عیالوارهای درمانده!

دغدغه‌هایشان تمامی ندارد؛ سه‌چهار ماه مانده به پایان قراردادشان، سرگردان این بنگاه و آن بنگاه هستند و هرچه بیشتر به دنبال خانه می‌گردند، بیشتر هم به در بسته می‌خورند. اجاره‌ها سر به فلک کشیده و اما جیب خالی بی‌خانه‌مان‌ها دست‌وپایشان را بسته و انتخابی برایشان باقی نگذاشته است. خانه‌به‌دوش‌ها؛ همان‌ها که از صبح تا شب به دنبال یک‌لقمه‌نان دویده‌اند و اما روزگار با آن‌ها یار نبوده و توان خریدن یک خانه و سرپناه، هرچند کوچک و محقر را به آن‌ها، حتی در سنین میان‌سالی و پیری نداده است؛ سقفی که زن و بچه‌شان در آن یک نفس راحت بکشند و بار سنگین نگاه‌های این‌وآن را در سنین میان‌سالی و سالمندی بالاخره به زمین بگذارند؛ خانه‌ای که صاحب اول و آخر خودشان باشند و سال‌به‌سال دغدغه آوارگی و افزایش نجومی رهن و اجاره‌بها و البته کوچک‌شدن جیبشان را نداشته باشند!