تصویرسازی از کودک درون با عکاسی مینیمال

به‌احتمال زیاد شما هم در فضای مجازی به تصاویری برخورده‌اید که هشتگ Minimalist دارند؛ در مورد این سبک عکاسی می‌گویند باید از جنبه روزمرگی به آن نگاه کنیم، یعنی همان دنیای اطراف ما که همه چیز آن طبیعی است و با نگاه طبیعی کشف می‌شود.

تاریخ انتشار: 10:02 - سه‌شنبه 22 اردیبهشت 1405
مدت زمان مطالعه: 2 دقیقه
تصویرسازی از کودک درون با عکاسی مینیمال

به گزارش اصفهان زیبا؛ به‌احتمال زیاد شما هم در فضای مجازی به تصاویری برخورده‌اید که هشتگ Minimalist دارند؛ در مورد این سبک عکاسی می‌گویند باید از جنبه روزمرگی به آن نگاه کنیم، یعنی همان دنیای اطراف ما که همه چیز آن طبیعی است و با نگاه طبیعی کشف می‌شود.

مهدیه مسائلی، یکی از عکاسان اصفهانی است که با سبک مینیمال به جامعه هنری معرفی شده است. او که فارغ‌التحصیل رشته عکاسی فیلم است، به خلق تصاویر هنری و پرتره، ماکرو، تئاتر، سورئال و جان‌بخشی به اشیا بی‌جان و خلق آن‌ها علاقه‌مند است؛ از ساخت شخصیت‌هایی که با چوب‌کبریت با دستان هنرمند خود خلق می‌کند و روایتگر داستانی است تا پرتره‌های دراماتیک و ثبت تصاویری که در این مطلب به نمایش گذاشته می‌شود.

به این بهانه با او به گفت‌وگو نشستیم که در ادامه می‌خوانید: با چه پیش‌زمینه‌ای به سراغ عکاسی مینیمال رفتید؟ ابتدا علاقه‌مند به زاویه نگاه، جور دیگر دیدن و تأثیر نورها شدم. هر فریم از عکس می‌تواند معنایی داشته باشد و من به دنبال معناها بودم. در هنرستان رشته تحصیلی من نقاشی بود و عکاسی یکی از دروس ما بود و همان زمان فهمیدم به عکاسی علاقه‌مند هستم، ازاین‌رو خودم را به چالش‌ها کشیدم و همیشه رد نور را در منزل یا خارج از آن دنبال می‌کردم، عکاسی برای من یک هنر درونی است.

پس هنر عکاسی برای شما صرفاً منبع درآمد نیست و بخشی از زندگی شماست. درست است؟ بله. عکاسی برای من یعنی بازتاب درونیات، یعنی نشان‌دادن نوع فکر و نوع دیدگاه من به جهان پیرامون به‌صورت عکس. با استفاده از عکس می‌خواهم بگویم دنیا را از قاب دوربین این‌گونه می‌بینم.

به نمایش گذاشتن درونیات و افکاری که با چشم بینا قابل‌دیدن نیست، می‌تواند هیجان‌انگیز باشد و چیزی فراتر از دید انسان را نمایش دهد که می‌تواند موجب همدردی، هم‌زاد پنداری، هم‌فکری، روشنفکری، آگاهی، انتقال پیام، نوعی گفت‌وگو و حتی تسکین باشد.

هوش مصنوعی می‌تواند جای هنر عکاسی را بگیرد یا اینکه تنها به چشم یک ابزار کمکی باید به آن نگاه کرد؟ من معتقدم یادگیری بیشتر لازمه هنر عکاسی است، زیرا عکاسی صرفاً جهت‌نمایش و سرگرمی نیست. هوش مصنوعی به‌نوعی صرفه‌جویی در زمان است، البته که می‌تواند در کنار کار باشد؛ ولی کل محتوا را در بر نگیرد. هنر عکاسی حتماً باید لمس شود، دوربین عکاسی باید لمس شود. باید با نورها در اوج واقعیت بازی کرد و باید حتماً در اوج واقعیت لحظه‌ها را دریابید، با دوربین عکاسی به آن‌ها شلیک کنید و لحظه‌ها را شکار کنید.

هوش مصنوعی هر چقدر هم پیشرفته و راحت باشد، نمی‌تواند جای عکاسی و عکس به روش کلاسیک و واقعی را بگیرد و شما را تبدیل به یک عکاس نمی‌کند. ذهنیت هنری شما در عکاسی مینیمال به چه سمتی می‌رود؟ در این سبک عکاسی، تصاویر بیشتر تخیلی و سورئال هستند و ما با دنیای دیگری روبه‌رو هستیم. به عبارتی از کودک درون و تخیل خود وام می‌گیریم و شاید عکاسی همان بهانه‌ای باشد که بخواهیم خودمان را به روش تصویر توصیف کنیم.