در دل هر محله اصفهان بنایی تاریخی قرار دارد که مانند گنجی بینهایت، از گذشتگان به ما رسیده؛ میراثی که هویت مردمی است که سالها به ساختن و آبادانی پرداختهاند و یادگاری برای غنا و عمقبخشیدن به زندگی .
آزادان، در غربیترین بخش اصفهان، محلهای است که شهریبودن به معنای مدرن آن هنوز کاملاً بر آن غلبه نکرده و گذشتهها را میتوان از میان کوچههایش دید.
هوا گرم است و باد میوزد. گرد وخاک در آسمان و زمین جولان داده و با چشمهای نیمهبسته باید راه رفت که ذرات معلق در هوا وارد چشمها نشوند.
با «لهجهای که شبیه سؤال و ستاره است»، گرمای جنوب را به واژهها میدهد: «درخواستُم از مسئولا اینه که به ای حسینیه رسیدگی کنن و بسازنِش؛ دیگه هیچ آرزویی نِدارُم…»؛ این تنها خواسته علیرضا امیری، سرپرست گروه موسیقی آیینی حسینیه خوزستانیهای مقیم شهرک است که چهلسالی میشود لباس خادمی اباعبدالله(ع) را بر تن کرده و در عزای سالار شهیدان با نوای سنج و نواختن دمام بر شور و حال معنوی دستههای عزاداری میافزاید.
از خیابان امام خمینی(ره) که وارد خیابان بهارستان غربی میشویم، دوربرگردان دوم را دور میزنیم و آرام پیش میرویم تا به تابلویی برسیم که روی آن نوشته شده «شهرک قدس».