امکان برنامه ریزی واقعی و تدارک یک سیستم حملونقل مناسب هنگامی میسر میشود که میزان تقاضای سیستم از قبل تعیین شده باشد. برنامه ریزیهای حملونقل را میتوان به دو گروه برنامه ریزیهای کوتاه و میانمدت از دو تا پنج سال و برنامه ریزیهای بلندمدت بیش از پنج سال تقسیم کرد. برنامهریزیهای کوتاهمدت، پیچیدگی کمتری دارند و به کمک آنها تلاش میشود که از حداکثر ظرفیتهای موجود استفاده شود. اهداف این برنامهها به سرمایهگذاری کلان نیاز ندارد ولی برنامه ریزیهای بلند مدت مشکلات پیچیدهتری را در نظر میگیرد و از آنجا که طرحهای آن به سرمایهگذاری عظیم و کلان نیاز دارد به تصمیمگیری در سطوح مختلف دولتی میانجامد.