اینفودمی، اصطلاحی است که با شیوع همهگیری کرونا از سوی سازمان جهانی بهداشت مطرح شد؛ مفهومی به معنای «همهگیری اطلاعات تا آن حد که راهحلیابی را برای مسئله دشوار میکند. مانند حرفهای بیپایه غیرمتخصصها یا فیکنیوزها در محافل فیسبوکی، توییتری و تلگرامی و… که در خصوص کرونا به اشتراک گذاشتهاند.» این سازمان میگوید ما نهتنها در حال مبارزه با یک اپیدمی هستیم، بلکه در نبرد با یک «اینفودمیک» نیز هستیم.
خیلی از مواقع از خودم میپرسم که یک نفر که از ۱۵۰ سال پیش آمده، درباره نسل ما چه فکری میکند؟ آیا حیرت زده میشود؟ برایشان غیرقابل باور است؟ شاید هم وحشتزده شوند. احتمالا ترکیبی از همه این حسهاست، هیجانانگیز و تاریک! شکی نیست که هرچه ما به سمت آینده میدویم این تاریکی بیشتر و بیشتر میشود و پیشرانههای اصلی، غولهای امروزی: اینستاگرام، توییتر، یوتیوب و فیس بوک هستند.
ائتلافی متشکل از اتحادیههای جهانی، به نمایندگی از حدود ۲۱ میلیون کارگر در سراسر جهان، در پی بحران همهگیری بیماری کرونا، کمپین «بسته نجات و بقا برای صنعت رسانههای چاپی» را راهاندازی کرده است. به گزارش «IFJ»، فدراسیون بینالمللی روزنامهنگاران به همراه اتحادیه جهانی (UNI) از دولتها میخواهند تا با کسب مالیات از شرکتهای بزرگ اینترنتی از رسانههای چاپی حمایت کنند. آنتونی بلانگر، دبیرکل فدراسیون بینالمللی روزنامهنگاران (IFJ) بر ضرورت واکنش فوری دولتها در این زمینه بهعنوان بخشی از کالای عمومی و ستون اساسی دمکراسی تأکید کرد. فعالان این کارزار تلاش میکنند تا دولتها را به اخذ مالیات خدمات دیجیتال از غولهای فناوری مانند آمازون، گوگل، فیسبوک و همچنین تصویب بستههای نجات اضطراری برای صنعت رسانههای چاپی متقاعد کنند.