به گزارش اصفهان زیبا؛ هر چند بازیهای اخیر تیمملی فوتبال کشورمان در مسابقات کافا چنگی به دل نزد و نگرانیها بابت آینده تیم ملی را بیشتر کرد؛ اما در دل این ناامیدی بزرگ بالاخره چشممان به جمال تیم امید روشن شد.
با اینکه زمان زیادی را در یکی دوسال اخیر برای انتخاب سرمربی تیم آیندهساز بزرگسال کشورمان را از دست دادیم، اما بعد از کلی حاشیه و اتفاق سکان تیم ملی امید به امیدرضا روانخواه سرمربی تیم سقوط کرده هوادار تهران افتاد.
راستش را بخواهید از عمد، از تیم سقوط کرده نامبرده شد،چرا که یکی از مهمترین حاشیههایی که در زمان انتخاب روانخواه پیش آمد تاکید بر سقوط او با تیم هوادار به لیگ دسته یک بود. موضوعی که دقیقاً نتیجهگرا بودن فوتبال در ایران برای سنجش عملکرد یک فرد را میسنجد و نه تأثیر و اتفاقی که یک مربی میتواند برای اتمسفر تیم از خود برجا بگذارد.
باید با خودمان هم صادق باشیم. برند تیم امید در این سالها آنقدر ضعیف شده که باید حق داد مربیانی مثل گلمحمدی، نویدکیا، حسینی و… حاضر نباشند برند خود برای تیمی مثل تیم امید خرج کنند. پس نباید به انتخاب روانخواه خیلی هم ایراد گرفت. چرا که در میان گزینههای موجود شاید بهترین گزینه برای کار با جوانان با توجه به سابقهاش در تیمهای باشگاهی بود.
روانخواه میخواست نشان دهد مثل دوران حضورش در استقلال کمحرف ولی باانگیزه است و در بزنگاههای حساس قرار است کاری کند کارستان.پس با همین دید ونگاه اردوهای تیم امید برای مسابقات مقدماتی قهرمانی آسیا زیر ۲۳ سال آغاز شد. جایی که در دوره قبل به علت داشتن یک کارت زرد اضافی از حضور در دوره نهایی و رسیدن به المپیک جاماندیم.
نکته خوبی که علاقهمندان را اندکی به امید روانخواه امیدوار میکرد، رویکرد نسبتاً متفاوت روانخواه نسبت به سایر مربیان همنسل خودش بود:سبک بازی هجومی همراه با پرس شدید از بالا و البته با ارائه یک بازی منطقی و نه احساسی. چیزی که البته به وضوح در سه بازی اخیر این تیم دیدیم. تیمی که عطش گلزنی دارد، اما صبور است. شاید کمی دیر به گل برسد، اما سر صبر همه راههای رسیدن به دروازه تیم حریف را برای رسیدن به بهترین نقشه طی میکند.
در سیستم روانخواه خط هافبک و وینگرها نقش اساسی و کلیدی را دارند. همین موضوع و سبک باعث شد در بازیهای اخیر بازی بازیکنانی نظیر صادقی، حسیننژاد، رزاقینیا، رستمی، لطیفیفر و صفری حسابی به چشم آید. تیم روانخواه نه تنها در بخش هجومی خوب که در بخش دفاعی نیز منسجم است. نمونهاش بازی با امارات.
هر چند در بازی با امارات دو گل دریافت کردیم، اما میتوانیم بازی خوب تیم امید را به دو بخش تقسیم کنیم. نیمه اول هجومی که راههای رسیدن به دروازه حریف را به طرق مختلف تمرین میکردیم و نیمه دوم هم راههای حفظ دروازه در برابر سنگینترین حملات تیم حریف.
شاید اگر اشتباه فردی لطیفیفر نبود و در نیمه دوم گلی دریافت نمیکردیم نمره روانخواه و تیمش در بخش دفاعی ۲۰ میشد.
با همه این اوصاف، روانخواه فعلاً در گام اول توانسته است برخلاف یکی دو مربی قبلی تیم امید، مردم و دوستداران فوتبال را امیدوار کند. امیدوار با تربیت نسلی قابل قبول برای آینده تیم ملی آنهم در ایامی که بیش از هر زمان دیگری لزوم تغییرنسل در تیم ملی بزرگسالان به چشم میآید.شاید از دل این تیم، سال دیگر بازیکنانی نظیر کسری طاهری، دانیال ایری، محمد خلیفه، امیرمحمدرزاقینیا، محمدجواد حسیننژاد و… بخشی از اسکواد تیم ملی کشورمان برای رقابتهای جام جهانی را شکل دهند.
