گوش زایندهرود سالهاست که پرشده از وعدهووعیدهای مختلف که از زبان این مسئول و آن مسئول هرازگاهی نقل میشود و اما تاکنون نیز هیچکدامشان به سرانجام نرسیده است و همچنان چشم این رود به امید جاریبودن دائم خشک است.حالا در شــرایــطی که گفتــه میشـــود بهزودی رئیسجمهور قرار است به اصفهان سفر کند، سخن از زایندهرود نقل جلسههاو محافل مختلف شده است و همه از لزوم جریان دائمی زایندهرود سخن به میان میآورند و آن را مطالبه اصلی خود میدانند. سید رضا مرتضوی، استاندار اصفهان بهتازگی در گفتوگو با رسانهها گفته است: «مشکلی که درحالحاضر با آن در استان مواجه هستیم، کمآبی است؛ به همیندلیل همه باید آمادگی آبرسانی به مناطقی که دچار کمآبی میشوند را داشته باشند.» اما این فقط استاندار اصفهان نیست که از این مطــالبه مهم سخن به میان میآورد؛ این مسئله را محمد نورصالحی که رئیس شورای اسلامی شهر اصفهان است نیز تکرار کرده: «در رأس همه خواستهها، نیازها و مشکلات شهر و استـــان اصفهــان جــریـــان دائــم آب زایندهرود است. اگــر با تــدبیر دولــت و تــلاش مدیران استــانی و ملــی این مشکل حل شــود، امیــد اســت مشکل فــرونشست زمین هم در همینجا متوقف شود و مشکل آلودگی هوا نیز بهبود پیدا کند.»مهمتر از آب هم وجود دارد؟ پای درددل مردم اصفهان هم که بنشینی، حرفهایی از همین جنس خواهی شنید؛ مثلا یکی مثل اسماعیل که در دههشصت زندگیاش بهسر میبرد و خشکسالی سالهاست تیشه به ریشه زندگیاش زده است.مــیگویــد: «چنــدین ســال اســت کــه بهخاطر بیآبی نتوانستهام کاشت کنم زمینهایم خشک و بایر، به امان خدا رها شده است. در دخلوخرج روزانهام ماندهام و درآمد یا شغل دیگری هم ندارم که بخواهم از طریق آن زندگیام را بچرخانم.»اسماعیل میگوید که در همه این سالها او و دیگـر کشاورزان اصفهــانی بــارهـا خواستهشان را تکرار کردهاند و به هرجایی که فکرش را میکردهاند سر زدهاند تا شاید صدایشان شنیده شود، اما «هیچ اتفاقی نیفتاد.»او هم منتظر ورود رئیسجمهور به اصفهان است و میگوید: «شنیدهام رئیــسجمهــور بــرای حــل مشکــلات اصفهانیها قرار است به اصفهان بیاید؛اما آیا مشکلی بزرگتر از خشکشدن زایندهرود و نبود آب است؟ در همه این سالها خشکی زایندهرود اتفاقات ناگواری را برای کشاورزان رقم زد. خیلی از آنها از سر ناچاری زمینهایشان را فروختند و به شهر رفتند تا شاید کاری پیدا کنند. خیلیهای دیگر هم محتاج نــان شبــشان شــدهانــد و نمــیدانـنـد باید چه کنند. کشاورزان زمانی زکات محصــولاتشــان را میدادنــد و اما حـالا زکــات بگیــر شــدهانـــد.»
زایندهرود که باشد، انگار زندگی است
«زایندهرود که باشد، انگار زندگی هم هست»؛ این را زن میانسالی میگوید که از خشکسالی و جای خالی زایندهرود در شهر بهستوه آمده است. او میگوید: «فکر میکنم مطالبه همه اصفهانیها از رئیسجمهور اتخاذ تدبیری است که بهواسطه آن زایندهرود جریان یابد تا شاید در کنار آن، مشکلات دیگری مثل آلودگی هوا و … نیز حل شود.»
سهم محیطزیست از منابع آبی مشخص شود
محسن سلیمانی، عضو هیئتعلمی گروه دانشگاه نیز در اینباره به «فارس» گفتـه اسـت: «در اصفهـان در بخــش آبوهوا با مشکلات عدیدهای روبهرو هستیم؛ بنابراین یکی از مطالبات اصلی مردم و جامعه دانشگاهی، این است که سهم اصفهان، بهویژه سهم محیطزیست از منابع آبی مشخص شود.» آنطور که این عضو هیئتعلمی گروه دانشگاه میگــوید: «علـیرغـم اینـکه تحقیقات زیادی در سطح استان و کشور انجام و حقابه زیستمحیطی زایندهرود و تالاب گاوخونی مشخص شده است؛ متأسفانه در چندسال اخیر شاهد این بودیم که این حقابه تخصیص پیدا نکرده است.»
به گفته او «آلودگی هوا و پیامدهای اجــتــمــاعـــی، اقتـصـــــادی، روانــــــی و زیــستمحیــطی نیــز در ایــن ســالها مشهــود است. پس این هم مطالبه دیگری است که نیاز به برنامهریزی مدون و ضمانت اجرایی دولتمردان دارد؛ چراکه قانون هوای پاک در سالهای گذشته در اصفهان بهخوبی اجرانشده است. برای مثال، پلمب نیروگاه سال گذشته شکسته و دوباره مشعلها به مدار آمدند.» سلیمانی به تالاب گاوخونی نیز اشاره میکند و میگوید: «تالاب گاوخونی بهعنوان یک اکوسیستم بسیار مهم در منطقه مرکزی ایران نقش ایفا میکند؛ بنابراین اگر مدیریتی که در بخش تخصیص حقابه این تالاب صورت گرفته به همین منوال ادامه پیدا کند، این تالاب میتواند به کانون گردوغبار تبدیل شود و نهتنها اصفهان که استانهای دیگر را هم تحتتأثیر قرار دهد.»
