به گزارش اصفهان زیبا؛ یک فاجعه تمام‌عیار در بازی‌های آسیایی ایجی – ناگویا رخ داد و پس از سه دهه ضعیف‌ترین نتیجه ورزش اصفهان به ثبت رسید تا یک زنگ خطر جدی به صدا دربیاید، شاید گوش شنوایی برای شنیدن آن وجود داشته باشد.
کاهش تعداد نفرات اعزامی ورزش استان به بازی‌های آسیایی ناگویا در مقایسه با هانگژو زنگ خطر اولیه را به صدا درآورد، به ویژه اینکه در رشته‌های شانس مدالی مانند وزنه برداری و تکواندو که در ادوار گذشته مدال‌هایی برای ورزش استان به دست آمده بود، نماینده‌ای نداشتیم.
در رشته‌های دیگر نیز ورزشکاران اعزامی نتایجی دور از انتظار کسب کردند، همچنانکه زهرا کیانی که پرچمدار کاروان ایران در مراسم افتتاحیه هم بود، از کسب مدال بازماند، البته کیانی که در تهران سکونت دارد، در سال‌های اخیر برای مسابقات قهرمانی کشور برای استان کرمانشاه مسابقه می‌دهد و حتی در صورت مدال آوری هم سهمی به ورزش اصفهان نمی‌رسید.
شاهین بنی طالبی، تالو کار جوان اصفهانی نیز با اینکه در مسابقات قهرمانی جهان به رتبه اول رسیده بود، در ناگویا در حد انتظار ظاهر نشد و با رتبه نهمی به کارش پایان داد. در رشته‌های انفرادی دیگر هم اوضاع کم و بیش به همین منوال بود و پردیس عیدی وند در کوراش، حسین نوری در دوومیدانی، یاسمین لیموچی در پومسه، فاطمه امینی در رشته تفنگ و مرضیه پرورش‌نیا در رشته تراپ و سام استکی در بوکس در جمع مدال‌آوران جای نگرفتند.
در رشته‌های تیمی هم ارسلان کاظمی با تیم بسکتبال به مدال برنز رسید، اما تیم هندبال با حضور چهار بازیکن اصفهانی نتیجه‌ای نگرفت تا یک مدال برنز رهاورد ورزش نصف جهان از این رویداد باشد، این در حالی است که در بازی‌های آسیایی گوانگجو ۲۰۱۰ چهار ورزشکار استان به مدال طلای انفرادی دست پیدا کردند و در آخرین دوره قبل از ناگویا هم که به دست نیامدن مدال طلا، افت کاروان اصفهانی‌ها محسوب می‌شد، سه مدال نقره و سه مدال برنز به دست آمده بود، اما برای تنها یک رتبه سوم تیمی در بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ واژه‌ای به‌جز «فاجعه» نمی‌تواند عمق موضوع را نشان دهد.
مانور روی قهرمانی قهرمانان بومی
ورزش اصفهان در بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ در حالی یک سقوط بی سابقه را تجربه کرد که باشگاه سپاهان به عنوان یکی از ارکان ورزش استان، در این ناکامی دخیل بود، اما با تاکید بر مدال‌آوری ورزشکاران عضو باشگاه، تلاش کردند موضوع را طور دیگری بازنمایی کنند.
باشگاه اصفهانی پیش از اعزام در اقدامی ارزشمند و طی مراسمی از ورزشکاران اعزامی به ناگویا که در تیم‌های این باشگاه فعالیت دارند، تقدیر کرد و پس از مدال‌آوری تعدادی از این ورزشکاران نیز روی موج مدال‌آوری آن‌ها سوار شد.
در بخشی از پیام تبریک منوچهر نیکفر، مدیرعامل باشگاه سپاهان به وزیر وزش و جوانان آمده است: «این موفقیت ارزشمند، حاصل مجموعه‌ای از تلاش‌ها، برنامه‌ریزی‌ها و حمایت‌های هدفمند در عرصه ورزش بوده که ماحصل رویکرد توسعه‌محور و توجه ویژه جنابعالی به تقویت زیرساخت‌های ورزش قهرمانی، حمایت از استعدادهای جوان و فراهم‌کردن فرصت‌های برابر برای حضور و نقش‌آفرینی با تکیه بر تمامی ظرفیت‌های موجود و خلق ظرفیت‌های تازه در ورزش کشور است. باشگاه فولاد مبارکه سپاهان به عنوان یکی از پایگاه‌های فعال ورزش قهرمانی، استعدادیابی و پرورش ورزشکاران حرفه‌ای با بیش از ۲ هزار ورزشکار در قالب ۷۱ تیم ورزشی، مفتخر است که با ۲۱ ورزشکار و مربی و کسب ۲ مدال طلا توسط علی عالی‌پور در وزنه‌برداری و امین میرزازاده در کشتی فرنگی، یک مدال نقره توسط سوگند سینکایی در ووشو و یک مدال برنز توسط مهدی بالی در کشتی فرنگی، سهم ویژه‌ای در عملکرد کاروان ایران در ناگویا داشت.»
این در حالی است که هیچ ورزشکار پرورش‌یافته باشگاه سپاهان در جمع مدال‌آوران حضور نداشت و این باشگاه در حالی روی اسامی مدال‌آوران عضو باشگاه مانور می‌دهد که به طور مثال امین میرزازاده سال‌هاست یک قهرمان جهانی است و یک یا دو فصل حضور باشگاهی در تیم سپاهان، تاثیری در افزایش یا کاهش توان فنی او ندارد.
فاجعه را کوتاه مدت ارزیابی نکنید
زمانی که از فاجعه صحبت می‌کنیم، بحث یک دوره مدیریتی یا یک فرد نیست، زیرا یک قهرمان در طی یک دوره کوتاه ساخته نمی‌شود که قهرمانی او به فلان مدیر و ناکامی او به بهمان مسئول مربوط باشد و باید یک سیستم در خصوص کم‌کاری صورت گرفته پاسخگو باشد.
ورزش اصفهان سال‌ها به تک ستاره‌ها متکی بود و بعد از اینکه این ستاره‌ها کنار رفتند، هیچ بازیکنی جایگزینی جانشین آن‌ها نشد، همچنانکه پس از احمدرضا طالبیان و مدال‌آوری‌های چندباره در بازی‌های آسیایی یا خواهران منصوریان و بیش از یک دهه حضور مداوم آن‌ها در تیم ملی، دیگر نماینده‌ای در تیم قایقرانی آب‌های آزاد یا ساندای ووشو نداشتیم.
علاوه بر اداره کل ورزش و جوانان و مدیران در راس این سیستم که مسیر و فرایند قهرمان‌پروری را درست طراحی و اجرا نکرده‌اند، باشگاه‌ها نیز مقصر هستند که نتوانسته‌اند به وظیفه‌شان در قبال ورزش بومی عمل کنند و برای عملکرد سازی مجبور باشند قهرمانی ورزشکاران دیگر استان‌ها را برجسته کنیم. بررسی نتایج به دست آمده ورزشکاران اصفهانی در بازی‌های آسیایی، نیاز به بررسی کارشناسی و آسیب شناسی عمیق دارد و این گزارش مقدمه‌ای برای محتواهای آینده خواهد بود.
