مديران شهری در گام اول برای بهبود ترافیک شهر میتوانند با مطالعات دقيق و دستيابی به بانک اطلاعاتی حاوی کميت و کيفيت سفرهای درونشهری و با توجه به الگوی انتخابی شهروندان که تابعی از زمان، هزينه و آسايش و راحتی سفر است الگوی بهينه سفر را ترسیم کنند. بدین ترتیب آنها قادر خواهند بود ترکيبی مطلوب از وسایل حملونقل را در تناسب با معابر شهری و تقاضای سفر به کار گيرند. احداث، گسترش يا تعريض و اصلاح معابراحداث خیابانها و اتوبانهای جديد شهری در افق طرحهای ساختاری بلندمدت و میانمدت در امتداد رشد جمعيت و نيازهای ارتباطی گسترده جامعه شهری پیشبینی میشود. با انفجار جمعیت شهرها که به علت مهاجرتهای گسترده روی میدهد، پیشبینی طرحهای بالادست در حوزه محورهای تردد شهرها دچار خطا میشود؛ چراکه پیشبینیها توان پاسخگویی به نیازها را ندارد و معابر شهر ترافیک را تجربه میکند. در چنین مواردی بهجای کنترل رشد جمعیت و تأکید بر استفاده از حملونقل عمومی، اقداماتی از قبيل گسترش، تعريض يا اصلاح معابر در ساختار منطقه شهری و مناطق مجاور انجام میشود. مديريت شهری برای روانکردن ترافيک مرکز شهرها، طرحهای ویژهای در معابرشهر طراحی میکند که ازجمله میتوان به طرحهای محدوده ممنوعه در مراکز پرترافيک شهر و نوبتبندی اتومبیلها برای ورود به شهر بر اساس شماره پلاک يا پرداخت حق استفاده از بزرگراهها و خیابانهای پرتراکم اشاره کرد. در طرحهای نوين شهری الگوی کاربری اراضی باید متناسب با شبکه حملونقل عمومی و در ارتباط با آن پیشبینی شود. برای ساماندهی کاربریهای موجود در شهر با هدف مديريت تقاضای حملونقل درونشهری و کاهش سفرها از راهکارهایی مثل عدم تمرکز خدمات در یک منطقه از شهرو انعطاف ساعت کار استفاده میشود. محدودیت در مالکيت خودرو ازجمله سیاستهای شهرهايی است که به علت مالکيت کنترل نشده سواریهای شخصی و استفاده از آنها ترافيک سنگينی را تجربه میکنند. محدوديت مالکيت خودروها با ابزارهای متنوع مالياتی مثل دریافت ماليات استفاده از خودروی شخصی در ساعات کاری هفته انجام میشود. البته بايد توجه داشت که مدیریت شهری در کنار راهبردهای فوق، عرضه خدمات و حملونقل عمومی باکیفیت، مناسب و راحت و اطلاعرسانی قوی و شفاف از مسائل ترافيک شهر را هم باید در دستور کار خود قرار دهد.
