به گزارش اصفهان زیبا؛ حالا که از دیدار حسرتبار ایران و چک چند روزی گذشته، شاید راحتتر و با هیجان کمتری بتوان راجع به تیم ملی والیبال صحبت کرد. با اینکه شاید دیگر چنین مسیری در قهرمانی جهان برایمان تکرار نشود و باید حسرت رفتن به جمع چهارتیم را بخوریم که چهبسا اگر کمی بلندپروازتر هم فکر کنیم باید حسرت رفتن به فینال و کسب اولین مدال جهانی توسط یک تیم ورزش گروهی ایران را بخوریم؛ اما هر چند سخت است ولی میشود حسرت هم نخورد.
شاید چون اکثر مردم در ذهن خود حضور در فینال را تجسم میکردند؛ حالا این باخت خیلی تو ذوقشان خورده است. روزهای اخیر که ورزشمان در اوج موفقیت در مسابقات جهانی بوده؛ شاید بلندپروازی ما مردم هم بیشتر شده است. حالا هم که حذف شدهایم دنبال مقصر میگردیم و چه مقصری بهتر از مرتضی شریفی! خودمانیم، انصافاً اگر آن توپ شریفی بهجای اینکه بیرون برود، زمین چک را سوراخ میکرد؛ فضای مجازی را از موشک شریفی پر نمیکردیم و انواعواقسام لقبها را به او نمیدادیم!
باشد. اصلاً شریفی مقصر است. ولی با خود فکر کردید اگر تیمی سودای رفتن به جمع چهارتیم برتر را دارد؛ نباید اینگونه سر یک امتیاز بهم بریزد و کل بازی از دستش برود. برای والیبال زشت نیست که همهچیز با شانس و اقبال پیش برود و حق به حقدار نرسد. این حرفا یعنی از تیم انتقاد نکنیم؟ هرگز. انتقاد کنیم؛ اما انتقاد هیجانی نه. به دلایل مختلف میتوان از پیاتزا برای عدم رسیدن به جمع چهارتیم مطالبهگری کرد، ولی هر کاری روشی دارد.
همانقدر که این تیم نسل عوض کرده، ماهم باید خودمان و نوع طرفداریمان را تغییر دهیم. نمیشود با گزارههای ذهنی قبلی به طرفداری ادامه دهیم. این تیم بازیکن بالای ۳۰ سال ندارد و این یعنی تازه در ابتدای راه است. نمیشود با این بازیکنان همانند بازیکنان باتجربه برخورد کرد. بدون تعارف اگر میخواهیم موفقیتهای تیم ملی والیبالمان را در سالهای پیشرو ببینیم باید طرز نگاه خودمان را تغییر دهیم. با این طرز نگاه جامعه هواداری فقط شرایط را برای رسیدن به موفقیت سخت و سختتر میکنیم.
از طرفی این بهظاهر عدم موفقیت تیم ملی والیبال در مسابقات جهانی بدهم نشد. باعث شد نگاهها به تیم منطقیتر شود. این نگاه منطقی تا قبل از المپیک بعدی میتواند روی تیم بار مثبت داشته باشد. ما سال دیگر رقابتهای قهرمانی آسیا را در پیش داریم. قطع بهیقین اگر ما بهدور نیمهنهایی صعود میکردیم؛ سال دیگر هیچ اتفاقی به جز قهرمانی در آسیا هواداران را راضی نمیکرد و این یعنی فشار کاذب به بازیکنان از قبل مسابقات که قطعاً روی عملکرد آنها تأثیر خواهد گذاشت، حالا نگاه به مسابقات قهرمانی آسیا معقول و منطقی خواهد بود.
بدون واردکردن فشار خاصی بر بازیکنان. ضمن آنکه هنوز مسابقات ملی والیبال در سال جاری تمام نشده است. کمتر از دوماه تا مسابقات همبستگی کشورهای اسلامی باقیمانده و ما آنجا با تیمهای قلدری مثل ترکیه، تونس و مصر روبرو هستیم.
پس لازم است آرامش هرچه سریعتر به تیمملی برگردد. یادمان باشد این تیم اتمسفرش چند سال است حالش خوب نیست. برای خارجشدن این اتمسفر در وهله اول باید ما هواداران به تیم کمک کنیم. صبور باشیم. مطالبهگر باشیم؛ ولی تخریبگر نه. صبور باشیم تا دو سال دیگر در مسابقات قهرمانی جهان لهستان شاید بتوانیم نتایج بهتری نسبت به این مسابقات ثبت کنیم. پس شاید اولین و مهمترین چیز در موفقیت تیم ما یعنی «هواداران» باشیم.
