در دل محله عسکریه اصفهان، مسجد الغفور سالهاست فراتر از یک مسجد عمل میکند؛ مکانی که علاوه بر اقامه نماز، به پایگاهی برای فعالیتهای فرهنگی، اجتماعی و جهادی تبدیل شده است.
عسکریه برای مردم اصفهان و چهبسا دیگر شهرها، محلهای شناختهشده است؛ وجود بیمارستان عسکریه و امامزاده شاهمیرحمزه(ع)، این محله را برای همگان نامآشنا کرده. هسته اولیه و نامگذاری این محله به سال ۱۳۴۵ برمیگردد؛ زمانی که عالمی وارسته به نام آیتالله محمدباقر زند کرمانی به تأسیس درمانگاه خیریه عسکریه اقدام کرد.
به گزارش اصفهان زیبا؛
در نگاه نخست، «آتشبس» به معنای پایان رنج، آرامش و آغاز بازسازی است؛ اما برای طراحان جنگ مدرن، آتشبس تنها تغییر میدان نبرد است؛ انتقال از جنگ سخت با گلوله و موشک، به جنگ نرم با «بیت» و «دوپامین».
از اولین شبی که به خیابان آمدیم و گمان میکردیم نهایتا تا آخر هفته هستیم، بیش از 100 روز میگذرد.
طرحهای جامع شهری، شناسنامه توسعه هر شهر و نقشه راهی برای آینده آن هستند؛ اسنادی که باید بتوانند هم پاسخگوی نیازهای امروز باشند و هم شهر را برای مواجهه با مسائل فردا آماده کنند.
در جنگ رمضان با اولین برخورد موشک به شهر، وقتی هنوز تکههای ترکش از اصابت در هوا معلق بود، اولین نیروهایی که وسط معرکه حاضر شدند، نیروهای آتشنشانی بودند.
جنگ تنها زیرساختها را ویران نمیکند، بلکه با گسستن پیوندهای اجتماعی، بافتهای انسانی را نیز از هم میپاشد. در دوران پساجنگ، محلهمحوری دیگر تنها یک استراتژی برای بازسازی فیزیکی نیست؛ بلکه ابزاری حیاتی برای بازسازی اعتماد عمومی، تقویت تابآوری اجتماعی و بازگرداندن هویت به فضاهای ازدسترفته است.
شرایط جنگ و تبعات ناشی از آن، شهرداریها و مدیریت شهری را بیشتر از سایر ارگانها تحت تأثیر قرار میدهد. در این میان منابع مالی شهرداری که بیشتر از راه ساختوساز و فروش پروانه تأمین میشود دچار آسیب جدی میشود و این آغاز کاهش منابع مالی و ضربهدیدن اقتصاد شهرداریهاست.
جنگ تنها صدای انفجار و ویرانی نیست؛ جنگ آزمونی است برای سنجش استقامت دلها، همبستگی مردم و نقش نهادهای مردمی در حفظ آرامش و امید.
چهارراه آبشار، پشت چراغقرمز، دختران و پسرانی را شعارنوشته به دست میبینید، شعارنوشتههایی بزرگ، با خطی خوانا و نستعلیق، تککلمههایی که در کنار هم ایستادهاند و جملههای متفاوتی را ساختهاند؛ همگی تداعیکننده یک معنی: «ایران».
همتآباد از آن محلههای قدیمی است که روزگار سخت، کم به خود ندیده. هرچند از امکانات شهری بهره چندانی ندارد و ردِ محرومیت بر تنش نشسته؛ اما همیشه تلاش کرده است چهرهای مقاوم و امیدوار از خود نشان دهد.