در سال های شروع لیگ برتر باشگاهی فوتبال ایران موسوم به لیگ حرفه ای، مربیان اصفهانی پرتعدادی چون محمود یاوری، بهرام عاطف، رسول کربکندی و بعدها منصور ابراهیمزاده هدایت یکی از نمایندگان استان و تیم های دیگر را برعهده داشتند؛ اما از میانه های لیگ، این مربیان به مرور از چرخه خارج شدند و تا سال ها فوتبال اصفهان در کادر فنی تیمهای لیگ برتری سهمی نداشت تا اینکه محرم نویدکیا بهعنوان سرمربی تیم سپاهان انتخاب شد.
انتخاب نویدکیا از آن جهت حائز اهمیت بود که او در مقام کاپیتان بیشترین افتخارات ممکن را با تیم سپاهان در عرصه باشگاهی کسب کرده بود و هواداران موافق حضور او روی نیکمت بودند؛ اما حتی خوشبین ترین آنها نیز نگرانی داشت: سابقهنداشتن سرمربی جدید.
نویدکیا در شرایطی هدایت تیم سپاهان را برعهده گرفته بود که به جز چند بازی در تیم سپاهان، سابقه مستقل سرمربیگری یا مربیگری در هیچ سطحی را نداشت و همان هوادارانی که در آخرین بازی های لیگ در دوره مسئولیت امیر قلعه نویی، یکصدا نام محرم را فریاد می زدند، از او انتظار قهرمانی داشتند.
سپاهان و نویدکیا در اولین فصل تجربه سرمربیگری او عملکرد به نسبت مقبولی داشتند و نایبقهرمانی و کسب سهمیه آسیایی رضایت هواداران را جلب کرد؛ اما برای دومین سال چیزی کمتر از قهرمانی، هواداران را راضی نمی کرد؛ آن هم با تیمی پر از ستارگان نامدار که ارقام ضد و متناقضی در خصوص رقم قرارداد آنها مطرح بود و وقتی شایعه شده بود برای رضایتنامه شهریار مغانلو، چند ده میلیارد هزینه شده، مگر هوادار و رسانه و فلان مسئول و بهمان فرد بانفوذ می توانستند رتبه سومی سپاهان را بپذیرند؟!
نویدکیا در حالی رفت که خیلی از همان هوادارانی که به خاطر آمدنش روی پا بند نبودند، موافق رفتنش بودند و اعتقاد داشتند تیمشان برای قهرمانی مربی بزرگتر ی می خواهد؛ یعنی یک بار دیگر ردپای یک مربی غیر بومی روی نیمکت سپاهان.
موفقیت نویدکیا و استمرار فعالیت او بر روی نیمکت تیم سپاهان می توانست مسیر ورود دیگر مربیان اصفهانی بر روی نیمکت تیمهای لیگ برتری و لیگهای پایین تر را تسهیل کند؛ اما حالا در بهترین حالت محرم، آلترناتیو همیشگی مربیانی است که هدایت تیم سپاهان را برعهده میگیرند. فوتبال اصفهان بیرحم است؛ چه بخواهیم ، چه نخواهیم باید این واقعیت تلخ را بپذیریم…
