«آخرین تاریان» روایت تقابل دو تکتیرانداز است؛ آدریل، تیراندازی مرگبار و بیرقیب و سرباز صهیونیسم، و عبدالله که سوگند خورده تا جان حریفش را نگیرد، به آرامش نمیرسد.
مؤذنی در تازهترین تجربه کارگردانی خود، نمایش «آخرین تاریان» را به صحنه برده است؛ اثر منتخب بیستمین جشنواره تئاتر مقاومت که در بستر جنگ فلسطین، روایتگر جدال یک تکتیرانداز اسرائیلی به نام «آدریل» و فرماندهی فلسطینی به نام «عبدالله» از پشت بیسیم است.
بازخوانی مسئولیت سازمانهای فرهنگی در خلق، حفظ و توسعه ظرفیتهای فرهنگی
به مناسبت روز فرهنگ عمومی به این موضوع پرداخیتم که آیا نگرش شهرداری اصفهان به ساحت فرهنگ، ناظر به همه سیاستهای شهری است یا فرهنگ همچنان به اجرای برنامهها و مناسبتها محدود مانده است؟
سیاهی برای آمنه قاسمی پایان جهان نیست؛ نقطهای است که میتوان از آن عبور کرد و به روشنایی رسید. شاید همین نگاه را بتوان در عنوان نخستین مجموعه شعر او، «بالاتر از سیاهی»، نیز جستوجو کرد؛ کتابی که از تجربههای شاعری میگوید که جهان را در حد نور میبیند.
درب که آتش میگیرد، صدای گریهها بلند میشود. تابوت هم که روی دست بلند میشود، همینطور. بار آخر، زمانی است که پارچه مشکی از روی قاب میافتد. صدای بانویی از روی صحنه به گوش میرسد: «۱۴۰۰ سال بعد هم بار دیگر علی(ع) تنها ماند.»
مشکل اصلی در دنیای امروز این نیست که طبیعت وجود ندارد یا محیطزیست در حال نابودی است؛ بلکه این است که ما از آن جدا شدهایم. فرآیند شتابان شهرنشینی و تبدیل زندگی به فضاهای ساختگی و بسته، گونهای گسستِ زیستی ایجاد کرده است.
امسال برای دومین بار، حرم زینبیه(س) در شمال شهر اصفهان، میزبان نمایش بزرگ «محرمانه» شده است؛ نمایشی که سال گذشته هزاران مخاطب اصفهانی را از گوشهگوشه شهر دعوت کرد تا به تماشای روایت شهادت حضرت فاطمه زهرا(س) از زبان سلمان فارسی بنشینند.
معاون آموزشی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری از امکان آغاز تحصیل پذیرفتهشدگان کارشناسی ارشد و دکتری تخصصی سال ۱۴۰۵ در نیمسال دوم خبر داد.
سید نیما ذاکرعاملی، دانشآموخته تاریخ قرون وسطی، معتقد است مسئله امروز ایران نه کمبود منابع ترجمهشده، بلکه انباشت دانش ترجمهشده بدون توجه کافی به ضرورت و کارکرد آن است.
بچههای «فرابیان» مؤسسه نیستند. گروه فرهنگی، انجمن یا هیچ اسمورسم رسمی دیگری هم ندارند؛ صرفا یک جمعاند. جمعی رسانهای که فعالیتهایش حول تولیدات رسانهای میچرخد؛ از پادکست و عکسنوشتهای کوتاه گرفته تا گزارشهای تصویری و پوشش خبری برنامههای فرهنگی و اجتماعی.
لیلا پیکریفر، شاعر شعر سپید و نگارگر اهوازی، اما ساکن اصفهان و متولد 1358، جهان هنری خود را میان این دو زبان شکل داده است؛ جهانی که در آن، شعر و نقاشی نه دو مسیر جداگانه، بلکه دو شیوه برای بیان یک احساس و اندیشهاند.