اصفهان را نماد و ویترین معماری و تمدن ایران در بعد از اسلام معرفی میکنند؛ اما پیدا شدن نشانههای حیات و زندگی جمعی در «تپه اشرف» به ما گفت که این شهر پیش از اسلام نیز زیستگاه بشر و یکی از مراکز تمدنی در فلات ایران بوده است. شاید بسیاری فراموش کرده بودند که اگر در شرق اصفهان تپه اشرف ما را به دوران اشکانیان میبرد، در غرب این شهر نیز کوه آتشگاه ما را به عصر ساسانیان متصل میکند. این مطلب مروری کوتاه دارد بر کوه آتشگاه و چالشهای آن و نیز به نکتهای باریک درباره حفاظت از میراث فرهنگی مشترک اشاره میکند.
کاروان گنجیابی در استان اصفهان راه انداخت، باستانشناسان و مسئولان واکنش نشان دادند، یگان حفاظت میراث کشور بیانیه صادر کرد. رئیس کاروان یا «نخبه باستانشناسی کشور» یا «پوآرو» غیب شد. چند نفر دستگیر شدند. پوآرو بازگشت و در پست و استوریهای اینستاگرامش، هم برای منتقدان خطونشان کشید و هم ادعا کرد که کاروان 500 نفرهاش برای کبابخوری راهی شده بودند و اینگونه گویی ماجرا برای پوآرو ختم به خیر شد و برای میراث کشور ختم به شر!
اصفهان یک شهر تاریخی است؛ اما تاریخش در میدان نقشجهان و مسجد جامع عتیق خلاصه نمیشود. شهری زیر شهر اصفهان وجود دارد که تاریخ غنی و زیست هزاران سالانه مردمان اصفهان را در خود نهان کرده است؛ درحالیکه ما اطلاعات زیادی از آن نداریم، چون کمتر کاوشی بر پیکره این شهر نهان انجامشده و به جایش تا توانستهایم بر روی تاریخ، ساختوساز کردهایم؛ اما یکی از معدود سررشتههای کهنشهر نهان اصفهان، تپه اشرف است؛ تپهای باستانی در خیابان مشتاق دوم که هزاران روایت ناگفته را در دل خود دارد.