سمپاد آنچه بود و آنچه شد

اسمش بود: سازمان ملی پرورش استعدادهای درخشان، سمپاد (به فتح سین). اما می‌خواندیمش سُمپاد! مخلوط درهمی بود از احساس خاص‌بودن، مسخره‌بودن، سختی‌کشیدن، آزادی و همه چیزهای دیگر. این آش قلمکاری که می‌بینید محصول سال‌ها تکامل سمپاد بود، راهنمایی و دبیرستان شهید اژه‌ای. اکنون بعد از سال‌ها وقتی به گذشته نگاه می‌کنم و سال‌های دبیرستان (که خوش‌ترین و شیرین‌ترین روزهای زندگی‌ام می‌دانمشان‌) معتقدم که با وجود آفت‌های زیاد، مدارس سمپاد (حداقل سمپاد اصفهان) عملکرد خیلی خوبی داشته‌اند.