سفر اخیر شی جینپینگ به ایالات متحده و استقبال کمسابقه دونالد ترامپ از وی در پایگاه مشترک اندروز و کاخ سفید، بار دیگر امواج گستردهای از گمانهزنیها و ابهامهای راهبردی را در میان افکار عمومی و محافل رسانهای برانگیخت. در این میان، بخش عمدهای از جریان رسانهای مسلط در ایران با اتکا به قرائتهای سطحی و تحتتأثیر رویکردهای غربگرایانه، این رویداد را بهمنزله پایان رقابت بنیادین دو قطب قدرت و دگرگونی در پیوندهای تهران و پکن ارزیابی کردند. با این حال، کالبدشکافی لایههای زیرین اقتصاد سیاسی، گلوگاههای ژئوتکنولوژیک، دکترین نظامی مهار و پیشینه مناسبات دو ابرقدرت نشان میدهد که پروتکلهای پرزرقوبرق واشینگتن نه نشانهای از تنشزدایی پایدار، بلکه بازتابی از اضطرار ژئواکونومیک آمریکا در مواجهه با تنگناهای تسلیحاتی و تکنولوژیک چین است.
اجلاس سالانه مجمع عمومی سازمان ملل متحد، در کنار بار دیپلماتیک آن، به یکی از پیچیدهترین مقاطع روابط ایران و آمریکا تبدیل شد. هیئت ایرانی به ریاست مسعود پزشکیان و همراهی وزیر امور خارجه، عباس عراقچی، در حالی راهی نیویورک شد که پیش از آن، از طریق میانجی قطری، پیشنهاد «طرح هفتروزه» شامل توقف درگیریها در تمام جبههها و بازگشایی تنگه هرمز را به واشنگتن منتقل کرده بود. اما آنچه در نیویورک رخ داد، بیش از آنکه گشایشی دیپلماتیک باشد، تصویرگر عمق شکاف میان دو طرف بود.
سفر اخیر وزیر صنعت، معدن و تجارت به استان اصفهان و ابلاغ مأموریتهای جدید صادراتی، بار دیگر تمرکز بر تقویت روابط تجاری و دیپلماتیک اصفهان با چین را افزایش داده است. این تلاشها در حالی صورت میگیرد که تاریخچه تعاملات دو دو طرف، مبتنی بر همکاریهای دیرینه، همواره بستری برای توسعه مبادلات بوده است. با این حال، فشارهای فزاینده بینالمللی و چالشهای لجستیکی در مسیرهای تجاری، ضرورت بازنگری در این روابط را برجسته کرده است.
به راستی چرا مفسدان اقتصادی در ایران با نفرت و عصبانیت از چین یاد میکنند؟ چرا هر روز علیه چین سخن میگویند، نفرتپراکنی میکنند و به باور من، برخلاف منافع ملی عمل میکنند؟ نکته قابل توجه این است که این مسئله منحصر به مفسدان اقتصادی نیست، بلکه در میان بخش عمدهای از مدیران میانی و حتی عالیرتبه کشور نیز مشاهده میشود.
اصفهان در میان سرمایههای فرهنگی و تمدنی خود، بناهایی دارد که صرفاً یک ساختمان نیستند؛ هر کدام بخشی از ظرفیت آینده شهرند. مرکز همایشهای بینالمللی شهید امام خامنهای (ره) نیز از همین جنس است؛ مجموعهای که برای میزبانی رویدادهای بزرگ، اجلاسهای ملی و بینالمللی و حضور هیأتهای رسمی طراحی شده و برخوردار از ظرفیتهای معماری، تشریفاتی، رسانهای و فنی کمنظیری است. اما درست در همین نقطه، یک پرسش جدی پیش روی ما قرار میگیرد: آیا قرار است این مجموعه را صرفاً «پر کنیم»، یا میخواهیم آن را «فعال» و صاحب نقش کنیم؟ این دو، یکی نیستند. ممکن است تقویم یک مرکز با تعداد زیادی برنامه پر باشد، اما خود مرکز همچنان فاقد هویت، برند و مأموریت مشخص باشد. برگزاری هر برنامهای که امکان درآمدزایی کوتاهمدت داشته باشد، لزوماً به معنای بهرهبرداری درست از یک سرمایه عمومی نیست.
آنطور که شاهد بودیم دونالد ترامپ طی بیانیهای در شبکه اجتماعی خود اعلام کرد که دولت ایالات متحده سهمگینترین، مخربترین و خردکنندهترین عملیات اقتصادی ممکن علیه یک کشور را علیه جمهوری اسلامی ایران پیادهسازی و عملیاتی کرده است. متعاقب اعلام این راهبرد، اسکات بسنت را بهعنوان بازوی اجرایی این تهاجم به میدان فرستادند؛ رویکردی که ذیل آن اعلام شد بیش از ۶۰ نهاد و شرکت بزرگ فراملیتی در نقاط گوناگون جهان از چین و سنگاپور گرفته تا شماری از کشورهای عربی که در دایره این تقابل قرار گرفتهاند، در فهرست سیاه تحریمها گنجانده شدهاند.
اخیرا وزیر خارجه اسبق کشورمان در یکی از مجلات خارجی به اسم Foreign Affairs مقالهای به چاپ رسانده با عنوان «How America and Iran Can Break the Nuclear Deadlock»؛ یعنی ایران و آمریکا چطور میتوانند از بنبست هستهای خارج شوند.
در دومین سالروز وقوع عملیات طوفان الاقصی، تحلیلهای فراوان و متنوعی از آن عملیات ارائه میشود و بعضاً تلاش شده تا با تأکید بر حجم بالای تلفات انسانی و نیز خسارات مادی متعاقب آن، به نوعی درصدد قضاوت و ارزشگذاری بر این رخداد پردامنه و مهم برآیند.
در آستانه میزبانی اصفهان از یک اجلاس بینالمللی دیگر، با هدف به نمایش درآمدن بعد تازهای از ظرفیتهای شهر گنبدهای فیروزهای، عصر روز گذشته در اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی اصفهان نشستی خبری با حضور استاندار اصفهان، رئیس اتاق بازرگانی اصفهان، رئیس مرکز پژوهشهای شورای اسلامی شهر و… با موضوع اجلاس همکاریهای ایران و آفریقا برگزار شد …
در جهان پر از رقابتهای سیاسی، نظامی و امنیتی، انرژی هستهای را نمیتوان تنها یک دستاورد فناورانه به شمار آورد؛ بلکه ابزاری است استراتژیک که جایگاه کشورها را در مناسبات بینالمللی تعیین میکند و تغییر میدهد.
تنش لفظی میان دونالد ترامپ و ولادیمیر زلنسکی در روز جمعه تنها یک اختلاف دیپلماتیک ساده نبود؛ بلکه نشاندهنده یک سیاست جدید و البته شکافی عمیق در رویکرد ایالات متحده نسبت به جنگ اوکراین و جایگاه این کشور در نظم جهانی آینده بود.
تاریخ مقاومت در خاورمیانه، نامهای بزرگی از رهبران تأثیرگذار را در خود جای داده است؛ اما معدود رهبرانی هستند که نهتنها جریانهای مقاومت را رهبری کردهاند؛ بلکه مسیر تحولات منطقه را تغییر دادهاند.