بیشتر ما کلانشهرها و شهرهای بزرگِ قرن بیستم و بیستویکمی را با برجها و ساختمانهای بلندشان به یاد میآوریم، با مکعبهای سربهفلککشیدهای که محل کار، زندگی و تفریح بیشتر انسانهای ساکن در شهرهاست. ساختوسازهای بلندمرتبه تصویر بیشتر شهرها را در سرتاسر دنیا به آرمانشهری که متفکران و معماران در اوایل قرن بیستم در سر میپروراندند، نزدیک کرده است. هرچه این برجها بیشتر قد میکشند مقیاسها و ابعاد انسانی و بهتبع آن ساختمانهای معمول چندطبقه بیشتر گم میشوند. یادمان میرود که برای فهم ابعاد یک ساختمان، نگاهی گذرا کافی بود که بفهمیم مثلا سهطبقه است. لازم نبود سرمان را آنقدر خم کنیم که گردندرد بگیریم و آخر هم چیزی دستگیرمان نشود. بگذریم که همین چندطبقههای متداول دیرزمانی است باعث شدهاند فراموش کنیم که روزگاری آدمها در خانههایی با حیاطهای بزرگ زندگی میکردند.