به گزارش اصفهان زیبا؛ بزرگترین شاخص حوزه فرهنگ، سینماست. سینمای اصفهان چند سالی است که از نظر تعداد سالنها وضعیت مطلوبی دارد؛ اما در طول سال، شاید فقط یک یا دو بار یکی از سینماهای اصفهان در میان ده سینمای پرمخاطب کشور قرار بگیرد. سؤال اینجاست که چرا اصفهان، بهعنوان یک کلانشهر با مردمی علاقهمند به فرهنگ و سینما و با وجود این همه هنرمند درجهیک در حوزه بازیگری، کارگردانی و تهیهکنندگی، مانند مشهد، شیراز یا حتی کرج، همواره در هر ماه یکی از ده سینمای پرمخاطب کشور را ندارد؟ درحالیکه این ظرفیت در شهر وجود دارد.
چرا سانسهای شبانه پررونقی نداریم؟ چرا تعداد اکرانهای مردمی با حضور بازیگران و کارگردانانی که فیلمشان روی پرده است، در طول سال تا این اندازه اندک است؟ اینها ابتکارهایی است که به خود سینمادار و مدیریت سینما برمیگردد و در شهرهایی مانند مشهد و شیراز در حال انجام است. مدیران سینمایی آن شهرها با تهران و دفاتر پخش رایزنی میکنند، بازیگران و کارگردانان را به سینما میآورند و به این ترتیب، مخاطبان فیلم و سینما افزایش پیدا میکنند. نتیجه این رویکرد نیز قرار گرفتن سینماهای آنها در میان پرمخاطبترین سینماهای کشور است؛ درحالیکه سینماهای اصفهان از نظر امکانات نرمافزاری و سختافزاری، جزو بهترین سینماهای ایران هستند.
در حوزه موسیقی نیز این پرسش مطرح است که چرا تعداد کنسرتهای سالانه اصفهان بهمراتب کمتر از دیگر کلانشهرهاست؟ چرا خوانندگان کمتری برای برگزاری کنسرت به اصفهان میآیند؟ در تهران، سه سالن استاندارد برای برگزاری کنسرت وجود دارد؛ سالن میلاد نمایشگاه بینالمللی، برج میلاد و اسپیناس پالاس. اسپیناس پالاس یک هتل است، سالن میلاد متعلق به نمایشگاه بینالمللی است و برج میلاد نیز در اختیار شهرداری قرار دارد؛ اما از همه این ظرفیتها به بهترین شکل استفاده میشود. بنابراین، نبود سالن در اصفهان نمیتواند بهانهای برای برگزار نشدن کنسرتها باشد.
ما سالن داریم، اما مدیری که دغدغه دعوت از خوانندگان به اصفهان و رونقبخشی به اجراها را داشته باشد، کمتر دیده میشود. برای مثال، محمد اصفهانی چهار یا پنج سال در شهر خودش کنسرتی برگزار نمیکرد؛ زیرا این تصور وجود داشت که برای او در اصفهان مخاطب کافی نیست؛ اما وقتی کنسرت برگزار شد، سالن در دو سانس کاملاً پر شد.
در حوزه خوشنویسی، مجسمهسازی، کتاب و دیگر شاخههای فرهنگ نیز مشکلاتی وجود دارد که ریشه آنها به این مسئله برمیگردد که مسئولان ما، با وجود برخورداری از توانمندی، خودباوری لازم را ندارند. آنها فاصله خود را با پایتخت آنقدر زیاد میبینند که تصور میکنند امکان انجام کارهای بزرگ وجود ندارد؛ درحالیکه مشهد، با وجود محدودیتهایی که در برگزاری کنسرت دارد، در حوزه سینما آمار درخشانی ثبت کرده و گاهی سینماهایش در میان پنج سینمای پرمخاطب ماه کشور قرار میگیرند.
مسئولان باید برای همه راههایی که میتواند فاصله اصفهان با تهران را کاهش دهد، برنامهریزی و چارهاندیشی کنند؛ راهکارهایی که بررسی و اجرای آنها نیز چندان دشوار نیست. این شکاف باید کمتر شود؛ زیرا اصفهان این ظرفیت را دارد که در حوزه فرهنگ و هنر به تهرانِ دیگری تبدیل شود.
