. خودکشی معمولا با هشدارهایی همراه است. تقریبا همیشه افرادی که خودکشی کرده‌اند، علائمی را نشان داده یا سرنخ‌هایی را به دیگران داده‌اند. برای افراد نزدیک فرد مشکوک به خودکشی شناسایی این سرنخ‌ها و خواندن این نشانه‌ها بسیار اهمیت دارد. بیشتر افرادی که خودکشی می‌کنند افراد عادی جامعه هستند که احساس تنهایی یا بیچارگی دارند و تنها درصد بسیار کمی از افرادی که خودکشی کرده‌اند، دچار مشکلات روان‌پریشی هستند. افرادی که تصمیم به خودکشی دارند همیشه در مورد تصمیم خود به طور مستقیم صحبت نمی‌کنند. در نتیجه با خانواده  یا دوستان و نزدیکان خود در این‌باره صحبت می‌کنند و علائمی را نشان می‌دهند. بنابراین نزدیکان فرد باید بتوانند نشانه‌ها و علائم مرتبط با این موضوع را بدانند تا بتوانند به این افراد کمک کنند. علائمی که ممکن است وجود داشته باشند شامل موارد زیر است:
بخشیدن چیزها، اولویت‌بخشی به کارها و سروسامان‌دادن کارهای قبلی، نوشتن وصیت‌نامه، دوری‌کردن از فعالیت‌های همیشگی، فکر‌کردن به مرگ، تجربه مرگ یک عزیز، احساس بیچارگی، ناامیدی و بی‌ارزشی، افزایش مصرف مواد و الکل، نشان‌دادن رفتارهای روان‌پریشانه، بیان جملات و نشانه‌های کلامی مانند اینکه« من دیگر به درد بخور نیستم»، یا  «به زودی از دستم راحت خواهید شد»، نشان‌دادن افسردگی یا بالعکس خلق بالای ناگهانی، تنها زندگی‌کردن و انزوا. البته اگر فردی فقط بعضی از این علائم را نشان می‌دهد لزوما به این معنا نیست که این فرد دچار افکار خودکشی است.
در واقع با دانستن علائم و سرنخ‌های خودکشی می‌توانیم در غلبه بر خودکشی افراد مشکوک به آن‌ها کمک کنیم و از طرف دیگر صحبت‌کردن در رابطه با خودکشی برای بسیاری از افراد احساس آرامش می‌آورد. برای اینکه افکار خودکشی از بین برود باید در مورد آن‌با افراد مشکوک به انجام خودکشی صحبت کنیم و حتی الامکان آن‌ها را به یک مشاور یا روان‌شناس ارجاع دهیم.

  • اصفهان زیبا
    پایگاه خبری اصفهان زیبا

    سمیراسادات بدخشیان