هنر کاریکاتور صرفا یک تصویر طنزآمیز نیست؛ درواقع نوعی زبان رسانهای است که بر پایه اغراق، نمادسازی و نقد قدرتها شکل میگیرد.
هنرمند در زمان جنگ باید بتواند با دستخالی هم بجنگد و باید برای ما تجربه شود که اینقدر تکبعدی رشد نکنیم. هنرمند نباید تکبعدی باشد و باید به معنای واقع «هنرمند» باشد و در هر شرایط بتواند اثرگذار باشد.
استاد امیرهوشنگ جزیزاده شخصیت آزادی داشت. او سعی میکرد سنتها را همچنان حفظ کند و در عین حال نیز جسارتِ دست، قلم و قلمگیریهای او نسبت به آن چیزی که ما به عنوان مکتب اصفهان میشناسیم، بیشتر بود.
همیشه از دست دادن بزرگان و اساتید عرصه فرهنگ و هنر برای شاگردان، مردم و هنردوستان و هنرمندان اتفاقی تلخ است. همین چند وقت پیش بود که مردم اصفهان پیکر استاد فرشچیان را روی دستان خود تشییع کرده و این چهره دوستداشتنی را سوی آرامگاه خود بدرقه کردند.
درست است که در شرایط فعلی کشور، کمتر کسانی از مردم معمولی را میتوانید پیدا کنید که بخواهند یا تمایل داشته باشند بهجز دنبالکردن اخبار روزمره اقتصادی و سیاسی و پیگیری مسائل معیشتیشان، وقتشان را صرف مسائل دیگری مثل هنر و ادبیات کنند؛ اما نمیتوان از این موضوع نیز گذشت که اصفهان هنوز هم شهر هنر است، شهر شعر و فرهنگ، شهر زندگی و معنا.
فرهنگ شرق و بهویژه فرهنگ ایرانی، بر محور نوشتار و شعر شکل گرفته است. سنت مکتوب در تاریخ و زیست فرهنگی ایرانیان جایگاهی ریشهدار دارد و طی قرنها در لایههای عمیق روح و اندیشه این سرزمین نفوذ کرده است.
خوشنویسی، موهبتی بزرگ و میراثی مکتوب از تمدن ماست که امروز در اختیارمان قرار دارد. چه در دوران پیش از اسلام و چه در دوره پس از اسلام، خط و خوشنویسی همواره در کنار زبان فارسی خوش درخشیده و توانستهاند داشتههای بزرگان فرهنگی این سرزمین را نسل به نسل تا امروز منتقل کنند.
هنر خوشنویسی همچون هنری مادر است که رشتههای هنری گوناگون از دامان آن رشد کردهاند. اصفهان یکی از مهمترین پایگاههای تاریخی خوشنویسی بوده و در قلب خود گنجینهای اصیل از این هنر را نگه داشته است.
دیو و پری، از کهنترین عناصر خیال در فرهنگ و ادبیات ایرانی، اینبار در قالب یک نمایشگاه هنری و ادبی معاصر بازخوانی شدهاند. نمایشگاه «دیو و پری» این روزها روایتهای تازهای از این مفاهیم آشنا را در نگارخانه خانه صفوی پیش روی مخاطبان قرار دادهاست.
دلیل افت جدی ما در حوزه طراحی و تولید فرش دستبافت، مجموعهای از عوامل است که یکی از مهمترین آن عوامل از دید من بهعنوان یک مدرس دانشگاه، فاصله و گسست میان آموزش و بدنه تولید و بازار است.
این روزها موزه هنرهای معاصر اصفهان میزبان دو رویداد فرهنگی و هنری است: «هفته تایپ تهران» که به نمایش آثار تایپ و فونت فارسی اختصاص دارد و «نمایشگاه دیزا» که با تمرکز بر پوستر و هویت بصری در پی بازتعریف نقش طراحی گرافیک در هنر معاصر است.
گالری اکنون این روزها میزبان آثار مبینا لرستانینژاد، بانوی نقاش و هنرمند بوده و نمایشگاه «نزدیکتر به تو، به بازی، به خانه» نیز، حاوی آثاری حول محور احساسات، عواطف و روابط میان اعضای خانواده است.