به گزارش اصفهان زیبا؛ حال خوشی که از والیبال نوجوانان و جوانان شروع شد. با تیمملی بسکتبال و تکواندو جوانان ادامه و با کشتی و والیبال در حال اتمام است. چرا اتمام؟ چون تقریباً در اکثر رشتهها فصل ملی در حال پایان و فصل باشگاهی در حال آغاز است.
نکته جالب این قصه شیرین و پرافتخار این است که همه این اتفاقات دوستداشتنی در ماههای بعد از جنگ تحمیلی رخداده است. برای همین وقتی پرچم سهرنگ کشورمان این روزها توسط ورزشکاران بیادعا بالا میرود، حلاوت خاصتری نسبت به قبل دارد.
از طرفی دیگر برهمگان ثابت شده هیچچیز همانند ورزش نمیتواند عامل انسجام و وحدت در میان مردم باشد. از این جهتهم و در روزهایی که کشور نیازمند استحکامبخشی به وحدت ایجادشده ناشی از جنگ است؛ این موفقیتها در عرصه ورزش توانسته پایه این همبستگیها را بیشاز گذشته کند.
همیشه پای اصلی شیرینیهای ورزش ما در عرصه بینالمللی پای «کشتی» که عنوان ورزش اول ایران را یدک میکشد؛ در میان بوده است. امسال اما این نقشبرجستهتر از هرسال دیگری شده است. نکات مهمتری در کشتیهای اخیر است که بهتر است به بیان آنها بپردازیم.
ویژهترین چهره کشتی آزاد، نه امیرعلی آذرپیرا، نه رحمان عموزاد و نه حتی پدیده جوان کشورمان احمدجوان بودند؛ بلکه چهره ویژه کشتی آزاد بلاشک پژمان درستکار است. درستکار که فشار زیادی را بر سر نتایج تیم ملی قبل از المپیک پاریس تحمل میکرد؛ قبل از مسابقات المپیک جای خود را به کاوه داد، اما نتایج ضعیف کاوه با تیم ملی کشتی آزاد، دبیر را برآن داشت که بار دیگر سکان تیم کشتی آزاد را به درستکار بسپارد.
برای همین انتقادها بار دیگر به راه افتاد. شاید بزرگترین نقد منتقدان نسبت به درستکار، عدم موفقیت کشتیگیران در بازیهای مهم و عدم موفقیت ورزشکاران در رقابت رودرو با حریفان نامی خود بود. همچنین دیگر نقد مهم به تیم درستکار در دوره قبلی، کمآوردن نفس و مشکلات بدنسازی و البته عدم مدیریت زمان در طول مسابقه بود، اما درستکار با بازگشتش نشانههای ویژهای از تغییر فرماندهی و هدایت تیمش از خود نشان داد.
هم دیگر کشتیگیری در طول مسابقه نفس کم نمیآورد و تا آخرین لحظه میجنگید، هم زمانها به نسبت خوب مدیریت میشد و هم ورزشکاران توانستند حریفان نامی خود را از جمله تاجالدینف را شکست بدهند. اگر امیرعلی آذرپیرا در ثانیه آخر اسیر تجربه کایل اسنایدر نمیشد؛ نمره درستکار در این بخش بیست میشد.
مهمتر از هر چیزی این بود که درستکار و سایر اعضای کادر فنی یک نسخه ثابت برای کشتیگیران نداشتند و متناسب با سبک هر کشتیگیر برنامههای تکنیکی خاصی طراحی شده بود. چیزی که در سالیان اخیر کمتر شاهدش بودیم.موفقیت در کشتی فقط مختص به آزاد نبود و تیم کشتی فرنگی در همان روز اول کاری کرد کارستان.
شاید بیراه نباشد اگر پنجشنبه گذشته را خاصترین روز ورزش ایران در چندسال اخیر بنابیم. از پیروزی دراماتیکوار و معجزهوار تیم ملی والیبال مقابل فیلیپین گرفته تا کسب ۱۳ پیروزی از ۱۴ پیروزی ممکن توسط چهار کشتیگیر فرنگیکار کشورمان در روز اول مسابقات.
گل سرسبد ماجراهای پنجشنبه کشتی ایران، ظهور پدیده نوزدهسالهای به نام «پیام احمدی» بود که امیدهای زیادی را با کشتیهای ممتازش ایجاد کرد. حالا دیگر مردم کشتی دوست ایران به دوران بعد از حسن یزدانی با نگرانی نگاه نمیکنند، چرا که حالا پیام احمدی را دارند که سالهای سال میتوانند با دیدن کشتیهای او به وجد بیایند.
در کنار موارد بالا باید مدیریت علیرضا دبیر را هم اضافه کرد که برخلاف بسیاری از مدیران کشور که به مدیرسکوت معروفاند؛ یک مدیر کف میدانی است و حالا بیش از هر زمان به چشمانداز خود یعنی موفقیت حداکثری در المپیک لسآنجلس نزدیک است. یادمان نرود چیزی که او و فدراسیونش را متمایز میکند؛ آمیزه قدرت و معنویت است.
