موفقیت دفاتر تسهیلگری با مشارکت مردم

مدیر دفتر تسهیلگری و توسعه محلی ناصرخسرو در منطقه12 شهرداری اصفهان با بیان اینکه اجرای طرح دفاتر تسهیلگری و توسعه محلی ازموفق‌ترین طرح‌های اجتماعی وزارت کشور است، گفت: به جرئت می‌گویم اگر بخواهم از پنج طرح برتر در این دولت با در نظرگرفتن همه ابعاد آن نام ببرم، قطعا یکی از آن‌ها طرح دفاتر تسهیلگری خواهد بود؛ چراکه با یک بودجه مشخص و نسبتا پایین نسبت به بودجه‌های دیگر در سطح کشور پوشش سراسری داشته است.محمد رضا پور در گفت‌وگو با اصفهان‌زیبا افزود: اجرای این طرح علاوه بر  ایجاد اشتغال مستقیم برای نزدیک به دو هزار نفر از تحصیل‌کردگان کشور، توانسته با استفاده از این ظرفیت علمی و انسانی عظیم در نقاط مختلف طرح‌های متنوع و منحصربه‌فردی که تاکنون کم‌نظیر بوده‌اند در سیستم مدیریت کشور اجرا کند.

تاریخ انتشار: 08:47 - دوشنبه 14 مهر 1399
مدت زمان مطالعه: 3 دقیقه

او خاطرنشان کرد: مشاوره‌های مددکاری فردی به ساکنان برای شناسایی، آموزش و کاهش آسیب‌های فردی و اجتماعی آنان، توانمندسازی و آموزش مهارت‌های مختلف به ساکنان و رایزنی با کارآفرینان برای به‌کارگیری مردم این مناطق، رفع مشکلات حقوقی و راهنمایی آن‌ها برای جلوگیری از سوءاستفاده از مردم کم‌سواد این محله‌ها و کاهش درگیری‌های روزانه بین مردم با حل اختلافات کوچک آن‌ها، بهبود منظر شهری با مشارکت اهالی یا افزایش خدمات شهری و موارد بسیاری که باعث افزایش رضایت نسبی مردم این مناطق و حس دیده شدن و اهمیت داشتن برای آن‌ها می‌شود، از جمله برنامه‌های دیده شده در این طرح است.مدیر دفتر تسهیلگری و توسعه محلی ناصرخسرو در منطقه12 شهرداری اصفهان گفت: من بارها در جلساتی که با مسئولان نهادها برگزار شده گفته‌ام که یک‌بار برای همیشه باید مجموعه مدیریت شهری تصمیم خود را بگیرد برای اینکه یا امور به دست مردم و با مشارکت مردم حل شود یا آن‌قدر توان انسانی، مالی و اشراف کامل بر دغدغه‌های مردم داشته باشد که نیازی به مشارکت مردم نباشد و نهادها خودشان مسائل را حل کنند.
رضا پور بیان کرد: اگر امور به دست مردم حل شود، لازم است دفاتر تسهیلگری به عنوان حلقه واسط و اصلی بین مردم و ادارات محور قرار گیرد و به پیشنهادهای آن‌ها که از دل نظرات مردم بیرون آمده، اهمیت داده و در جلسات ویژه بررسی شوند؛ اما وقتی نیاز به مشارکت مردم نباشد، وضعیت در همین حالتی که اکنون با آن مواجه هستیم خواهد ماند؛ یعنی صرف بودجه‌های هنگفت برای مسائلی که با مشارکت اهالی حل می‌شده است یا وجود اعتراض‌های مردمی به دلیل دیده نشدن خدمات یا اولویت نداشتن اقدامات ادارات برای مردم.او معتقد است: منظور از راه‌اندازی دفاتر تسهیلگری و توسعه محلی در واقع جلب مشارکت ساکنان محله و به تبع آن ایجاد حس تعلق در ساکنان محله است. احساس تعلق مردم احتمال بروز آسیب‌های اجتماعی، وندالیسم شهری و تخریب اموال عمومی را کاهش می‌دهد.
به بیان مدیر دفتر تسهیلگری و توسعه محلی ناصرخسرو در منطقه12 شهرداری اصفهان، افزایش اعتماد و مشارکت اجتماعی جز با همکاری و هم‌افزایی کامل نهادهای سطح شهر و حتی کشور به دست نمی‌آید و به نظر می‌رسد در این زمینه دفتر اجتماعی و فرهنگی استانداری به عنوان نهاد حمایت‌کننده این دفاتر می‌تواند نقش بسزایی ایفا کند.رضا پور خاطرنشان کرد: برخی اوقات لغاتی که در ادبیات مسئولان استفاده می‌شود باعث ایجاد حس طردشدگی و عقب‌ماندگی در بین ساکنان برخی محله‌ها می‌شود. چرا ما برای راه‌اندازی دفاتر تسهیلگری و توسعه محلی باید به مردم یادآوری کنیم که یک محله حاشیه‌نشین هستند یا به دلیل عدم توان مالی در محله‌های کم‌توان یا کم برخوردار زندگی می‌کنند؟ آیا این الفاظ زننده باعث جبهه‌گیری ساکنان این مناطق در مقابل تغییر نمی‌شود، چرا ما هم مانند صاحب‌نظران بسیاری از نقاط جهان از واژه «محلات هدف پروژه» که نشان‌دهنده ویژه بودن و برنامه داشتن برای آن محله است، استفاده نکنیم.او افزود: این خطاب قرار دادن و نشان (مارک) زدن به افراد ساکن در برخی محله‌ها باعث ایجاد تقاضای فرار شهروندان از محله و عدم ایجاد حس تعلق به مکان می‌شود که تبعات زیادی دارد. به جای عناوین پیچیده برای این نوع محله‌ها، باید بستر آگاهی عمومی و نحوه صحیح مطالبه‌گری، اعتمادسازی و توانمندسازی برای مردم ایجاد شود و زمینه برای مشارکت و نظارت آن‌ها به وجود آید.به گفته مدیر دفتر تسهیلگری و توسعه محلی ناصرخسرو در منطقه12 شهرداری اصفهان، بسیاری از کمبودها به خاطر ناآگاهی از ظرفیت‌های موجود است. معرفی مشوق‌ها، تسهیلات و معافیت‌های موجود به اهالی محله تا حد زیادی به بهبود اوضاع کمک می‌کند و باعث توسعه اجتماعی محله‌ها می‌شود.
نتایج تصمیمات اجتماعی یک‌شبه پدیدار نمی‌شود. اتفاقی که در «محلات هدف» این دفاتر در حال رخ دادن است نتیجه سال‌ها برنامه نداشتن بوده است. قبل از تشکیل این دفاتر، فرایند هر اقدام جمعی به‌صورت کاملا خودجوش و بدون برنامه مدون، با کارایی و بازده پایین و طولانی شدن زمان آن انجام می‌شده است. شاید بتوان گفت بعد از صنعتی شدن ایران تاکنون شاهد برنامه مدون و مشخصی نبوده‌ایم و لازم است به این دفاتر فرصت داده شود. نباید توقع داشته باشیم که دردی 70ساله در دو سال التیام پیدا کند. دست‌کم 10سال زمان لازم است تا مشخص شود حضور دفاتر تسهیلگری مفید است و باعث جلوگیری از معضلات جدید و بهبود مشکلات قبلی شده یا نتیجه‌ای ندارد.