به گزارش اصفهان زیبا؛ ساعت ۶:۳۰ صبح، میدان انقلاب مملو از جمعیتی بود که در انتظار عبور پیکر شهیدشان ایستاده بودند.
برخلاف بسیاری از عکاسان که نقطه کانونی مراسم را انتخاب میکنند، ترجیح دادم از مرکز جمعیت فاصله بگیرم و به حاشیهها بروم؛ جایی که احساسات، بیواسطهتر خود را نشان میداد.کوچه به کوچه قدم زدم. دوربینم آماده بود؛ اما بیش از آنکه دنبال لحظهای خاص باشم، به دنبال حال آدمها میگشتم.
صدای مداحی در کوچهها میپیچید و در حاشیه مسیر، هر چند قدم، گروهی را میدیدم که بیصدا اشک میریختند.در بنبست دوم سمت چپ ایستادم. سه دقیقه… پنج دقیقه… ده دقیقه… مردانی میآمدند، کنار دیوار مینشستند، اشک میریختند و دوباره به مسیر تشییع بازمیگشتند.
این رفتوآمد تکرار میشد؛ اما اندوهی که بر چهرهها نقش بسته بود، هر بار تازه به نظر میرسید.آنچه برای من اهمیت داشت، ثبت همین سکوت بود؛ سکوتی که میان ازدحام گم شده بود. این قاب، بیش از آنکه تصویری از یک مراسم باشد، روایتی از انسانهایی است که هرکدام، در گوشهای از شهر، سوگ خود را به شیوهای شخصی زندگی میکردند.
