به گزارش اصفهان زیبا؛ ورود داریوش فرضیایی (عمو پورنگ) به عرصه سینما، یکی از کنجکاوی‌های اصلی مخاطبان در سی‌وهشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان بود. فیلم «عموی بچه‌ها» به کارگردانی احمد درویشعلی‌پور، تلاشی است برای روایت مسیر محبوبیت این چهره نوستالژیک. اما آیا این انتقال از قاب تلویزیون به پرده نقره‌ای موفق بوده است؟
شاید دلیل ماندگاری تیپ «عمو پورنگ» برای ما این باشد که او در تلویزیون «زنده» و باورپذیر است؛ انگار با دل مخاطب گره خورده است. در این فیلم بزرگ‌ترین قوت، انسجام روایت قصه و پرداخت دقیق به شخصیت پدر است. تضاد میان هدف داریوش در زندگی هنری و شخصیت‌پردازی درست اطرافیانش به‌خوبی دیده می شود. اگر بخواهم اوج فیلم را نام ببرم، بی‌شک صحنه اولین حضور داریوش در رادیو و واکنش‌های خانواده‌اش، بهترین بخش کار است که به‌خوبی مخاطب را درگیر می‌کند.
اما در بخش اجرا، ماجرا متفاوت است. فیلم در فضاسازی موفق است، اما در نقطه مقابل، موقعیت‌های درام زندگی عمو پورنگ که سعی شده در قالب شوخی اجرا شود، نه درست است و نه دوست‌داشتنی. به همین دلیل، نه کمدی فیلم به‌خوبی شکل می‌گیرد و نه درامش عمق پیدا می‌کند. شوخی‌ها اغلب سطحی و قابل پیش‌بینی هستند و متأسفانه روی پرده «نمی‌نشینند».
مشکل اصلی بازی‌ها به فیلمنامه برمی‌گردد. در کمال ناباوری، بازی داریوش فرضیایی در این فیلم، خیلی متناسب با قاب سینما نیست و آن‌طور که باید، باورپذیر از آب درنیامده است. در مقابل، بهترین بازی فیلم بی‌شک متعلق به «رامین ناصرنصیر» است؛ بازیگری که بسیار دقیق، درست و حرفه‌ای ظاهر شده است. پایان‌بندی اثر نیز می‌توانست بسیار بهتر و تأثیرگذارتر باشد.
در نهایت، «عموی بچه‌ها» نه می‌تواند آن حس و حال طلایی عمو پورنگ در تلویزیون را به‌طور کامل زنده کند و نه موفق می‌شود یک «عمو پورنگ جدید» در مدیوم سینما بسازد. اما در این میان، یک ویژگی خاص دارد که نمی‌توان انکار کرد: فیلم به دل می نشیند! شاید همین ویژگی، بزرگ‌ترین برگ برنده این اثر باشد.
