در سالگرد شهادت آوینی که اساسا شأن این نامگذاری قرار بر یادآوری طریقت آوینی بوده، اکنون او را بیشتر تبدیل کردهایم به مجالی برای تکرار و تکرار مواضع آن عزیز در دهههای شصت و هفتاد.
من به رسول صدرعاملی آفرین میگویم. او حرفهایی را که کموبیش خیلیشان باب میل و سلیقه و عقیده من نبودند …
«موسی، ساخته حاتمیکیا»؛ همین تیتر انتظار من را برای دیدن این فیلم بسیار بالا برده بود؛ اینکه حاتمیکیا ادامه پروژهای باشد که سلحشور قرار بوده آن را بسازد برای من این پیشفرض را ساخته بود که قطعاً با اثری خیلی قوی مواجه خواهم بود. رسانهها و تعاریفشان هم به این ذهنیت ضریب داده بودند.
فیلم با تخصیص ندادن اسم شهید به کارش عملا کاری کمسابقه و اخلاقی در سینما کرده. اینکه فیلمساز از قهرمانهای دوران انقلاب ایران صرفا الهام میگیرد، یعنی نمیخواهد سر ظرفیتهای فرهنگی این کشور قمار کند.
به نظرم میرسید کارگردان قصه را کشته بود. فیلم موضوع ملتهب و جذابی دارد.
ما با پدیدهای به نام باغهای وحش روبهرو هستیم که در جهان بهصورت حرفهای تاریخچهای بیش از یک قرن را به همراه دارند. صحیح یا غلط بودن وجود این مراکز در طول سالیان، جزوی از فرهنگعامه جهان شده است که برای تفریح یا در خوشبینانهترین دیدگاه، آموزش این اماکن جزو انتخابهای ایشان بوده، اما سالهاست […]