اصفهان را نمیتوان تنها در معماری و کاشیکاری و صنعتش خلاصه کرد؛ زبان این دیار نبض تپندهای است که واژهها را به بازی میگیرد و با ایجاز و ایهام شیوهای از زیستن را ارائه میدهد که رندانه و حکیمانه است. طنازی در اصفهان برآمده از یک نگاه سنجشگر است که واژگان کنایهآمیز را در ظرف ظریف لهجه به مخاطب تعارف میکند.