مدیرعامل صندوق اعتباری هنر در گفتوگو با روزنامه «اصفهانزیبا»، برای اولین بار خبر از برگزاری رویدادی بزرگ و باشکوه با هدف تجلیل از هفتاد هنرمند اصفهانی تحت عنوان «هفت بحر هنر» داد. این رویداد در ادامه طرح «فراتهران» برگزار شد و استان اصفهان هجدهمین استانی بود که در جدول برنامه صندوق اعتباری هنر قرار گرفت تا اعضای صندوق اعتباری هنر اصفهان که در رشتههای مختلف هنری و پژوهشی و ادبی پیشکسوتاند، پاس داشته شوند.
آموزش هنر در ایران در آستانه یک تغییر جدی قرار دارد؛ تغییراتی که قرار است با بازطراحی رشتههای هنری، شیوه آموزش و محتوای دروس را با نیازهای امروز هماهنگتر کند. در همین راستا، امسال برای نخستینبار «هفته آموزش هنر» برگزار شد. این رویداد در سال اول، بهصورت محدود و در سطح تهران برگزار شده و قرار است از سال آینده به شکل کشوری دنبال شود.اما هر تغییر در نظام آموزشی، نیازمند بررسی و نقد از سوی کسانی است که سالها در میدان آموزش هنر حضور داشتهاند.
سیدمجید پوراحمدی، مدیرعامل صندوق اعتباری هنر، در گفتوگو با «اصفهانزیبا» از عضویت حدود ۵ هزار هنرمند و فعال فرهنگی اصفهانی و تجلیل از آنان در قالب طرح «هفت بحر هنر» خبر داده است. همچنین وضعیت بیمه و مستمری هنرمندان اصفهانی، تسهیلات صندوق، آینده هنرکارت و برنامههای پیشرو برای تقویت زیرساختهای اقتصاد هنر در اصفهان را بیان کرده است.
نمایش «ستارهشناس» این شبها در سالن پرواز مجموعه استاد فرشچیان روی صحنه میرود؛ نمایشی به کارگردانی میثم کیان که براساس نمایشنامهای از دیدیه ون کولارت شکل گرفته و با محوریتی روانکاوانه، مخاطب را به مواجهه با تنهایی، رابطه، فقدان رابطه و جستوجوی راههایی برای خودکاوی دعوت میکند.
اصفهان شهری است که قرنها با شعر، خوشنویسی، نگارگری، معماری، موسیقی و تئاترش شناخته شده؛ اما امروز، این میراث گرانسنگ بیش از آنکه نیازمند ستایش باشد، محتاج دلسوزی و تدبیر است
اگر رسانهها و خبرنگاران حوزه فرهنگ و هنر اثرگذاری بیشتری داشتند، دستکم بخشی از این آسیبها باید اصلاح یا برطرف میشد. نمونه روشن آن، وضعیت چهارباغ است.
مسئولان باید برای همه راههایی که میتواند فاصله اصفهان با تهران را کاهش دهد، برنامهریزی و چارهاندیشی کنند؛ راهکارهایی که بررسی و اجرای آنها نیز چندان دشوار نیست. این شکاف باید کمتر شود؛ زیرا اصفهان این ظرفیت را دارد که در حوزه فرهنگ و هنر به تهرانِ دیگری تبدیل شود.
این نمایش، روایتگر سرنوشت «شیرو»؛ مطربی جنوبی است که قرار است در مراسمی محلی بخواند و برقصد، اما رخدادی ناگهانی، مسیر زندگی او را برای همیشه تغییر میدهد. این ملودرام، تماشاگر را به کوچهپسکوچههای آیینهای جنوب میبرد؛ جایی که شروهخوانی، ضربهای محلی و آداب کهن همنشینی، نه در حاشیه، بلکه در متن درام قرار گرفتهاند و روایت را پیش میبرند.
عَلم در میان مردم بیشتر بهعنوان نمادی آیینی در روزهای محرم و سردمدار دستههای عزاداری شناخته میشود؛ اما شاید کمتر کسی از ارتباط این نماد آیینی با هنر علامتسازی باخبر باشد.
شعر برای ما ایرانیها تفنن نیست و از طرف دیگر، حاصل موهومات یک ذهن منزوی از جامعه نیست. شعر راه سلوک شاعر و بستر انتقال معناست.
گاهی شعر و بیتی ورد زبان و ماندگار میشود و وقتی به دنبال چراییاش بگردیم، به فاکتورهایی میرسیم که به آنها دقت نکرده بودیم.
تفکر شهید خامنهای هیچگاه نه در دوگانه و تمایز امتملت قرار داشت، نه یکی را به نفع دیگری حذف میکرد و نه قائل به این بود که ایران را باید از پیوستگیاش بگیریم و ایرانِ دوره خاصی را مطرح کنیم