محله شفق یکی از محلههای هشتگانه منطقه ۱۳ شهرداری است که در جنوب غربی شهر اصفهان واقع شده است. این محله از شمال به محله قائمیه، از جنوب به خیابان عباسپور، از شرق به بزرگراه شهید کاظمی ذوب آهن و از غرب به شهر درچه منتهی میشود.
گاهی یک محله، تنها مجموعهای از خانهها و خیابانها نیست؛ پشت بعضی از پنجرههایش، سالها تجربه، هنر و خاطره جریان دارد. حسین پودزر، هنرمند نقاش محله شفق، یکی از همین چهرههاست.
یکی از مهمترین مسائلی که محلهها با آن درگیر هستند، حفظ بومشان است. شاید بعضی از محلههای اصفهان را بتوان اینطور دید (یا بهطور کلی خیلی از محلههای کلانشهرها را ) که بوم ندارد! «بوم ندارد» به چه معنا؟ به این معنا که انسانها در مناسبات با یکدیگر، فضایی را شکل میدهند و احوالی بر آنجا حاکم میشود که با یکدیگر بینسبت و بیتفاوت و به تعبیری غریبه میشوند.
محله شفق از آن محلههای قدیمی است که از ابتدای انقلاب شکل گرفت. البته اوج توسعه محله به دهه70 میرسد. از آن زمان با واگذارکردن زمینهای بایری که در دل کوه بودند، ساختوسازها در دامنه کوه دنبه شروع شد و محله شفق شکل گرفت.
در دل محله شفق، جایی که آسمان را با بلندای برجها گره زدهاند و همسایهها از پشت پنجرهها به هم سلام میکنند، مسجد امام علی(ع) سالها بود که با خلائی آشنا نفس میکشید.
بلوار شفق، یکی از محلههای نسبتاً جدید و درعینحال پرجمعیت اصفهان، این روزها شاهد تحرکی فرهنگی است که ریشه در یک ساختمان کوچک اما پرانگیزه دارد.
بعضی آدمها وقتی میروند، خانه فقط از صدای قدمهایشان خالی نمیشود؛ انگار بخشی از نشاط، خنده و حتی هوای خانه را با خود میبرند.
داستان برخی کسبوکارها از یک علاقه و تخصص شخصی آغاز میشود و به فرصتی تبدیل میشود برای اشتغال و فعالیت اقتصادی. داستان سید رحمان موسوی یکی از آنهاست که با تحصیل در رشته مکانیک، مسیر شغلیاش را بر پایه دانش و مهارتهای تخصصی خود بنا کرده.
ورزش تنها به معنای فعالیت بدنی و حفظ سلامت جسم نیست؛ بلکه میتواند یکی از ابزارهای مهم افزایش نشاط اجتماعی، شکلگیری روابط میان شهروندان و تقویت حس تعلق بهشمار رود.
از بلوار شفق وارد کوی کوه نور میشویم و سراغ پاتوق کتاب مسجد امام علی(ع) را میگیریم. نور چراغ نئونی که روی شیشه سکوریت پاتوق روشن است، نام «پاتوق کتاب آیه» را به رهگذران یادآوری میکند. اینجا کتابها فقط روی قفسهها چیده نشده؛ انگار بخشی از فضای اینجا شده است.
در گوشهای از جنوب غربیترین نقطه اصفهان، محلهای به نام «شفق» قرار دارد که روزگاری نه مسجدی در آن بود و نه صدای پای یک برنامه فرهنگی به گوش میرسید.
در دامنه کوههای اطراف اصفهان و در نزدیکی کوه سفید، کوه دنبه و تخت رستم، در منتهاالیه جنوبغربی شهر، محلهای سر بر آسمان میساید و نمایی تازه و متفاوت از شهر را به نمایش میگذارد؛ محلهای که دیری نیست پا گرفته و بخشی از مردم اصفهان و مهاجران شهرهای دیگر را در آغوشش جا داده است. شفق، محلهای آرام و دور از هیاهوی شهری است.