چند سالی است که پیادهروی اربعین به یک رویداد بزرگ جهانی و منطقهای تبدیل شده و رسانهها نیز توجه ویژهای به آن دارند. همین اتفاق بستری فراهم کرده تا هنر، شاخههای مختلفش را در اختیار این رویداد عظیم قرار دهد.
در منابع آکادمیک هوشمصنوعی را طراحی، برنامهنویسی و ساخت سیستمها و زیر سیستمهایی تعریف میکنند که در نظر کاربران آنها، هوشمند به نظر آید.
چند سالی است که اهالی وادی ادبیات مسیر مشایه را دستمایه خلق آثار ادبی مختلف کردهاند؛ از سفرنامه و روایت گرفته تا رمان و داستانهای کوتاه برای مخاطبان در طیفهای سنی مختلف. اما آیا این آثار با استانداردهای ادبی نوشته میشوند؟
بعد از آنکه تبوتاب جنگ تا حدودی فروکش کرد و کلاسهای دانشگاهها دوباره برگزار شد، یکی از استادان به دانشجویانش گفت: «بنویسید؛ هرچه میبینید بنویسید، نوشتههای امروز شما، تاریخ روایی و تحلیلی آینده را خواهد ساخت.» بر همین اساس، در صفحه «کانونها» به دنبال ثبت و مستندکردن دیدههایمان هستیم.
برنامه «شهر زیبا» از تولیدات تلویزیونی سالهای اخیر است که با تمرکز بر چهرههای فرهنگ و هنر اصفهان، تلاش کرده روایت متفاوتی از این شهر به مخاطبان ارائه دهد.
شعر برای ما ایرانیها تفنن نیست و از طرف دیگر، حاصل موهومات یک ذهن منزوی از جامعه نیست. شعر راه سلوک شاعر و بستر انتقال معناست.
گاهی شعر و بیتی ورد زبان و ماندگار میشود و وقتی به دنبال چراییاش بگردیم، به فاکتورهایی میرسیم که به آنها دقت نکرده بودیم.
تفکر شهید خامنهای هیچگاه نه در دوگانه و تمایز امتملت قرار داشت، نه یکی را به نفع دیگری حذف میکرد و نه قائل به این بود که ایران را باید از پیوستگیاش بگیریم و ایرانِ دوره خاصی را مطرح کنیم
روند تولید سرود «اینجا ایرانه» از ماجرای مهسا امینی شروع شد. آن زمان، همه نهادها در عرصه حجاب و عفاف مشغول تولید کار بودند. به همین دلیل، به این نتیجه رسیدیم بهجای اینکه مستقیماً به حجاب بپردازیم و به این دلیل که مخاطب نوجوان دربرابر این مسئله موضع جدی داشت، موضوع جشن تکلیف را برای مخاطب کودک مطرح کنیم.
میگویند میزان تجربه هر انسان را از زخمهایی که بر دلش نشسته و چروکهایی که بر چهرهاش افتاده است، میتوان سنجید؛ همین زخمها و چروکهاست که در گذر ۸۴ بهار سپری شده، محمود زمانیقلعه را به این باور رسانده است که کار و تلاش سن و بازنشستگی نمیشناسد.
اگر مبدا را دهم اسفند ۱۴۰۴ بدانیم، به دهم مردادماه که برسیم، بیش از ۱۵۰ شب است که جامعه ایرانی با یک پدیده نوظهور مواجه شده است؛ برپایی داربستهایی که سازهای خیابانی را تداعی میکنند و عموما با ارائه خدماتی همراهاند؛ مثل پذیرایی، پخش موسیقی، امانتِ پرچم و پلاکارد.